Lost in the Trees - Past Life (2014)

Toen ik opener Excos hoorde gingen mijn gedachten onwillekeurig uit naar The Irrepressibles. Misschien de ijle zang maar vooral het geflirt met electronica die nog steeds mag baden in een barok badje.
In dat geval is het niet geheel verwonderlijk dat ik die bands even met elkaar vergeleek. Dat verdwijnt al snel bij titelsong Past Life dat een stuk gewoner overkomt. De barokke sound met strijkers op de voorgrond is hier weg en we krijgen een poppy electronica geluid terug.

Het was even slikken bij deze twee binnenkomers. Was dit wat ik wilde horen? Nee, maar tegelijkertijd boeit het me wel degelijk. Sterker: ik krijg er een soort Wild Beasts gevoel bij, en dat is niet verkeerd.

De falsetto die Ari Picker laat horen op Lady in White brengt wederom warme Irrepressibles gevoelens bij me op vermengt met die van Wild Beasts.
En zo heeft Daunting Friend een heerlijk warme sound die me ergens een beetje aan het kabbelende van Madonna's Power of Goodbye doet denken en is Rites net zo'n warm bad.
Opeens merk ik dat ik de strijkers niet mis en het orkestrale mag zelfs weg blijven.

Op Wake keert het orkestrale geluid van de band wel terug maar dan op geheel andere wijze, ik zou bijna zeggen op Massive Attack-achtige wijze: dreigend, donker en toch helder gekleurd door de stem van Picker. Wat een nummer!
Glass Harp is lieflijker en dwarrelt vriendelijk in het rond maar tekstueel gezien is dat anders en je hoort ook muzikaal heel subtiel aardig wat venijn door subtiele toevoegingen van instrumenten die je net op dat moment niet verwacht. Tevens kent het, mede door die toevoegingen, een uiterst boeiende opbouw.

Sun en Night Walking bortduren mooi voort op dit alles: licht van toon en ergens toch ook weer niet door een continue dreigend gevoel en die barokke sound kun je toch echt definitief vergeten. Spannend is het zeker en wat zijn die hoge vrouwelijke vocalen in Night Walking toch prachtig.

Upstairs is een rustige afsluiter van dit album waar de vocalen van Picker alle ruimte krijgen. Een verrassend album mag ik wel stellen. Een album waar ik op voorhand sceptisch tegenover stond maar nu ik het zo in z'n geheel hoor echt helemaal perfect bij me binnenkomt.

Mis ik die barokke strijkers dan niet? Dat klassiek getinte geluid? Nee. Sterker: ik besef nu dat deze koerswijziging gewoon heel goed getimed is. Waar ik de laatste William Fitzsimmons wederom erg goed vind maar de sound onderhand door en door ken waardoor het me minder begint te raken daar weet Lost in the Trees dit nu juist te voorkomen. Wil ik barok dan grijp ik naar de voorgangers; dat is een 'Past Life'. Nu krijgen we dit album voorgeschoteld en het is van een enorme pracht.

Ik blijf liefhebber!

De Amerikaanse folkband Lost in the Trees brak in 2008 door met het album All Alone in an Empty House, een combinatie van folk met klassieke muziek. Na een uitstekend vervolg met A Church That Fits Our Needs in 2012 verschijnt nu de derde plaat Past Life. Het album kent invloeden vanuit verschillende muziekstijlen zoals folk, indie, elektro en licht klassiek.

Bij de opening van Excos merk je gelijk al wat er wordt bedoeld met de klassieke muziek die ze toepassen in hun nummers. De hoge zang, piano en lichte elektronische geluiden zetten een vast ritme neer wat een mooie ondersteuning geeft aan de zang van Ari Picker. De opbouw met toevoegen van de blazers is erg sterk gecomponeerd en klinkt goed samen met de overige instrumentatie. Het vervolg met Past Life klinkt dan meer als een doorsnee popsong met een drumritme aangevuld met licht gitaarwerk. De elektronische invloeden waarmee is geëxperimenteerd zijn duidelijk te horen tijdens dit nummer. De track zet een wat grauwe sfeer neer door de teksten en geluiden.

Het elektronische werk wordt ook in Lady in White gecombineerd met de klanken van een piano. Het nummer is vooral gefocust op de zang van Picker met lichte klassieke geluiden op de achtergrond. Geen erg opvallend nummer maar wel zacht en meeslepend. Daunting Friend klinkt wat overtuigender door de mooie samenzang en de ontspannen klanken van het orkest en de gitaar. Een kort maar fijn nummer dat goed past in de sfeer van de plaat. Het nummer Rites wordt op een doorlopende pianolijn bezongen en kent een rustgevende samenzang. De sfeer is erg ontspannen en het nummer zorgt ervoor dat je de aandacht bij de prachtig bezongen teksten wilt houden.

In Wake zijn de elektronische invloeden het best hoorbaar met een donker geluid en strijkers die tussendoor de sfeer grauwig en hulpeloos maken. De simpele pianolijn bouwt de spanning op en wordt aangesterkt door het orkest wat de hoge tonen doorvoert. De stijl van het nummer doet wat aan de band Muse denken mede door de zang van Picker. Met Glass Harp wordt opnieuw de piano centraal neergezet, uitbouwend door het nummer heen. De melodie veranderd telkens lichtelijk en krijgt in het refrein ondersteuning van het orkest. Het nummer is mooi gecomponeerd wat ervoor zorgt dat er telkens weer nieuwe geluiden in het te ontdekken zijn. Sun zoals de naam al doet vermoeden klinkt erg ontspannen en past precies bij een zonnige dag in het voorjaar. Een eenvoudige opbouw en terugkerende pianodeuntjes maken het een aanstekelijke track. Night Walking kent dan weer een omslag naar de wat donkere sferen door de korte tonen van piano, achtergrondzang en opvallende drumritmes. Een opbouwend nummer dat halverwege veel klassieke invloeden krijgt door de hoge en herhalende zang en op het eind weer terug te keren in de vaste melodielijnen. Met het afsluitende Upstairs horen we opnieuw een gitaar die een wat donkere sfeer neerzet. De teksten zijn van een hoog niveau en zorgen voor een versteviging van de duistere kant.

Het vierde album van Lost in the Trees kent een omslag vergeleken met het voorgaande materiaal door toevoeging van lichte elektronische geluiden en de akoestische gitaar. Afgewisseld rauw en donker en dan weer zonnig en fris zijn de verschillende nummers op het album te horen. Centraal staat altijd de zachte stem van Ari Picker en de terugkerende pianolijnen en strijkers. De band heeft een groei ondergaan waarbij meer muzikale invloeden succesvol zijn toegepast. Niet even sterk in elk nummer en af en toe te lang doordravend kent het album als geheel weinig momenten van verveling.

3,5*

Afkosmtig van Platendraaier