Drowners - Drowners (2014)

Toen ik dit album opzette dacht ik toch echt even dat ik per abuis The Strokes had opgezet. Ways to Phrase a Rejection lijkt er toch verdacht veel op. Long Hair is al niet anders.
Maar ik had dit toch opgezet vanwege de lichte Smiths-invloeden?

Die zijn dan ook wel te horen in de soms dwarrelende gitaarpartijen maar nergens haalt het dat niveau (ik wil er eigenlijk 'uiteraard' aan toevoegen).
Vooral erg veel Strokes dus en dat had ik even niet verwacht.

Maar is het leuk? Ja best wel maar je hebt al zoveel van dit soort bandjes (zo origineel zijn The Strokes ook weer niet).
Zanger Matt Hitt is ook bekend als model en tja.... dan ga ik wat achterdochtig worden eigenlijk of dat nu terecht is of niet. Pretty boy die 'stoer gaat doen', ik weet het niet.

Dat is het probleem met dit album: ik weet het gewoon niet. Ik kan net zo goed het debuut van The Strokes opzetten. Wil ik echt goede en sprankelende gitaarklanken dan luister ik wel naar Johnny Marr.
Maar toch word ik er wel vrolijk van en is het makkelijke muziek. Fijn voor de zomer (die pech hebben ze dan ook weer: het is hartje winter). Ook leuk dat ze een nummer van Suede als bandnaam zijn gaan gebruiken, maar verder..... tja... leuk. Of ik komende zomer nog weet wie Drowners ook al weer waren?! Laten we dat maar afwachten.

Lekker plaatje maar zorg dat je wegkomt als je ook maar iets aan originaliteit wilt gaan horen. Daarvoor ben je bij Drowners aan het verkeerde adres.

Op zich geen slechte referenties: The Strokes, The Smiths...wordt niet elke artiest op zekere dag door een andere artiest geïnspireerd? Anyway, kan mij wel bekoren dit bandje, hoewel ik nog liever luister naar Dexters, die onlangs hun debuutalbum hebben gelanceerd: Shimmer Gold.

Ik geloof toch niet dat je het zo moet zien. Volgens mij waren zijn opdrachten op één hand te tellen en kreeg hij daardoor de tijd om, volgens eigen zeggen, dagelijks op zijn gitaar te oefenen. En oefening baart kunst zoals bekend. En dan vind ik de Drowners best geslaagd. Ik ken overigens maar twee nummers, Long Hair en sinds kort het alleraardigste Luv, Hold me down.

Ik kan er maar weinig negatiefs over zeggen. Het past inderdaad mooi in een rijtje rond The Strokes en Johnny Marr. Voor mij is dat prima. Het eigen smoelwerk is een kwestie van nog gaan "uitgroeien tot".

Geen bijzonder origineel album. Dit soort albums zijn de afgelopen jaren meerdere malen verschijnen en ook ik moet onmiddellijk aan The Strokes denken als ik dit hoor. Desalniettemin gewoon een lekker plaatje waar ik best vrolijk van wordt als ik het opzet.
Overigens is het album wel erg aan de korte kant met krap 28 minuten en geen enkel nummer dat boven de drie minuten uitkomt. Hier ligt nog wel een uitdaging voor de toekomst.