Blackfoot - Highway Song Live (1982)

In 1982 kwam het eerste live-album van deze Amerikaanse Southern Rockers uit met nummers uit de eerste vijf albums, opgenomen in London. Oorspronkelijk was deze enkel verkrijgbaar als Duitse import – raar maar waar. Bekendste muzikant is natuurlijk Rick Medlocke die jaren later bij Lynyrd Skynrd terechtkwam.
Wat is voor mij zo uniek aan dit live-album dat deze een veel hogere quotering krijgt dat de voorgaande studio-albums? Het geleverde samenspel en de unieke sfeer zorgen hiervoor: het publiek dat volop meezingt waar het kan (Good Morning) en applaudisseert als gek bij de uitstekende uitvoeringen van hun songs, Southern Rock is live altijd een feest! Voor mij is dit één groot feest met als hoogtepunten Gimme Gimme Gimme (grappige teksten trouwens), Good Morning, Road Fever, Train Train en natuurlijk hun meesterwerk Highway Song. Howay The Lads is geen nieuw nummer maar het publiek dat op het einde volledig uit zijn dak gaat waarbij de groep na een tijdje meespeelt.
Een tijdje geleden was er op MusicMeter een boeiend debat over het beste live-album aller tijden, weinig mensen vernoemden deze plaat bij die categorie. Welnu, ik zal het dan maar doen: deze plaat is meer dan de moeite waard om eens te ontdekken.

Mijn cd-exemplaar van Highway Song Live heb ik pas sinds kort in bezit. Het is de editie (1997) met bonustracks. Naast de originele hoestekst vind ik in het boekje ook twee interviews uit 1982 uit Kerrang! plus de recensie in dat blad van deze liveklassieker.
Zo leer ik dat drie van de vier leden van Blackfoot in de jaren 1949-1951 werden geboren en de groep al in 1969 begon. Eveneens drie van hen hebben native-Amerikaans bloed in zich. Jarenlang bleef men succesloos, wat verandert als ze Jacksonville verruilen voor New Jersey. Het was ploeteren: in Amerika deed men noodgedwongen headlinetours, omdat er niemand was die hen als voorprogramma wilde.

Het Verenigd Koninkrijk werd door de inmiddels ene twintiger en drie dertigers veroverd via een tournee met de Scorpions in 1980 voor album Tomcattin', in '81 een optreden op Castle Donington en in 1982 de Britse tournee voor Maurauder inclusief een optreden op het Reading Festival. Diverse shows werden opgenomen met de Rolling Stone Mobile Studio met als resultaat Highway Song Live.
In Frankrijk en Spanje werd opgetreden met Iron Maiden, met wie in de toegift Tush van ZZ Top werd gecoverd.
In september '82 vertelt frontman Rick Medlocke aan Kerrang! dat zijn opa, banjonist Paul 'Shorty' Medlocke die Rattlesnake Rock'n' Roller op Maurauder zo'n fantastisch intro gaf, kort daarvoor is overleden. Hijzelf heeft net drie dagen in de cel doorgebracht voor iets wat hij liever voor zich houdt en drummer Jak Spires heeft een grote dollarclaim aan de broek hangen.

Neen, het waren geen koorknaapjes maar hoorbaar is dat ze wisten hoe je een zaal plát moest spelen. De meeste nummers komen vanuit Hammersmith Odeon, Londen, afsluiter Howay the Lads uit Newcastle, waar het publiek uitzinnig een traditional zong waarop de band inhaakte.
Qua sfeer vergelijkbaar met de grote liveklassiekers van de jaren '70 en '80, maar omdat mijn voorkeur uitgaat naar de (slechts) drie nummers van Maurauder plus het mooi opgebouwde Highway Song, is mijn score minder hoog dan die van menig ander. De boogierock van menig nummer pakt me niet zo.
Bij de vier bonussen op cd (twee van Castle Donington 1982 en twee uit Cleveland, Ohio, eind 1981) hoor je in het uittro van On the Run iets van de drumsolo. Dan volgt een tweede liveversie van Train Train, nu met alweer een drumsolo in het slot. Liever had ik Too Hard to Handle of Searchin' gehoord, die tijdens die tour eveneens op de setlist stonden. Wel is Rattlesnake Rock'n' Roller te horen!

Een album waar de vonken vanaf springen, ik heb echter niet zo'n klik met de setlist. Was ik erbij geweest dan beleefde ik Highway Song Live waarschijnlijk intenser.