Mutual Benefit - Love's Crushing Diamond (2013)

Jammer genoeg moet ik wat voor tegenwind zorgen:

“Mutual Benefit is the sound of everything making sense, if just for a second. It is the magic of ordinary moments”. Zo, dan weten we waarvoor Mutual Benefit staat: een flinke portie muzikaal realisme. Frontman Jordan Lee doet zo een poging om ons zijn licht op z’n eigen werk op te dringen. Maar die “ordinary moments” klinken wel heel feeëriek en magisch, met veel tierlantijntjes. Misschien is het een poging de schoonheid van het leven te construeren op een album van een halfuur?

De goede recensie op Pitchfork, toch wel een behoorlijk invloedrijke hipstersite (kwestie van een kat een kat te noemen), heeft Mutual Benefit de nodige bekendheid om een plaat deftig te verkopen bezorgd. Het debuut dan nog. Na vier EP’s in 2010 en 2011 komen ze eindelijk met een album op de proppen. Een plaat waarop vaak roze eenhoorns, rondhuppelende feeën en zweverige goeroes op te vinden zijn. Toegegeven: Radiohead deed het met Kid A ook, het pad van het bovenaardse opzoeken. Het resultaat daarvan is geschiedenis. Maar het is duidelijk dat Lee met Love’s Crushing Diamond een simpele doch mooie kant van het leven wil tentoonspreiden. Luisteraars overtuigen dat ons bestaan niet allemaal kommer en kwel is.

De toon wordt al in het beginspel gezet. Strong River is een bonte verzameling van boeddhistische belletjes en violen die rechtstreeks uit het land van de rijzende zon komen. De natuur op z’n mooist laten overkomen. Althans, dat is toch de bedoeling. Het wordt meteen duidelijk dat dit eerder om een experimenteel album gaat dan het lo-fi label dat het opgeplakt krijgt van andere reviewers. En dat vraagt een inloopfase. Gelukkig roept Golden Wake de intro een halt toe aan al die overdreven psychedelica. Lee voelt zich opgesloten in zichzelf en zoekt naar oplossingen. Een sterk en toegankelijk nummer, dat weliswaar de sprookjesachtige toon niet achterwege laat, maar deze keer stoort het niet.

Advanced Falconry probeert op dat elan probeert door te gaan. Jammer dat het tekstueel de clichés niet mijdt. Want ja hoor: ons hoofdpersonage wordt verliefd! Buiken gevuld met vlinders, roze brillen… Het klinkt allemaal gemaakt en doet veel aan de “ik-heb-dit-al-eens-eerder-gehoord perceptie”. Zonde, want op zich is de muziek best wel aangenaam, maar inderdaad weinig origineel en variatie is er eigenlijk niet te vinden. Je krijgt de indruk dat je naar één langgerekte serenade luistert van natuurliefhebbers en levensgenieters. Niets mis mee, het hoeft niet allemaal zwartgallig te zijn. Maar het verveelt na een eindje wel.

Om die monotone stemming te doorbreken is het wachten op een stijlbreuk binnenin het album. Een nieuw element waar Jordan Lee zijn polyvalentie kan tentoonspreiden. Maar de verwachting wordt niet ingelost. In tegendeel. Er wordt nog altijd kwistig met rozen gestrooid op de platgetrapte paden van de sprookjeswereld. Het voelt soms zelfs te onrealistisch en geveinsd aan. Altijd dat tikkeltje te veel feëriek. Best paradoxaal als het de bedoeling was van de frontman een realistisch beeld van de kleine dingen des levens op muziek te zetten. C.L. Rosarian is best aardig, net als de voorgangers, maar het houdt niets spannends in. Het halfuurtje natuur wordt zo toch een moeilijke zit. Ook slotnummer Strond Swimmer kan die trend niet doorbreken. Lee bezingt hier wel dé boodschap van dit album: dat je een steengoede zwemmer moet zijn om tegen al die negativiteit weerwerk te kunnen bieden. Misschien zoekt Lee in Love’s Crushes Diamond net een manier om uit de cynische en pessimistische spiraal te komen. Maar op een of andere manier komen de lyrics niet echt overeen met de sfeer die de muziek opwekt. Alsof het twee verschillende entiteiten betreft.

Love’s Crushes Diamond is absoluut geen slecht album, maar actieve luisteraars komen niet echt aan hun trekken. Een achtergrondplaat die de zomer nog wat in de huiskamer probeert vast te houden. Toegegeven: je wordt er behoorlijk vrolijk en goedgeluimd van. Maar de houdbaarheid van dit album valt nog serieus af te wachten. Een aardige plaat om eventjes tot rust te komen met een boek in de hand, niet meer en niet minder. Niet iedere release hoeft een grensverleggende instant-klassieker te zijn, maar frisse ideeën klinken altijd fijn. De eentonigheid zal ervoor zorgen dat mensen dit maken of kraken.

3,5*