Lost in the Trees - Past Life (2014)

hier kijk ik enorm naar uit! Rites is al prachtig en lost in the trees staat bovenaan mijn lijstje nog te zien. Wordt moeilijk om vorig album nog te toppen want die was perfect. vooral de productie vond ik goed, zware strijkers die bijna als een mellotron klinken met daarop die engelenstem. glasheldere sound. 2014 kan al niet meer stuk

Absoluut iets om naar uit te kijken

Het is alvast iets anders dan de zwaarte van 'A Church That Fits Our Needs'. Ik vind de videoclip wel sterk, en een goed idee om de tekst daarboven te projecteren, dan heb je die ook meteen mee.

Het klinkt vooral soberder, en donker - op een andere manier.

Dit moet mijn favoriete release van 2014 worden! De vorige was ongekend mooi en is een persoonlijke favoriet.

Lady in White klinkt ook geweldig zeg
Ze gaat meer de electro-kant op. Prima.

Tja ik als hele grote fan moet eerlijk bekennen dat de eerste 3 te beluisteren nummers mij behoorlijk tegenvallen. ja lekker gezellig he. Net te mainstream ofzo. Past life is mij te luchtig.Lijkt wel of die strijkers en blazers weg zijn en dat maakte deze band juist bijzonder. Nu klinken ze als elk andere band. Nee ik heb al mijn kansen op de nieuwe Barzin plaat gezet, denk dat dat wel is n verdomd goeie plaat gaat worden Barzin - To Live Alone in That Long Summer (2014)

Ik heb hetzelfde gevoel. Ik wil weer het niveau van een tergend mooi Villain (I'll Stick Around) horen.

Het vorige album vond ik wel mooi, alleen hier en daar iets te veel over de top voor mij.

Ja, hier zie ik ook naar uit. Vorige cd hoog in mijn jaarlijstje.

Ben benieuwd, vorige vond ik ook een erg bijzondere plaat.

Past Life is tijdelijk alvast te luisteren in de First Listen-serie van NPR: First Listen: Lost In The Trees, 'Past Life' : NPR
Veel luisterplezier!

Toen ik opener Excos hoorde gingen mijn gedachten onwillekeurig uit naar The Irrepressibles. Misschien de ijle zang maar vooral het geflirt met electronica die nog steeds mag baden in een barok badje.
In dat geval is het niet geheel verwonderlijk dat ik die bands even met elkaar vergeleek. Dat verdwijnt al snel bij titelsong Past Life dat een stuk gewoner overkomt. De barokke sound met strijkers op de voorgrond is hier weg en we krijgen een poppy electronica geluid terug.

Het was even slikken bij deze twee binnenkomers. Was dit wat ik wilde horen? Nee, maar tegelijkertijd boeit het me wel degelijk. Sterker: ik krijg er een soort Wild Beasts gevoel bij, en dat is niet verkeerd.

De falsetto die Ari Picker laat horen op Lady in White brengt wederom warme Irrepressibles gevoelens bij me op vermengt met die van Wild Beasts.
En zo heeft Daunting Friend een heerlijk warme sound die me ergens een beetje aan het kabbelende van Madonna's Power of Goodbye doet denken en is Rites net zo'n warm bad.
Opeens merk ik dat ik de strijkers niet mis en het orkestrale mag zelfs weg blijven.

Op Wake keert het orkestrale geluid van de band wel terug maar dan op geheel andere wijze, ik zou bijna zeggen op Massive Attack-achtige wijze: dreigend, donker en toch helder gekleurd door de stem van Picker. Wat een nummer!
Glass Harp is lieflijker en dwarrelt vriendelijk in het rond maar tekstueel gezien is dat anders en je hoort ook muzikaal heel subtiel aardig wat venijn door subtiele toevoegingen van instrumenten die je net op dat moment niet verwacht. Tevens kent het, mede door die toevoegingen, een uiterst boeiende opbouw.

Sun en Night Walking bortduren mooi voort op dit alles: licht van toon en ergens toch ook weer niet door een continue dreigend gevoel en die barokke sound kun je toch echt definitief vergeten. Spannend is het zeker en wat zijn die hoge vrouwelijke vocalen in Night Walking toch prachtig.

Upstairs is een rustige afsluiter van dit album waar de vocalen van Picker alle ruimte krijgen. Een verrassend album mag ik wel stellen. Een album waar ik op voorhand sceptisch tegenover stond maar nu ik het zo in z'n geheel hoor echt helemaal perfect bij me binnenkomt.

Mis ik die barokke strijkers dan niet? Dat klassiek getinte geluid? Nee. Sterker: ik besef nu dat deze koerswijziging gewoon heel goed getimed is. Waar ik de laatste William Fitzsimmons wederom erg goed vind maar de sound onderhand door en door ken waardoor het me minder begint te raken daar weet Lost in the Trees dit nu juist te voorkomen. Wil ik barok dan grijp ik naar de voorgangers; dat is een 'Past Life'. Nu krijgen we dit album voorgeschoteld en het is van een enorme pracht.

Ik blijf liefhebber!

Ik bespeur in de laatste track sterk Radiohead-achtige invloeden. Verder een zeer wisselvallige plaat, sommige tracks vind ik geweldig, zeker de meer barokke. Andere tracks kunnen mij totaal niet bekoren. Dit had een 4,5* kunnen zijn, als er meer lijn in zou zitten. Nu de voorganger checken, hoge score!

Staat dus ook gewoon in zijn geheel op Spotify ondanks dat de release pas 17 februari is. Nice. Vanavond eens melomaan luisteren!

Gelukkig valt hij mij reuze mee. zoveel is er niet veranderd, nog vollop strijkers en die typische engele zang die ik prachtig vind. De vorige was inderdaad een beter geheel. En hoe donkerder hoe beter voor mij. Het klinkt zo glashelder allemaal, lekker dromerig. nou nog steeds hopen dat ze eindelijk is naar europa komen. Crossing border is dat al jaren aan t proberen...

Helaas nog geen vinyl vandaag (was sowieso even waardeloos, want ook geen Jezabels en Fitzsimmons op LP terwijl daar op hoopte).

De zang van Ari Picker is voor mij ook één van de redenen waarom ik dit zo'n geweldige band vind. Zou hij niet een akoestisch optreden voor een nieuwe editie van PopUp 010 kunnen verzorgen?

Als dat zou kunnen!

Ik vind Glass Harp overigens geweldig!

Dat zou cool zijn, maar de band heeft nog nooit buiten de VS getourd..

Ondanks de eerste negatieve berichten inmiddels hoge waarderingen hier. Toch maar weer checken.

Ik ben om. Waar ik bij de eerste luisterbeurt van het nummert Past Life het vertrouwde Lost in the Trees geluid miste wat me zo aantrekt bij deze band, begin ik het album als geheel steeds geweldiger te vinden.

De Amerikaanse folkband Lost in the Trees brak in 2008 door met het album All Alone in an Empty House, een combinatie van folk met klassieke muziek. Na een uitstekend vervolg met A Church That Fits Our Needs in 2012 verschijnt nu de derde plaat Past Life. Het album kent invloeden vanuit verschillende muziekstijlen zoals folk, indie, elektro en licht klassiek.

Bij de opening van Excos merk je gelijk al wat er wordt bedoeld met de klassieke muziek die ze toepassen in hun nummers. De hoge zang, piano en lichte elektronische geluiden zetten een vast ritme neer wat een mooie ondersteuning geeft aan de zang van Ari Picker. De opbouw met toevoegen van de blazers is erg sterk gecomponeerd en klinkt goed samen met de overige instrumentatie. Het vervolg met Past Life klinkt dan meer als een doorsnee popsong met een drumritme aangevuld met licht gitaarwerk. De elektronische invloeden waarmee is geëxperimenteerd zijn duidelijk te horen tijdens dit nummer. De track zet een wat grauwe sfeer neer door de teksten en geluiden.

Het elektronische werk wordt ook in Lady in White gecombineerd met de klanken van een piano. Het nummer is vooral gefocust op de zang van Picker met lichte klassieke geluiden op de achtergrond. Geen erg opvallend nummer maar wel zacht en meeslepend. Daunting Friend klinkt wat overtuigender door de mooie samenzang en de ontspannen klanken van het orkest en de gitaar. Een kort maar fijn nummer dat goed past in de sfeer van de plaat. Het nummer Rites wordt op een doorlopende pianolijn bezongen en kent een rustgevende samenzang. De sfeer is erg ontspannen en het nummer zorgt ervoor dat je de aandacht bij de prachtig bezongen teksten wilt houden.

In Wake zijn de elektronische invloeden het best hoorbaar met een donker geluid en strijkers die tussendoor de sfeer grauwig en hulpeloos maken. De simpele pianolijn bouwt de spanning op en wordt aangesterkt door het orkest wat de hoge tonen doorvoert. De stijl van het nummer doet wat aan de band Muse denken mede door de zang van Picker. Met Glass Harp wordt opnieuw de piano centraal neergezet, uitbouwend door het nummer heen. De melodie veranderd telkens lichtelijk en krijgt in het refrein ondersteuning van het orkest. Het nummer is mooi gecomponeerd wat ervoor zorgt dat er telkens weer nieuwe geluiden in het te ontdekken zijn. Sun zoals de naam al doet vermoeden klinkt erg ontspannen en past precies bij een zonnige dag in het voorjaar. Een eenvoudige opbouw en terugkerende pianodeuntjes maken het een aanstekelijke track. Night Walking kent dan weer een omslag naar de wat donkere sferen door de korte tonen van piano, achtergrondzang en opvallende drumritmes. Een opbouwend nummer dat halverwege veel klassieke invloeden krijgt door de hoge en herhalende zang en op het eind weer terug te keren in de vaste melodielijnen. Met het afsluitende Upstairs horen we opnieuw een gitaar die een wat donkere sfeer neerzet. De teksten zijn van een hoog niveau en zorgen voor een versteviging van de duistere kant.

Het vierde album van Lost in the Trees kent een omslag vergeleken met het voorgaande materiaal door toevoeging van lichte elektronische geluiden en de akoestische gitaar. Afgewisseld rauw en donker en dan weer zonnig en fris zijn de verschillende nummers op het album te horen. Centraal staat altijd de zachte stem van Ari Picker en de terugkerende pianolijnen en strijkers. De band heeft een groei ondergaan waarbij meer muzikale invloeden succesvol zijn toegepast. Niet even sterk in elk nummer en af en toe te lang doordravend kent het album als geheel weinig momenten van verveling.

3,5*

Afkosmtig van Platendraaier

Wat een weerstand kan een mens voelen bij synthesizers zeg. Het was me ook snel duidelijk dat deze plaat het niet ging halen bij de vorige twee (all alone .. en a church..). Hij mist de variatie en noodzaak welke ik bij de vorige wel hoorde. En toch... Die Ari Picker. Wat een melodieën schrijft de man. En, wat aEro eerder al opmerkte, de koerswijziging welke ingezet wordt is welkom. Het heeft ook gemaakt dat ik gemakkelijk de herhaling opzocht en zo die weerstand wat terug heb kunnen dringen. De prachtige nummers komen tevoorschijn, en het genieten begint...

Mooie plaat.

Inderdaad een mooie plaat, maar helemaal eenduidig ben ik er niet over. Het is geen liefde op het eerste gezicht en toch blijf ik het steeds weer opzetten. Pickers stem is prachtig, maar geeft het album ook een soort intensiteit die de muziek een beetje topzwaar maakt. Pickers zang en de veelheid aan instrumenten geven Past Life een bombast mee dat me soms gewoon te zwaar valt denk ik. Zo'n afsluiter als Upstairs bevalt me dan ook erg goed, omdat het wat kleiner gehouden wordt. Een mooi rustpunt na een vloed aan indrukken.

Voor de liefhebber kan ik dit uitgebreide achtergrondartikel over de geschiedenis, persoon en muziek van Ari Picker aanraden: To make the new Lost in the Trees album, Ari Picker finally had to leave the past alone | Music Feature | Indy Week - indyweek.com

Mooie muziek, maar (voor mij) wel een tikkie minder als zijn voorganger (church)

Een halfje erbij - ik blijf hem draaien, gaat geen moment vervelen

Eentje die ik na de eerste beluistering in de prullenbak gegooid zou hebben, moest ik de voorganger niet kennen. Waar is de emotie die A Church zo geweldig maakt, dacht ik? De klank is ook wel wat anders, minder ijl.
Het stemgeluid zorgt wel voor vertrouwdheid en de compactheid (37 minuten) maakt het een hapklare brok. Nog niet elk nummer grijpt me, maar ik begin er toch in te komen.
Uitschieters voorlopig het titelnummer en Upstairs.

Wat een geweldige samenzang op deze plaat. Zingen is ook een vak en dat maakt dit album zeer sterk. Ook fraaie composities overigens. Vooral 'Sun', prachtig prachtig.

Verrassend album, moet ik toch concluderend. Verrassend, in die zin dat het een stuk luchtiger klinkt dan de vorige albums van deze band, maar is het daarmee ook goed? Nou.

Ik vind dit zeker geen slechte plaat; het album laat zich makkelijk beluisteren, al mis ik hier en daar de intensiteit die ik in 'A Church That Fits Our Needs' bijvoorbeeld wel terugvind. De titeltrack is een prima, stralend nummers zelfs, met een geweldig aanstekelijk baslijntje. 'Rites' zal me altijd bijblijven, al is het enkel omwille van de intrigerende videoclip. En in de vorm van 'Glass Harp' is er ook weer de nodige melancholie op te snuiven.

Op alle vlakken iets minder, maar nog steeds goed.

3,5 sterren