Boris - Pink (2005)

Wat ik tot nu toe gehoord heb van dit album klinkt echt onwijs gaaf! Japanse noise rock met snoeiharde gitaren, onverbiddelijke drums en subsonische, maagomdraaiende bas. En ondanks al dat geweld zit er een geweldige drive in dit album. Aanrader!

Klinkt goed op de vroege morgen! Wordt in de gaten gehouden!

Boris is inderdaad een aanrader, stevige stonerrock, al zijn de oudere albums wel wat toffer (en natuurlijk de samenwerkingen met merzbow)

Voor alle duidelijkheid. Dit is dus niet de Idols Boris.

Hier ben ik wel benieuwd naar dan.

Hele vette plaat!
Heb van de week maar flink neergelegd voor 1 van de 500 dubbel-lp's op ebay.
bubbachups omschrijving is trouwens spot-on met toevoeging dat het hier en daar stoner- en shoegaze-elementen (denk My bloody Valentine) bevat!

Ik vind het eerste nummer van deze plaat echt geweldig! Soort van duistere My Bloody Valentine. Eerste keer dat ik 'm hoorde was ik even helemaal van de wereld, zoals ik dat alleen met Loveless heb Jammer dat de rest van het album wat meer straighforward metal is. Mijn vraag is eigenlijk of Boris nog meer nummers zoals die eerste gemaakt heeft.. Het liefst een heel album dat qua stijl vergelijkbaar is.

Maar PINK doet wel mee?!?!?

Mensen die dit goed vinden moeten zeker ook de platen van Melvins checken.

Zie nummer 1 van deze plaat:http://www.musicmeter.nl/album/9557

Edit: staat trouwens ook op de 3voor12 luisterpaal met een ietwat andere tracklist (beter uitgewerkte titelnamen oid) en een andere hoes.

Koenr, waar heb jij deze tracklisting + hoes eigenlijk vandaan? All-music geeft namelijk dezelfde songtitels en albumhoes als de luisterpaal. Is dit de Japanse release ofzo?

Dat heeft met de vertaling te maken. Op de Japanse release zijn de meeste nummers ook in het Japans aangegeven. Tussen haakjes de Engelse vertaling, zie boven. De US en EU versie hebben nu een volledig Engelse tracklist gekregen en daarbij zijn blijkbaar een aantal titels licht aangepast.

Deze hoes is inderdaad de originele hoes. Hetzelfde geldt voor hun album Akuma No Uta.

Ik baal overigens nog steeds dat ik destijds niet de vinyl versie heb geïmporteerd uit Japan. Die is echt uber-cool! Geweldige verpakking, 20 minutes meer muziek en in gelimiteerde oplage van 500 stuks. Doet nu na een paar maanden al behoorlijke prijzen (tussen de € 60 en de € 100) op Ebay.

Ok, ja jammer is dat bij van die gelimiteerde oplages. Alleen voor de snellle beslissers.

De ultra-logge gitaarsound op Blackout trouwens, helemaal geweldig.

Dit is inderdaad de Japanse release uit 2005, de US/EU versie is dit jaar uitgekomen. Deze tracklist en hoes stonden toen ook op meerdere sites, dus heb hem gewoon overgenomen.

Wat is het beleid eigenlijk op MuM, originele uitgave of Europese uitgave?

Geen flauw idee eigenlijk, ik gok toch op de originele. Het zou dan wel mooi zijn als er ook Japanse tekens konden worden gebruikt.

Heb ik onlangs al bij Yak geïnformeerd, maar volgens hem zou er nog geen beleid zijn op dit gebied. Voor beide wegen valt eigenlijk wel wat te zeggen.

26 juli komt er een (US) heruitgave op dubbel lp. Dus wie 'm het liefst op vinyl heeft kan beter even wachten en niet die hoge prijzen op Ebay betalen. Ik zelf wacht in ieder geval wel tot de vinyl heruitgave.

Pink opent bloedmooi met (parting). Een schitterende song en een van de mooiste die ik dit jaar heb gehoord. En dan slaan ze om in simpelerock met overstemde gitaren. Weg drones die door merg en been gaan, die in je longen natrillen. Het klinkt verder als een overgeproduceerde garage hardrock cd.

en dta met z'n mooie opener...

Geweldig, 2 nummers gehoord, ik moet het hele album hebben!

...en iets meer dan een jaar verder, heb ik deze plaat voor weinig gewonnen op Ebay. Wellicht komt die nu op een goede stereo veel beter tot zijn recht

De Shoegazing van Parting, de overstemde, ultrazware en valse rock van Pink, de psychedelische doom van Blackout... Ik smul er van.

Wat een keiharde plaat.
Normaal ben ik niet van de ultrahard opgenomen platen maar deze springt gewoon uit je speakers en pakt je bij je smoelwerk en laat zien hoe je moet rocken.

Een zware logge aanrader van jewelste.

En probeer de vinyl versie ergens vandaan te plukken.
Geen extra nummers, wel worden een aantal van de nummers nog langer dan ze al zijn.

Lekker hard, zoveel geweldig, heerlijk!
Dit is inderdaad anders dan hun oudere werk, maar dat vind ik niet zo erg.
Al is het soms wel terug te horen in bijvoorbeeld Blackout, wat ik gelijk ook een van de betere nummers vind van dit album.
Maar ook nummers als It's No Different, Regardless kunnen mij wel bekoren, waar zelfs de bas distortion heeft, dat geeft mij echt zo'n 'alles moet gewoon kapot' gevoel, en dat vind ik ook wel leuk om te horen soms.

waarom staat Just Abandon Myself (17 minuten) niet op deze cd? Komt dat ook door het verschil van uitgave (zoals bijvoorbeeld de Japanse versie van Smile het nummer Full Song heeft, en de SL versie schijbaar niet)

Uitgaves van Boris willen per label nogal eens verschillen inderdaad. Vein is daar een klassiek voorbeeld van, natuurlijk, maar elders gebeurt het ook vaak in iets minder drastische vormen. Op Discogs kun je de verschillende uitgaves goed vergelijken, en ook op Wikipedia staan vaak goede vergelijkingen. Zie hier bijvoorbeeld de pagina van Pink.

Jammer van al die 4,0jes. Mag van mij zonder twijfel nog een halfje bovenop!

Dit rockt!

En de 0.5 van Kimberley... dit was helemaal niet Boris Titulaer he Kim? Moest je daarom gelijk 0.5 stemmen, Kim?

Whoeha, ik ga helemaal uit mijn dak, heb hem voor het eerst opstaan dus nog geen cijfer, maar dit klinkt echt geweldig.
Lekkere punk me dunkt!!

Just Abandoned Myself vind ik het beste nummer samen met blackout.
De rest doet me veel minder.

In de "blind" gekocht deze. ik vond het wel weer eens leuk om mezelf echt te verrassen met een nieuwe cd.(zonder eerst al via via geluisterd te hebben.)
Naar de cd winkel gaan om de bestelde cd`s af te halen. Het was net na sluitingstijd, geen probleem daar, ik kon een biertje mee drinken. Thuis komen, hoesje uit celofaan halen boekje bekijken en vol verwachting de cd in de speler gestopt.

Het eerste nummer is direkt geweldig. (bij mij is de titel "Farewell"). Lekker slepende gitaren.
Het tweede nummer knalt er super hard in als een soort japanse garagerock. Nummer drie doet er nog een schepje boven op.
Nummer vier ontaard in een bak heerlijke teringherrie.
Bij nummer vijf keert de relatieve rust even terug om bij zes en zeven weer los te gaan.
Nummer 8 is een tikkie psychedelisch. Negen rockt lekker door. Tien is een erg goed geplaatst rustmoment. Elf is een knaller van een einde.

Boris weet op de paar cd`s die ik van ze ken wel erg goed de verhoudingen van rust en herrie neer te zetten. Wat een geweldige opbouw kent deze cd.