Soft Machine - Softs (1976)

Klinkt weer iets traditioneler dan Bundles (de rol van de gitarist -in dit geval John Etheridge- is wat minder prominent aanwezig), maar toch is het afwisselend genoeg om naar te luisteren en bevat het weer enkele top-composities. John Marshall is er natuurlijk ook weer met z'n drumsolo, maar storend is het niet echt. Mike Ratledge is hier zowat uit het beeld gevaagd en is slechts op 2 nummers aanwezig. Toch blijft het typische kwaliteitsmuziek; Typisch Soft Machine, dus. Ook deze cd is zeer moeilijk te vinden.

Ben je hier ook mee opgegroeid, E?

Was dat ook al op Bundles? Want ik vond de orgel partijen op Hazard zo goed. Wie speelt dan keyboards?

Mike Ratledge speelt op The Hazard Profile, want ten tijde van Bundles was het nog een vast bandlid. Karl Jenkins geeft hier de saxofoon aan Alan Wakeman (de neef van...) en neemt Mike's rol op zich.

Verwarrend? Kan best kloppen. Kijk maar eens naar de bandledenlijst...
Daar staat Alan Wakeman dan nog niet eens bij.

Bijna goed, Alan Wakeman is de oom van Rick Wakeman

Blijft overigens een fijn plaatje, naast Bundles behoort deze tot de meer toegankelijke SM platen.

Men keert weer wat terug naar het oude geluid en daarmee is de oude chaos ook terug. Iets wat ik niet echt gemist heb, maar ik heb er een tikje minder afkeer voor dan oeverloze geneurie van de laatste platen. Mijn gebrek aan waardering voor snelle toonladders op gitaar en drumsolo's staat ook nog altijd fier overeind. Qua composities is dit album duidelijk wat interessanter. De opener en afsluiter zijn zelfs heel mooi, maar daarmee is al het positieve ook wel gezegd.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Seven
7. Third
8. Softs
9. Rubber Riff
10. Bundles

Met The Tale Of Taliesin speelt de band eindelijk het soort jazzy progrock dat ik eigenlijk verwachtte/op hoopte toen we hier aan begonnen. Dit stemt mij vrolijk. Het heeft even geduurd, maar in de latere levensloop van de band blijken er dus toch uiteindelijk albums (zonder zang) te zijn die me echt iets doen. Zo'n dromerige track als Out Of Season is ook echt wonderschoon te noemen. Ja, het kabbelt wat, maar als de band op deze manier af en toe de rust neemt, is de dynamiek op het album zo veel beter! Het experimenteren met de toetsensound pakt ook wonderbaarlijk goed uit, de band klinkt hierdoor beduidend anders dan op de andere albums het geval was!

De aanwezigheid van de drumsolo (Kayoo) en de lelijke gitaarsolo (The Camden Tandem) erna zorgen ervoor dat het album geen toppositie krijgt. Tegelijkertijd ben ik blij dat ze beiden niet lang duren en dat de afwisseling tussen wat meer rustige jazz en wat progrock voor een zeer goed te beluisteren album zorgen. Onverwachts leuk om te horen dit!

Tussenstand:
1. Seven
2. Softs
3. Bundles
4. Volume Two
5. The Soft Machine
6. Fourth
7. Third
8. Six
9. 5
10. Rubber Riff

Grappig hoe de twee lange nummers van de eerste helft dezelfde structuur hebben : eerst een mooie melodie, daarna een gitaarsolo waarbij de nieuwe aanwinst John Etheridge alle hoeken van de minimale begeleiding moet verkennen om met iets contrastrijks op de proppen te kunnen komen, en dan ter afsluiting een terugkeer naar de melodische rijkdom van het begin. En eerlijk is eerlijk, Etheridge doet z'n best, maar, net zo eerlijk, het resultaat van die passages kan mij niet steeds bekoren, hetgeen tegelijkertijd het effect heeft dat de laatste delen van die twee nummers juist weer extra impact krijgen, zodat die eerste plaathelft (met twee mooie korte nummers als "bookends") uiteindelijk toch als een sterk geheel overkomt.
        De tweede helft is wat fragmentarischer, met wat meer onderkoelde elektronica, weer zo'n pieldrumsolo waarbij ik altijd even koffie ga zetten (maar dat kan ook liggen aan mijn ouderwetse opvatting dat een drumsolo toch altijd wel íéts van ritmische consistentie of "maat" moet hebben) en een daaropvolgende gitaarsolo waarvoor ik langer dan strikt noodzakelijk bij het koffiezetapparaat blijf hangen, maar voor Nexus ben ik weer tijdig bij de versterker in de buurt, in One over the eight mag Alan Wakeman even lekker los gaan (op het einde duchtig gesteund door een stevige gitaarriff), en de afsluiter brengt mij warempel bijna in pastorale sferen.
        Zo is dit uiteindelijk eerder een afwisselende dan een wisselvallige plaat, en ondanks een paar beurse plekken (en hoewel ik John Etheridge iets minder indrukwekkend dan Allan Holdsworth vind) kan ik hier over de hele linie toch bijna net zo van genieten als van de voorganger. (Weer een fraaie re-release van Esoteric met een aardig essay dat vooral ingaat op het vertrek van Holdsworth, de komst van Etheridge en het geruisloze verdwijnen van Mike Ratledge.)

Vroeger werd Soft Machine door een aantal klasgenoten op handen gedragen. Ik was daar toen nog niet aan toe waarschijnlijk. Nummers klonken licht chaotisch zonder strak ritme of met veel wisselende ritmes.
Nu, ouder en eindelijk wijs geworden vind ik dit een fijn album, dat een ruime voldoende scoort (3,5*).
Favoriete nummers zijn 'The Tale of Taliesin' en'Song of Aeolus'. De drumsolo (Kayoo) hoeft van mij niet zo.
In de Oor jaarlijst 1976 op 46 (gedeeld). Wat mij betreft terecht in die lijst opgenomen.

Wat mij betreft staat deze plaat op dezelfde hoogte als Bundles, al vind ik Bundles toch iets genietbaarder, waarschijnlijk om het prachtige hoesontwerp.

John Etheridge (gitaar) heeft een totaal ander geluid dan Alan Holdsworth wat al direct te horen is in de tour-de-force The Tale of Taliesin.

De toetsenpartijen zijn erg mooi, maar er wordt wel flink gebruik gemaakt van synthesizers. John Marshall is een waanzinnig uitbundige en snelle drummer, die wat mij betreft nét even te onbekend is gebleven.

Omdat de plaat Softs heet, heb ik deze vermeden omdat ik dacht dat het een softe plaat zou zijn. Maar het is eigenlijk best een stevige plaat die zich kan meten aan het stevigere werk van Al di Meola, Return to Forever, Mahavishnu Orchestra.