Emperor - Reverence (1997)

Een alleraardigs mini-album dat volgens mij tegenwoordig gewoon ingesloten is op het Anthems To The Welkin At Duskalbum. The Loss And Curse Of Reverence stamt ook van die langspeler. Een magistraal progressief black metalopus. Nog altijd.

In Longing Spirit is veel minder druk. Het lijkt een beetje een soort doommijmering. Het heeft de typische Emperorfeel en daarom is het een leuke toevoeging. Ik kan echter wel begrijpen waarom het niet op het reguliere album staat. Het is net wat te eenvoudig. Te oppervlakkig, zo je wilt.

Opus A Satana is een orkestrale (nou ja, orkest uit een doosje) bewerking van Inno A Satana. De legendarische hekkensluiter van het net zo legendarische debuutalbum van de band. Mooi en sfeervol, net als het origineel maar dan zonder ratelende drums en bezwerende gitaren.