Christian Kjellvander - The Pitcher (2013)

Voor mij een tot nu toe onbekend artiest! Prachtige stem en mooie liedjes. Svendra, bedankt voor het toevoegen! Dit album krijgt een zeer lovende recensie op Altcountry overigens.

Songs from a two room chapel heeft een apart plekje in mijn hart. Dus altijd nieuwsgierig naar een nieuwe Kjellvander. Is weer prachtig, lekker op mij in laten werken voor dat ik een oordeel geef.

Staat bij mij al een tijdje op het nog te beluisteren lijstje. Helaas is dat nog erg lang. Ik hoopte hier wat meer commentaar te lezen of stemmen te zien die er voor zorgen dat ik dit sneller ga beluisteren maar dat valt me een beetje tegen. Ik had er meer verwacht.
Dan maar zelf gaan luisteren

Vandaag pas voor het eerst gehoord, kon je nog niet meer vertellen anders had ik het graag gedaan, Aerodynamic.

Ik heb eergisteren al een deel geluisterd maar had niet voldoende tijd voor de rest. Was ook te veel op de achtergrond dus moet nog een keer beter in de herhaling.

Zoals gezegd had ik dit album al voorbij horen komen maar dat was op de achtergrond en ik heb het niet helemaal afgeluisterd.
Nu dus wel en met volle aandacht want als ik iets eenmaal in mijn kop heb zitten moet het ook gelijk gebeuren natuurlijk en de bovenstaande berichtjes zorgden ervoor dat ik er gelijk zin in kreeg en aangezien het album niet al te lang duurt.....

De warme stem van Kjellvander valt gelijk al op. Als je even helemaal opgaat in openingsnummer The Mariner is het niet moeilijk om gelijk verkocht te zijn maar mooie stemmen zijn er wel meer dus dat is niet genoeg zeker niet als het om dit soort folk met rock en roots invloeden gaat.
Toch heeft dit album dus net even dat beetje meer waardoor het de middelmaat ontstijgt want buiten die prachtige stem kennen de nummers hier en daar kleine scherpe randjes en is de muzikale omlijsting om door een ringetje te halen. Een warm bad vol strijkers met af en toe een flard trompet geeft het album een gloed waardoor het echt begint te stralen en dat in combinatie met de snerpende gitaartonen er af en toe doorheen.
Het trieste gevoel dat Kjellvander dit album meegeeft doet me vaag denken aan de manier waarop Nick Drake dat ook kon.

Tel dit alles bij elkaar op en ik kan voor mezelf de conclusie trekken dat er zo tegen het einde van dit muziekjaar (december staat immers vol met greatest hits releases) nog net een mooi album aan de toch al indrukwekkende rij toegevoegd kan worden (eind deze week verwacht ik de vinyl versie in bezit te hebben).

Schitterend!

2013 is al met al toch geen slecht muziekjaar geworden. Dit jaar heb ik toch gauw een album of 50 gehoord die echt meer dan de moeite waard zijn.

Net onderworpen aan een eerste draaibeurt. Verdorie dit is er weer zo eentje. Wat een stem heeft deze Christian. De opener THE Mariner maakt het alleen al de moeite waard. Een van de mooiere nummers van de laatste tijd. Prachtalbum. Gaat op repeat en wordt vervolgd. Erg goed.

En muziekobsessie ook overstag. Ik had niet anders verwacht.

Laten we maar zorgen dat zoveel mogelijk mensen dit gaan oppikken

We gaan er een soort AF-hype van maken, Aerodynamic

Niks ervan, hier gaan we helemaal geen hype van maken. Opzouten met die handel. Dit prachtalbum houden we lekker voor ons zelf. Gordijnen dicht en genieten van die warme bariton en fraaie composities. Kort en bondig album. Maar elke seconde luistergenot telt hier voor twee. Zo goed ja.

dit mag van mij de stempel: verrassing van 't jaar hebben. Echt wat een supertip! Hoor er ook van alles in maar is toch origineel genoeg. Opener the mariner is inderdaad een binnenkomer van heb ik jou daar, kwa laag deed mij hem heel erg aan david wiffen denken. Vind de sfeer op de gehele plaat mooi. gewoon 9 nummers lekker 35 minuten zoals dat vroeger(en voor mij nog steeds) gewoon genoeg was. the Woods heeft echt n prachtige drumroffel.
Mag mijn schoen opeten als dit niet groot gaat worden!

In die opmerking kan ik me wel vinden, Muziekobessie. Regelmatig begin ik bij lange cd's halverwege in te dutten en dat heeft echt niets met mijn leeftijd te maken. Een lp-kant duurde ongeveer 20 minuten en dan omdraaien die handel. Kwam je af en toe nog in beweging. Tegenwoordig in het digitale tijdperk, kun je desnoods voor een hele week tegelijkertijd muziek opzetten. Mijn favoriete cd van het jaar duurt nog geen 37 minuten, maar iedere noot klopt op dat album. Jonathan Wilson bijvoorbeeld vind af en toe leuk om te horen of bijvoorbeeld Riven van Nick Harper, dat album duurt 75 minuten! En dan met van die eigenzinnige muziek, dan ben je blij dat je daarna zo'n lekker kort plaatje als dit kunt opzetten.

Tof...een nieuwe Christian Kjelvander. Songs from a Two-Room Chapel helemaal grijsgedraaid. Kom ik er net toch achter dat die plaat op MuMe helemaal geen stemmen heeft
Allelujah (Nee, niet Hallelujah) is een klassieker.
Gauw maar eens mijn stem uitbrengen. De eerste

Soms vraag je je af, waarom je iets zo laat ontdekt. Dat iemand met zo'n prachtige stem zo onbekend is. Tot een paar dagen geleden had ik absoluut nog nooit van hem gehoord.

Dan raad ik Songs From A Two- Room Chapel ten zeerste aan

Die ga ik ook beluisteren, evenals de rest, Steve.

Goed album. Goede stem. Warm is zijn stem zeker. Alleen die vleug country die ik z'n zang beluister is voor mij op het randje (en dus gelukkig niet erover). Afwisselende Americana folk afkomstig uit Zweden. Prachtig hoe - in een kort tijdsbestek - diverse sferen worden neergezet op dit album.

'The Mariner' kent een onheilspellend begin maar Christian neemt dit dreigende geluid direct weg met zijn mooie warme stem waarmee hij een warme deken om je heen slaat. In 'The Zenith Sunset' komt het dreigende geluid weer terug. Christian klinkt in dit nummer meer getergd waardoor de country snik ook meer aanwezig is. Op momenten, zoals in het nummer 'The Trip' doet het mij - zowel muzikaal als qua stemgeluid - denken aan William Elliott Whitmore. Al is het stemgeluid van deze William Elliott veel meer karakteristiek. Ook heeft het soms, zoals in 'The Woods' wat weg van 'Fink' (de zang, de percussie). Exact in het midden van het album staat een instrumentale 'opvuller'; 'The Field Before'. Ach ja, waarom ook niet. Met 'The Crow' wordt een spannende/ duistere sfeer neergezet. Dit nummer doet me dan weer denken aan een persoonlijke favoriet van me; 'Declan De Barra'. 'The Valley' heeft iets ouds en vertrouwds. 'The Island' is een erg mooi ingetogen nummer en heeft een sprookjesachtige samenzang met een dame. Mooi moment als de percussie erin komt. En werkelijk prachtig is de wijze waarop de cello en de violen later in dit nummer zitten verweven. Met 'Bloodline' wordt het album keurig netjes en in alle rust afgesloten.

Wat hebben de meesten hier op het forum toch een aversie tegen country. Mickey Newbury vind je zeker ook niks? Maar ook is er bijna geen belangstelling voor reggae.

reggae .. Heb je één reggae album gehoord, dan ken je ze allemaal

Het is dat je een mooi verhaal hierboven hebt geschreven maar anders zou ik je flink de oren wassen zodat je daarna goed een paar prachtige country- en reggae-albums kunt beluisteren. Vastgeketend uiteraard zodat je niet kunt ontsnappen. Daarna praten we verder. Fijn in ieder geval dat die melancholieke Zweed je met The Pitcher heeft weten te raken.

Gehehe.. Ik zag een smeulend vuurtje en ik had nog wat olie liggen Maar feit is inderdaad dat ik (nog) niets heb met reggae. Dat eeuwige ritme (steeds maar weer die nadruk op op de 2e en 4e tel van de vierde maat) gaat me tegenstaan na een paar nummers. Is dus ook absoluut zo dat ik niet de juiste albums heb gehoord. Helemaal waar. Simpelweg omdat ik me er nooit in heb verdiept omdat er tot op heden meer dan voldoende in het verschiet ligt dichterbij mijn 'comfortzone'. En die zone is eigenlijk best heel erg groot. Ik vind het dan een soort van 'zonde van mijn tijd' om die tijd te stoppen in reggae. Die tijd steek ik dan nog liever in het luisteren naar klassieke muziek. Daar luister ik ook nog steeds te weinig naar. En country. Tja, country. Zal ook best veel moois in de ontdekken zijn. Maar daar is het vaak die snik. Komt bij mij meestal niet over als echte emotie. Een artiest die dicht tegen het country genre aan ligt en ik zeer goed weet te waarderen is 'Ryan Adams'.

Wat een vooroordeel. Kistenkuif en ik zouden je met alle plezier een stoomcursus willen geven om dat vooroordeel uit de weg te ruimen. Heb je weleens bijvoorbeeld East of the river nile van Augustus Pablo gehoord, voor mij een van de meest briljante albums ooit gemaakt.
En al eerder aan je gevraagd, in het countrygenre, Mickey Newbury. Weleens naar geluisterd?

Nooit te beroerd om het te proberen en nieuwe dingen te ontdekken. Zonde om mooie muziek te laten liggen. Volgens MuMe moet ik het bij 'Mickey Newbury' met name zoeken in de eerste 6 albums. Samen met 'Augustus Pablo - East of the River Nile' genoteerd op mijn 'nog te luisteren lijst'. Al wordt die lijst alleen maar langer in plaats van korter. Maar goed, wie weet, tot ziens op MuMe bij die betreffende albums.. En evengoed bedankt voor de tips. Dat wordt altijd gewaardeerd

Looks like rain, Frisco mabel joy en Heaven help the child kunnen gezien worden als grote klassiekers. Ik denk dat je Looks likes rain beter zult gaan vinden dan dit album.

Vandaag binnen op vinyl (met een cd erbij): het was al genieten maar nu nog een beetje meer

Ik voeg met volledig bij keijm73. Gekscherend heb ik wel eens geschreven dat ik moet mijden 'linedance' associaties te krijgen bij het luisteren naar dit soort muziek. Het is wat mij betreft een dun randje tussen roots en country. Dit album is prima in balans maar de country kant wordt regelmatig geraakt. Als dat overheerst haak ik af. Vooralsnog een meer dan prima album met een van de songs (The Mariner) van het jaar. Ik vind zijn stem zo nu en dan iets weghebben van een jonge Boz Scaggs. Zoveel oren, zoveel meningen. Prachtalbum en groeiende.

Heb jij weleens Looks like rain van Mickey Newbury beluisterd, Broem? Lijkt me sterk dat je dat album niet mooi zult vinden.

Ik zou zeggen luister eens naar J. Cash

Of naar Hank Williams...