The T.S. Eliot Appreciaton Society - A New History (2013)
mijn stem
12 stemmen
Nederland
Pop
Label: V2
-
The Dreadnought Hoax (3:06)
-
A Clever Choice (4:46)
-
The Conversation (4:32)
-
Melancholia (4:43)
-
The Wicked Messenger (4:42)
-
Heydrich (5:26)
-
These Memories (3:38)
-
The Saddest Day (1:12)
-
The Homecoming / Guilt (4:49)
-
Final Thoughts (4:34)
0
geplaatst: 31 januari 2014, 13:29 uur
Schitterend album:
Poetisch. Melancholisch. Tragisch. Hoopvol. Dat is hoe deze plaat van de Utrechtse singer-songwriter Tom Gerritsen overkomt. Hebben we tegenwoordig niet genoeg singer-songwriters rondlopen, hoor ik je zeggen? En hebben we er nog zo eentje nodig, met een pretentieuze naam bovendien, en die ik zonet heb omschreven als zo onomstotelijk dramatisch en cultureel? Als je naar dit album hebt geluisterd zeg je volmondig ja.
Tom Gerritsen, de naam achter solo-act The T.S. Eliot Appreciation Society, heeft zijn inspiratie voor A New History opgedaan in Amerika, waar hij twee jaar op de bonnefooi rondreisde en ongetwijfeld veel naar Songs: Ohia (Jason Molina), Mountain Goats, Bob Dylan maar vooral naar zichzelf heeft geluisterd. Zijn lyriek is prachtig en droevig tegelijk en vooral in de stijl van dichter/schrijver T.S. Eliot. Zoals Tom het zelf omschrijft zijn zijn teksten "net niet in 1 keer te begrijpen". Zijn instrumentatie is minimaal, maar toch ook weer niet. Op ontroerende wijze weet hij zijn akoestische gitaar te complementeren met mondharmonica, trompet en zijn onNederlandse en accentloze stem, vooral op het weergaloze The Conversation. Het album is bij vlagen erg heftig en zwaar om te verteren. Elk nummer straalt een soort hopeloze tragiek uit, maar op zijn Bruce Springsteens straalt elk nummer tegelijkertijd toch ook hoop uit. Alsof we maar moeten accepteren dat niet alles altijd maar goed gaat, zoals op The Wicked Messenger waar de instrumentale outro met heftige drums en een emotioneel repeterende gitaar blijft doordreunen, na de mysterieuze vraag "Do you understand me when I am lost?".
Je moet er maar van houden, dit singer-songwriter debuut. En misschien moet je een beetje depressief zijn. Maar als je je eenmaal overgeeft aan de teksten, je je gedachtes loslaat en je je laat meeslepen door de sfeervolle en veelzijdige nummers, dan is het niet moeilijk deze plaat te omarmen. A New History is een fenomenale plaat, en het is geen toeval dat precies nu ik dit stuk schrijf het voor het eerst voelt alsof het winter is in Nederland.
Poetisch. Melancholisch. Tragisch. Hoopvol. Dat is hoe deze plaat van de Utrechtse singer-songwriter Tom Gerritsen overkomt. Hebben we tegenwoordig niet genoeg singer-songwriters rondlopen, hoor ik je zeggen? En hebben we er nog zo eentje nodig, met een pretentieuze naam bovendien, en die ik zonet heb omschreven als zo onomstotelijk dramatisch en cultureel? Als je naar dit album hebt geluisterd zeg je volmondig ja.
Tom Gerritsen, de naam achter solo-act The T.S. Eliot Appreciation Society, heeft zijn inspiratie voor A New History opgedaan in Amerika, waar hij twee jaar op de bonnefooi rondreisde en ongetwijfeld veel naar Songs: Ohia (Jason Molina), Mountain Goats, Bob Dylan maar vooral naar zichzelf heeft geluisterd. Zijn lyriek is prachtig en droevig tegelijk en vooral in de stijl van dichter/schrijver T.S. Eliot. Zoals Tom het zelf omschrijft zijn zijn teksten "net niet in 1 keer te begrijpen". Zijn instrumentatie is minimaal, maar toch ook weer niet. Op ontroerende wijze weet hij zijn akoestische gitaar te complementeren met mondharmonica, trompet en zijn onNederlandse en accentloze stem, vooral op het weergaloze The Conversation. Het album is bij vlagen erg heftig en zwaar om te verteren. Elk nummer straalt een soort hopeloze tragiek uit, maar op zijn Bruce Springsteens straalt elk nummer tegelijkertijd toch ook hoop uit. Alsof we maar moeten accepteren dat niet alles altijd maar goed gaat, zoals op The Wicked Messenger waar de instrumentale outro met heftige drums en een emotioneel repeterende gitaar blijft doordreunen, na de mysterieuze vraag "Do you understand me when I am lost?".
Je moet er maar van houden, dit singer-songwriter debuut. En misschien moet je een beetje depressief zijn. Maar als je je eenmaal overgeeft aan de teksten, je je gedachtes loslaat en je je laat meeslepen door de sfeervolle en veelzijdige nummers, dan is het niet moeilijk deze plaat te omarmen. A New History is een fenomenale plaat, en het is geen toeval dat precies nu ik dit stuk schrijf het voor het eerst voelt alsof het winter is in Nederland.
* denotes required fields.
* denotes required fields.