Gino Vannelli - Brother to Brother (1978)

Heerlijke plaat van deze Canadees met Italiaanse roots.
Het ietwat bombastische van de voorgangers is weg en hier werd een sublieme mengeling, van funk, soul, rock en jazz op het vinyl gezet, die swingt als de neten.
En nog toegankelijk is ook.
Het gaat meteen los met het heerlijk funkende Appaloosa.
The River Musf Flow is ook funky maar iets rustiger, I Just Wanna Stop de ballad met veel soul en dameskoortjes.
In het titelnummer gaan werkelijk alle remmen los wat een geweldig funk/jazzrocknummer oplevert.
Feel Like Flying is ook een ballad en The Evil Eye is ook weer zo'n erg lekker nummer.
Ook de 2 andere nummers zijn gewoon goed.
Dit is zo'n typisch jaren 70 muzikantenalbum.
Iedere muzikant is een vakman en dat kun je dus horen ook.
De plaat heeft ook het typische geluid van de jaren 70 (wat je vooral hoort door die dameskoortjes), maar dat stoort dus helemaal niet, integendeel zelfs.
Heb deze nog op cassette (met op de andere kant Christopher Cross).

Sinds Powerful People is Gino in muzikaal opzicht flink gegroeid. Eerst een pas-op-de-plaats met Storm at Sunup. Maar met de prima The Gist of the Gemini en A Pauper in Paradise is de steven weer voorwaarts gewend.

En dat heeft geresulteerd in zijn - naar mijn mening - beste album. Een album, waar de gitaar weer op de voorgrond treedt. En waar ook de jazzinvloed nog groter dan voorheen is geworden. En ik vermoed dat de broers Vannelli goed hebben geluisterd naar Steely Dan, en heel specifiek naar (het een jaar eerder verschenen) Aja.

Maar beter 'goed gejat dan slecht zelf verzonnen', zullen we maar zeggen. Mij stoort het geenszins. Een topalbum!