MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Status Quo - Back to Back (1983)

mijn stem
2,86 (38)
38 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Vertigo

  1. A Mess of Blues (3:28)
  2. Ol' Rag Blues (2:53)
  3. Can't Be Done (3:10)
  4. Too Close Too the Ground (3:44)
  5. No Contract (3:51)
  6. Win Or Lose (2:39)
  7. Marguerita Times (3:26)
  8. Your Kind of Love (3:29)
  9. Stay the Night (3:04)
  10. Going Down Town Tonight (3:31)
  11. The Wanderer * (3:28)
  12. Going Down Town Tonight [Single Version] * (3:38)
  13. I Wonder Why * (3:58)
  14. Ol' Rag Blues [Extended Version] * (4:54)
  15. A Mess of Blues [Extended Version] * (4:47)
  16. Cadillac Ranch * (4:14)
  17. Ol' Rag Blues [Alan Lancaster Version] * (2:48)
  18. The Wanderer [Sharon the Nag Mix] * (3:33)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 33:15 (1:04:35)
zoeken in:
avatar van RonaldjK
2,0
Mijn jongere broer kocht Back to Back in een jaar waarin ik met veel interesse de steeds harder en sneller wordende heavy metal volgde. De voorheen bijna grimmige doenkedoenkritmes (Roll over Lay Down) zijn nu overgoten met vrolijke tralalamelodietjes, waarbij Rossi hoger zingt dan voorheen. In Brittannië scoorde de groep maar liefst vier hitsingles van deze plaat. Ogenschijnlijk ging het de groep dus voor de wind, maar de oude fans haakten meestal af. Alsof een trappistenbier overschakelde op Radler; van zwaar bier naar limonadepils.
De hoes vond ik mooi en dat de teksten op de binnenhoes stonden (op Going Down Tonight na) was handig , alleen jammer dat een groepsfoto ontbrak.

Na drie maal lichte lichte (hitparade)rock volgen twee composities van toetsenist Andy Bown met zanger-gitarist Rick Parfitt. Eerst een pure popballade. Too Close to the Ground doet me denken aan een jaren '70 singer-songwriter als Gilbert O'Sullivan en is niet onaardig, zij het een vreemde eend; zelfs op deze elpee.
Daarbij valt op dat de productie een stuk beter is dan op voorganger 1+9+8+2. Dit loont zich in het steviger No Contract, wat op deze plaat niet onaardig is.
Op de B-kant valt opener Win or Lose op, door Rossi met schrijfmaatje Bernie Frost gecomponeerd, als een mindere versie van Runaway van album Whatever You Want (1979). Alan Lancasters Your Kind of Love is een schattig liefdesliedje, waar de ritnditn-gitaarpartijen niet goed bij passen.

Lancaster ageerde tegen Quo's limonadepilskoers, wat ik altijd hypocriet heb gevonden: zijn Ol' Rag Blues en Your Kind of Love zijn bepaald geen stevige rockers. In diverse bandbiografieën en Wikipedia is te lezen dat de platenmaatschappij Rossi's zangpartij bij Ol Rag' Blues verkoos boven die van Lancaster. Het kwam de sfeer niet ten goede.
Dit was de tweede en laatste met drummer Pete Kircher, van wie hierna nauwelijks iets is vernomen. Wel kwam ik op deze Quofansite een bericht met foto uit 2020 tegen.

Heb mijn broer geappt wat hij van Back to Back vindt, die hem meteen weer heeft opgezet: "Al precies veertig jaar oud dit album! Om af te spelen als je folders vouwt een 8 en om naar te luisteren 7. O.a. 'Ol' Rag Blues' geeft energie. Alle teksten ken ik nog steeds uit mijn hoofd, ongelooflijk."

Hoe meningen kunnen verschillen.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 08:11 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 08:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.