The T.S. Eliot Appreciaton Society - A New History (2013)

donkere folk-pop van hollandsche bodem!
(én op de luisterpaal)

Gisteren gezien als voorprogramma van Scott Matthew: een behoorlijk krachtige performance zo in z'n eentje.

Eens. Instrumentaal (enkel gitaar) en niveau van zijn songs prima in orde. Zijn stem vond ik echter een irritant 'rafeltje" hebben. Niet helemaal mijn ding. Leuke gast, dat dan weer wel.

Zondag live een prima optreden van hem gezien. Klonk iets fijner dan nu op album. Moet zijn inspiratie bij Neutral Milk Hotel weg hebben gehaald.

Schitterend album:

Poetisch. Melancholisch. Tragisch. Hoopvol. Dat is hoe deze plaat van de Utrechtse singer-songwriter Tom Gerritsen overkomt. Hebben we tegenwoordig niet genoeg singer-songwriters rondlopen, hoor ik je zeggen? En hebben we er nog zo eentje nodig, met een pretentieuze naam bovendien, en die ik zonet heb omschreven als zo onomstotelijk dramatisch en cultureel? Als je naar dit album hebt geluisterd zeg je volmondig ja.

Tom Gerritsen, de naam achter solo-act The T.S. Eliot Appreciation Society, heeft zijn inspiratie voor A New History opgedaan in Amerika, waar hij twee jaar op de bonnefooi rondreisde en ongetwijfeld veel naar Songs: Ohia (Jason Molina), Mountain Goats, Bob Dylan maar vooral naar zichzelf heeft geluisterd. Zijn lyriek is prachtig en droevig tegelijk en vooral in de stijl van dichter/schrijver T.S. Eliot. Zoals Tom het zelf omschrijft zijn zijn teksten "net niet in 1 keer te begrijpen". Zijn instrumentatie is minimaal, maar toch ook weer niet. Op ontroerende wijze weet hij zijn akoestische gitaar te complementeren met mondharmonica, trompet en zijn onNederlandse en accentloze stem, vooral op het weergaloze The Conversation. Het album is bij vlagen erg heftig en zwaar om te verteren. Elk nummer straalt een soort hopeloze tragiek uit, maar op zijn Bruce Springsteens straalt elk nummer tegelijkertijd toch ook hoop uit. Alsof we maar moeten accepteren dat niet alles altijd maar goed gaat, zoals op The Wicked Messenger waar de instrumentale outro met heftige drums en een emotioneel repeterende gitaar blijft doordreunen, na de mysterieuze vraag "Do you understand me when I am lost?".

Je moet er maar van houden, dit singer-songwriter debuut. En misschien moet je een beetje depressief zijn. Maar als je je eenmaal overgeeft aan de teksten, je je gedachtes loslaat en je je laat meeslepen door de sfeervolle en veelzijdige nummers, dan is het niet moeilijk deze plaat te omarmen. A New History is een fenomenale plaat, en het is geen toeval dat precies nu ik dit stuk schrijf het voor het eerst voelt alsof het winter is in Nederland.

Meegenomen uit de Vinylloods, nog nooit van gehoord. Dacht eigenlijk dat het een album van Ellioth Smith was, maar gewoon op de grote stapel gelegd. En geen spijt van, dit heeft zelfs wel een beetje weg van Ellioth Smith. Maar dit is gewoon de Nederlandse singer-songwriter Ton Gerritsen, et praktisch niets trok hij 2 jaar rond in VS en Canada, deed inspiratie op en dit is het resultaat. Hij wilde folk weer 'thuis' brengen, folk is niet lieflijk maar gaat over echte ervaringen van mensen. Vandaar dat de teksten en muziek over het algemeen erg melancholisch zijn. Niet negatief of pessimistisch, maar het is wel duidelijk dat het leven geen lolletje is. Het eerste nummer lijkt nog wel een lieflijk folkliedje te zijn, maar schijn bedriegt.
Zoals het een folk album beaamt is de productie minimaal. Gitaar, banjo, soms een extra instrument (blaasinstrument, orgeltje, mondharmonica) en dat is het wel. De stem van Tom: daar zullen sommige wel wat aan wennen, wat rauw en niet al te toonvast soms zelfs de country snik, maar dat past prima bij de teksten en onderwerpen. Ik kan er prima naar luisteren, het is pure muziek van een puur artiest. In 2016 is er een tweede album uitgekomen en twee jaar geleden is Tom Gerritsen gestart met een nieuwe band, Classic Water. Dat moet beduidend minder folky zijn.