Blackfoot - Highway Song Live (1982)

Dit is een heerlijke live-plaat met een publiek dit volledig ingaat op de geweldige sfeer: zie bijvoorbeeld "Gimme, Gimme, Gimme" en "Good Morning". Het bekendste nummer van Blackfoot blijft "Highway Song".

Voor de mensen die niets kennen van Blackfoot is dit een uitstekende introductie.

Ze hebben ooit in de Edenhal gestaan in de tijd van Dio en Ted Nugent Was echt fantastisch. Waren geen grootse schrijvers maar een goeie live band

Sfeervolle live-plaat vol dampende blues-, hard- en boogierock met een dwarsdoorsnede van de de voorgaande studio-albums. Met hun anthem "Highway Song" dat naar een gitaar-climax toewerkt.
Heerlijk! Daarna ging het wat mij betreft bergafwaarts. Deze plaat is de ultieme herinnering!

Verdomme, je maakt me jaloers dat je erbij bent geweest. Nu besef ik nog meer wat ik heb gemist bij een optreden van Blackfoot: ik heb ze jammer genoeg nooit gezien . Eén van de energiekste live-albums in mijn bezit: wat een sfeer! Daarvoor ga je naar een optreden zien.

In 1982 kwam het eerste live-album van deze Amerikaanse Southern Rockers uit met nummers uit de eerste vijf albums, opgenomen in London. Oorspronkelijk was deze enkel verkrijgbaar als Duitse import – raar maar waar. Bekendste muzikant is natuurlijk Rick Medlocke die jaren later bij Lynyrd Skynrd terechtkwam.
Wat is voor mij zo uniek aan dit live-album dat deze een veel hogere quotering krijgt dat de voorgaande studio-albums? Het geleverde samenspel en de unieke sfeer zorgen hiervoor: het publiek dat volop meezingt waar het kan (Good Morning) en applaudisseert als gek bij de uitstekende uitvoeringen van hun songs, Southern Rock is live altijd een feest! Voor mij is dit één groot feest met als hoogtepunten Gimme Gimme Gimme (grappige teksten trouwens), Good Morning, Road Fever, Train Train en natuurlijk hun meesterwerk Highway Song. Howay The Lads is geen nieuw nummer maar het publiek dat op het einde volledig uit zijn dak gaat waarbij de groep na een tijdje meespeelt.
Een tijdje geleden was er op MusicMeter een boeiend debat over het beste live-album aller tijden, weinig mensen vernoemden deze plaat bij die categorie. Welnu, ik zal het dan maar doen: deze plaat is meer dan de moeite waard om eens te ontdekken.

Typisch weer zo'n band die live knalt en in de studio erg gezapig is. Hoe komt dat toch?


Dit is dus zoals een live-album hoort te zijn. Knallen

Let maar eens op Highway song hierop

Geweldig live album. Op vinyl.

Blackfoot is mijn inziens weer typisch zo'n band die live pas echt tot leven komt. Begin jaren 80 zag ik deze band voor het eerst in darmstadt. Op een geweldig hard rock festival met oa maiden, motorhead, foreigner. Ik meen dat blackfoot de boel opende. En binnen 5 minuten bezorgde deze band dat het vermoeide lichaam weer geheel tot leven kwam. Vergeet niet een busreis van pak hem beet een uur of 8 achter de rug. En de vertrektijd was erg erg vroeg. Zeker voor zo'n butheads als mijn pals en ik ha. De alcohol zal de rest wel gedaan hebben die dag. Met name ricky medlocke bleek ook nog eens een echte ras preformer te zijn. Altijd lekker zo'n podium beest die op geheel natuurlijke wijze de boel eens goed op stelten komt zetten. Sommige artiesten hebben dat nu eenmaal. Medlocke is daar een van.

Maar live knalt blackfoot erin als een stel wilde indianen die op jacht zijn naar een paar bleekscheet scalpen ha. Ricky medlock lult en speelt alles lekker aan elkaar. Dit klinkt allemaal een stuk beter dan de studio platen. De nummers komen nu pas echt vet uit mijn boxen gerold. Moeilijk om hier het koppie en de voetjes bij stil te houden. Blackfoot live? Naa daar viel/valt niet mee te spotten. Wat een sfeer

Enige minpunt is dat die veel en veel te kort duurt. Daardoor mis ik wel een aantal krakers.

Inderdaad een heerlijke live band deze Blackfoot. Highway Song is het pareltje op deze plaat, geweldig opgebouwd nummer van tamelijk rustig naar een spetterend climax vol gitaarsolo`s. Voor de rest allemaal pakkende southernrock nummers en prima gezongen door Rick Metlock.
Lekker opzwepende nummers zijn o.a. Rollin & Tumblin, Train Train en Good Morning.

Dit album gekocht in 1982 en het is altijd een favoriet gebleven. Dit was ook één van de eerste cd's die ik gekocht heb.
Toendertijd had ik ook al de albums Tomcattin en Marauder, maar live klinkt de band stukken explosiever. Lekker rauwe southern rock, met die prachtige doorleefde stem van Ricky Medlocke. Het album kent alleen maar hoogtepunten zoals Good Morning, Dry County, Rollin" Tumblin, Road Fever, Trouble in Mind (dat geweldig stomende intro met die gitaarsolo erdoorheen!!!), nou ja, ik kan de hele lijst wel opnoemen. Dit is voor mij een echte klassieker. Ik geef de maximale score.

Deze plaat moet ik gewoon hebben, heb echt het gevoel dat dit weleens helemaal mijn ding zou kunnen zijn.

Super heavy southern blues rock volgens mij, en dan nog live ook

Met dank aan Ozric Spacefolk die bij met name allman brothers en lynyrd skynyrd vaak mooie doorverwijzingen geeft, waardoor je dit soort albums kunt ontdekken waar je anders nooit achter was gekomen.

Doen ricardo, je zult verbluft staan..... En bedankt voor je bericht, want ik draai dit album weer eens , dat was lang geleden.....

Deze heb ik vandaag eindelijk in huis gekregen.

Wat een knaller van een plaat dit.

Hier word ik nu heel erg blij van.

Wel een lage score ricardo

Ik vind het een lekker album, maar het nadeel vind ik een beetje het ontbreken van de typische Southern rock feel, zoals b.v lynyrd skynyrd en allman brothers dat wel hebben.

Leuk album, maar zo energiek zijn er wel meerdere live albums die ik in de kast heb staan.

Misschien raak ik ook wel wat teveel verwend, want ken meer dan 250 live albums inmiddels.

Die 4* zijn dik verdiend, dat zeker.

Daar sla je wellicht de spijker op zijn kop. Ik ben zelf niet zo heel gecharmeerd van Southern rock, maar dit vind ik toch wel heel erg gaaf. Wellicht het feit dat dit allemaal wat harder en ruiger gespeeld wordt trekt mij wellicht meer aan.

Ik ben juist weer erg geintereseerd in Southern rock, en was vanwege het heavy karakter enorm in deze geintereseerd.

In het ontbreken van die typische Southern rock feel valt hij mij wat tegen, en daarom ook geen 5*, maar het is zeker een goed live album die het juiste live gevoel kan overbrengen, en daarom ook zeker een 4*

Geweldig live album! Sowieso qua sfeer behoort dit tot de creme de la creme. Publiek gaat hé-lè-maal los! Vergelijkbaar met live klassiekers als If you want blood (AC/DC), Live! (Quo), Strangers in the night (UFO), Live! Live! Live! (Bryan Adams) en Life after death (Maiden). Om er zo maar eens een paar te noemen waarop de sfeer ook zó magistraal vastgelegd is. En het grote pluspunt van dit album is, zoals hierboven al een aantal keer gezegd; de live versies steken met kop en schouders boven de studio versies uit!

Alleen jammer dat ze er geen dubbel cd van gemaakt hebben. Waardoor er toch wel een aantal krakers ontbreken.
En met slechts 24 stemmen ook een zwaar onderschatte plaat !
Verder geheel met je eens.

Ja klopt aan de ene kant wel iggy. Maar toch....misschien gaat daarmee het overweldigende gevoel dat het album nu op mij maakt(e) deels verloren? Wie zal het zeggen!? Voorbeeld; ik vond het destijds geweldig nieuws dat het complete Budokan optreden van Cheap Trick uit werd gebracht. Maar toen ik het eenmaal luisterde vond ik het toch afbreuk doen aan hoe ik jaren naar Budokan zoals het was had geluisterd. Het klopte in mijn beleving niet meer.

Goed, een tweede bron is altijd handig om dit te bevestigen, maar volgens mij en bijgaande link was hun setlist niet veel langer dan drie kwartier als voorprogramma van Iron Maiden: Blackfoot Band History - Train Train - Blackfoot Online - edtraderblackfoot.weebly.com. Druk CTRL+F met de tekst Suwannee River, zo vind je het snelst de desbetreffende paragraaf.

Ja Vielip dat zou eigenlijk ook kunnen. Ik heb dat namenlijk ook bij Live at Leeds van The Who.

Grappig dat dit is opgenomen als voorprogramma. Aan het publiek te horen zou je zeggen dat het eigen shows zijn. Thanks voor de info Sir.

Het concert van Live at Leeds van the Who duurt 2 uur 15 minuten. Er zijn 3 versies: LP van 35 minuten, cd van 75 minuten en 2cd met complete concert. Laatste met de complete Tommy is natuurlijk het mooist.

Mijn cd-exemplaar van Highway Song Live heb ik pas sinds kort in bezit. Het is de editie (1997) met bonustracks. Naast de originele hoestekst vind ik in het boekje ook twee interviews uit 1982 uit Kerrang! plus de recensie in dat blad van deze liveklassieker.
Zo leer ik dat drie van de vier leden van Blackfoot in de jaren 1949-1951 werden geboren en de groep al in 1969 begon. Eveneens drie van hen hebben native-Amerikaans bloed in zich. Jarenlang bleef men succesloos, wat verandert als ze Jacksonville verruilen voor New Jersey. Het was ploeteren: in Amerika deed men noodgedwongen headlinetours, omdat er niemand was die hen als voorprogramma wilde.

Het Verenigd Koninkrijk werd door de inmiddels ene twintiger en drie dertigers veroverd via een tournee met de Scorpions in 1980 voor album Tomcattin', in '81 een optreden op Castle Donington en in 1982 de Britse tournee voor Maurauder inclusief een optreden op het Reading Festival. Diverse shows werden opgenomen met de Rolling Stone Mobile Studio met als resultaat Highway Song Live.
In Frankrijk en Spanje werd opgetreden met Iron Maiden, met wie in de toegift Tush van ZZ Top werd gecoverd.
In september '82 vertelt frontman Rick Medlocke aan Kerrang! dat zijn opa, banjonist Paul 'Shorty' Medlocke die Rattlesnake Rock'n' Roller op Maurauder zo'n fantastisch intro gaf, kort daarvoor is overleden. Hijzelf heeft net drie dagen in de cel doorgebracht voor iets wat hij liever voor zich houdt en drummer Jak Spires heeft een grote dollarclaim aan de broek hangen.

Neen, het waren geen koorknaapjes maar hoorbaar is dat ze wisten hoe je een zaal plát moest spelen. De meeste nummers komen vanuit Hammersmith Odeon, Londen, afsluiter Howay the Lads uit Newcastle, waar het publiek uitzinnig een traditional zong waarop de band inhaakte.
Qua sfeer vergelijkbaar met de grote liveklassiekers van de jaren '70 en '80, maar omdat mijn voorkeur uitgaat naar de (slechts) drie nummers van Maurauder plus het mooi opgebouwde Highway Song, is mijn score minder hoog dan die van menig ander. De boogierock van menig nummer pakt me niet zo.
Bij de vier bonussen op cd (twee van Castle Donington 1982 en twee uit Cleveland, Ohio, eind 1981) hoor je in het uittro van On the Run iets van de drumsolo. Dan volgt een tweede liveversie van Train Train, nu met alweer een drumsolo in het slot. Liever had ik Too Hard to Handle of Searchin' gehoord, die tijdens die tour eveneens op de setlist stonden. Wel is Rattlesnake Rock'n' Roller te horen!

Een album waar de vonken vanaf springen, ik heb echter niet zo'n klik met de setlist. Was ik erbij geweest dan beleefde ik Highway Song Live waarschijnlijk intenser.

Wat een heerlijk nummer is dat Highway Song! Wel eens vaker vergeleken met Free Bird, en wat mij betreft niet onterecht. Minutenlang intens gitaargeweld dat geen moment verveelt. Staat met kop en schouders boven de rest van het album, waarin ik Ronald hierboven kan bijtreden: energieke uitvoeringen, maar niet echt nummers waar ik een klik mee heb. Ik hoop dat dat nog verandert met meer luisterbeurten.

Vaak draaien inderdaad! De energie en de gedrevenheid knetteren uit de groeven. Ik snap wel dat Highway song er met kop en schouders bovenuit steekt (terecht!) maar de rest is ook zo verrekte fijn in mijn beleving. Daar steken de studioversies behoorlijk bleekjes bij af. En dat zeg ik niet vaak bij livealbums.