Mutual Benefit - Love's Crushing Diamond (2013)

Wat een absolute parel is dit album. Een zevental warme, melancholische en prachtig gearrangeerde songs waarin je kunt gaan wonen om de snijdende herfstwinden buiten te houden.

Heel erg benieuwd om dit album te horen!

Staat al op Spotify: Love's Crushing Diamond by Mutual Benefit on Spotify - open.spotify.com

Ontdekt dankzij Pitchfork. Ook al geef ik dat niet zo graag toe. - Maar lieve hemel, hier zitten ze er klop op. Dit album is werkelijk prachtig. Zweverig, een tikkeltje melancholisch en bovenal ontroerend mooi. Verdient véél meer aandacht. Kan voor mij één van de albums van 2013 worden.

echt sprookjesachtig, en tsja sommige albums worden opgepikt door musicmeter (Radical Face) en sommigen niet. Blijkbaar gaat het bij muziek ook om het creeren van buzz, zodat je onder de aandacht komt, maar misschien komt dat nog wel nadat deze muziek in een reclamespot voorkomt ofzo.....

Yep! Very nice indeed. Warm, melancholisch, dromerig en heel erg mooi. Een warme deken voor een nakende koude winter...

Niet ongelofelijk vernieuwend, maar verdomd goed in wat het moet doen. Gaat waarschijnlijk nog wat groeien. Prachtige plaat.

Jammer genoeg moet ik wat voor tegenwind zorgen:

“Mutual Benefit is the sound of everything making sense, if just for a second. It is the magic of ordinary moments”. Zo, dan weten we waarvoor Mutual Benefit staat: een flinke portie muzikaal realisme. Frontman Jordan Lee doet zo een poging om ons zijn licht op z’n eigen werk op te dringen. Maar die “ordinary moments” klinken wel heel feeëriek en magisch, met veel tierlantijntjes. Misschien is het een poging de schoonheid van het leven te construeren op een album van een halfuur?

De goede recensie op Pitchfork, toch wel een behoorlijk invloedrijke hipstersite (kwestie van een kat een kat te noemen), heeft Mutual Benefit de nodige bekendheid om een plaat deftig te verkopen bezorgd. Het debuut dan nog. Na vier EP’s in 2010 en 2011 komen ze eindelijk met een album op de proppen. Een plaat waarop vaak roze eenhoorns, rondhuppelende feeën en zweverige goeroes op te vinden zijn. Toegegeven: Radiohead deed het met Kid A ook, het pad van het bovenaardse opzoeken. Het resultaat daarvan is geschiedenis. Maar het is duidelijk dat Lee met Love’s Crushing Diamond een simpele doch mooie kant van het leven wil tentoonspreiden. Luisteraars overtuigen dat ons bestaan niet allemaal kommer en kwel is.

De toon wordt al in het beginspel gezet. Strong River is een bonte verzameling van boeddhistische belletjes en violen die rechtstreeks uit het land van de rijzende zon komen. De natuur op z’n mooist laten overkomen. Althans, dat is toch de bedoeling. Het wordt meteen duidelijk dat dit eerder om een experimenteel album gaat dan het lo-fi label dat het opgeplakt krijgt van andere reviewers. En dat vraagt een inloopfase. Gelukkig roept Golden Wake de intro een halt toe aan al die overdreven psychedelica. Lee voelt zich opgesloten in zichzelf en zoekt naar oplossingen. Een sterk en toegankelijk nummer, dat weliswaar de sprookjesachtige toon niet achterwege laat, maar deze keer stoort het niet.

Advanced Falconry probeert op dat elan probeert door te gaan. Jammer dat het tekstueel de clichés niet mijdt. Want ja hoor: ons hoofdpersonage wordt verliefd! Buiken gevuld met vlinders, roze brillen… Het klinkt allemaal gemaakt en doet veel aan de “ik-heb-dit-al-eens-eerder-gehoord perceptie”. Zonde, want op zich is de muziek best wel aangenaam, maar inderdaad weinig origineel en variatie is er eigenlijk niet te vinden. Je krijgt de indruk dat je naar één langgerekte serenade luistert van natuurliefhebbers en levensgenieters. Niets mis mee, het hoeft niet allemaal zwartgallig te zijn. Maar het verveelt na een eindje wel.

Om die monotone stemming te doorbreken is het wachten op een stijlbreuk binnenin het album. Een nieuw element waar Jordan Lee zijn polyvalentie kan tentoonspreiden. Maar de verwachting wordt niet ingelost. In tegendeel. Er wordt nog altijd kwistig met rozen gestrooid op de platgetrapte paden van de sprookjeswereld. Het voelt soms zelfs te onrealistisch en geveinsd aan. Altijd dat tikkeltje te veel feëriek. Best paradoxaal als het de bedoeling was van de frontman een realistisch beeld van de kleine dingen des levens op muziek te zetten. C.L. Rosarian is best aardig, net als de voorgangers, maar het houdt niets spannends in. Het halfuurtje natuur wordt zo toch een moeilijke zit. Ook slotnummer Strond Swimmer kan die trend niet doorbreken. Lee bezingt hier wel dé boodschap van dit album: dat je een steengoede zwemmer moet zijn om tegen al die negativiteit weerwerk te kunnen bieden. Misschien zoekt Lee in Love’s Crushes Diamond net een manier om uit de cynische en pessimistische spiraal te komen. Maar op een of andere manier komen de lyrics niet echt overeen met de sfeer die de muziek opwekt. Alsof het twee verschillende entiteiten betreft.

Love’s Crushes Diamond is absoluut geen slecht album, maar actieve luisteraars komen niet echt aan hun trekken. Een achtergrondplaat die de zomer nog wat in de huiskamer probeert vast te houden. Toegegeven: je wordt er behoorlijk vrolijk en goedgeluimd van. Maar de houdbaarheid van dit album valt nog serieus af te wachten. Een aardige plaat om eventjes tot rust te komen met een boek in de hand, niet meer en niet minder. Niet iedere release hoeft een grensverleggende instant-klassieker te zijn, maar frisse ideeën klinken altijd fijn. De eentonigheid zal ervoor zorgen dat mensen dit maken of kraken.

3,5*

Mijn eerste aanraking met deze band is niet verkeerd. Voor de liefhebbers: luister ook eens naar Motopony - Motopony (2011), net iets zoetsappiger maar ook net zo fijn.

Ik vind het trouwens geweldig hoe goed ze de lengte van het album hebben ingeschat. Het stopt exact op het ogenblik dat ik denk "nu is het wel goed." Dat het maar een half uurtje duurt, compenseert voor mij dus de vermeende eentonigheid. Vakmanschap!

Erg mooie muziek inderdaad! Ik weet niet hoeveel termen ik hiervoor allemaal uit de kast moet halen: Melancholisch, warm, gevoelig, troostend, betoverend, prachtig, ontroerend, stemmig en steengoed. Muziek die als een deken om je heen slaat en zonder dat je het merkt onder je huid kruipt. Onmerkbaar verstrijkt de tijd, terwijl je luistert naar deze prachtige klanken. Het is geen muziek die stoer doet of uit de band springt. Het is een ontspannen trip die je moet ondergaan.

Ga dit beluisteren mensen, tien stemmen is veel te weinig!

Wat een fijne kennismaking is dit album zeg ! De plaat creëert een half uurtje lang een dromerig, sprookjesachtig sfeertje. Net lang genoeg om niet te gaan vervelen. Radical Face meets Mercury Rev. Mijn eerste ontdekking van 2014 is een feit (alhoewel de plaat al van 2013 is).

Een mooie, warme plaat met een heerlijke muzikale omlijsting (ik moet ergens aan Lost in the Trees denken) maar de zang is mij te vlak waardoor juist het 'diepe raken' ontbreekt. Gek genoeg vind ik Mercury Rev erg goed en lijkt de zang wel op die van Jonathan Donahue dus waarom dat hier dan iets minder uitpakt is me een raadsel.

Maar wie weet moeten er nog vele draaibeurten volgen om dat een beetje bij te laten stellen want mooi is het wel en het past prima in mijn straatje.

Deze band staat op 1 maart in de spiegelbar in Tivoli Oudegracht, samen met Dustin Tebutt (Bon Iver-ish) en het Vlaamse Marble Sounds, en dat voor een luttele 11 euro!

Een album dat bij mij het gevoel oproept van een lang vervlogen zomer, de sfeer is er een van nostalgie en melancholie.