Blackfoot - Marauder (1981)

Op hun vijfde album toont Blackfoot met frontman Rick Medlock zich van hun beste zijde, hier staan een aantal geweldige Southern Rock songs op: Good Morning is de energieke opener, Diary of a Working is de "opbouwende" track, Fly Away en de mooie afsluiter Searcin'. Een jaar later kwam een tijdloos livedocument uit: Highway Song Live.

Echte southern rock zou ik deze plaat niet meer willen noemen. Er werd op marauder meer een echte hard rock weg ingeslagen. Het is allemaal een stuk harder he he dan de vorige platen. En af en toe gaat tempo effe flink omhoog good morning bijv. Zeker voor blackfoot maatstaven een snelle lekkere rocker. Natuurlijk zitten er nog altijd soutern rock ingredienten in marauder.Diary of a working man vind ik hier de beste song. Jammer dat deze niet op de live plaat verschenen is. Al met al wederom een prima plaat van blackfoot. Bij mijn weten hun beste studio plaat.

Blackfoot was ooit een southern rock band, en die roots zijn nog wel terug te horen.

Maar het riff-, solo- en drumwerk neigt echt meer richting metal/hard rock inderdaad.

Desondanks is Blackfoot wel één van mijn favoriete bandjes uit de southern rockscene.
Juist daar waar een heleboel (Skynyrd, Hatchet, .38 Special, Outlaws) of niet meer bestonden of rampzalige platen maakte in de jaren 80, konden de heren van Blackfoot nog best wel verassend fris en stevig uit de hoek komen.

Echt een meer dan prima plaat, dit...

Uitstekende plaat van deze southern rockers met inderdaad de nodige hardrock invloeden. Vind zelfs het rustigste nummer Diary of a Working Man het mooiste. Verder prima te pruimen rocknummers die later ook nog op de live plaat verschenen en daar nog beter tot zijn recht komen.

Troef van deze band zijn de soms erg metal/hardrock aandoende riffs en solo's en de rauwe hardrockstrot van Ricky Medlocke en het drukke/snoeiharde drumspel van Thunderfoot Spires.

Deze bezetting Medlocke/Hargrett/Walker/Spires zal ook de beste blijken, want op later werk zal het nooit meer zo vurig klinken als in de periode 79-83.

De southern invloeden horen we in de songstructuurtjes, teksten, slidegitaar, banjo en wat riedeltjes.
Op Hard to Handle komt zelfs een stukje mexicaanse muziek tevoorschijn (inclusief trompetsolo).

Voorzichtige schatting dat ik Marauder zo'n 25 jaar niet meer heb gedraaid. Bij het opnieuw inruimen van mijn platenkast, enige tijd geleden, een stapel gemaakt met albums die ik erg lang niet meer heb gedraaid. Luisteren en opnieuw rangschikken of eruit. Marauder is een twijfelgeval. Niet het meest boeiende hardrock album. Lees in bovenstaande berichten dat Marauder niet echt een southern rock album te noemen is. Die conclusie trek ik ook. Wat overblijft is voor mij te mager. Begrijp nu waarom het album 25 jaar 'rust' heeft gehad. De hoes is trouwens wel mooi. Toch maar bewaren. Krijg er tenslotte 'nada' voor.

Wow, wat verschillen we in mening over deze plaat.

Weet je zeker, dat je het niks vindt? Overigens druipt de southern rock ervan af. Wie zegt dat het geen southern rock is? Ik zou zelfs zeggen: southern hardrock, net als 38 Special, Molly Hatchet, Doc Holliday en Point Blank.

Hey Ozric. Plaat komt op mij erg 'schraal' over. Geen vlees, geen vis zeg maar. Kende Blackfoot vroeger als Sounthern rock band en ben er zeker van dat ik dit album in de tijd heb gekocht dat ik 38 special, Molly Hatchet en aanverwante bands erg goed vond. Heb er verder geen albums van dus het kwartje is destijds niet gevallen. Het live album uit 1982 heb ik nog ergens op een Cassettebandje staan. Vandaag na die ene draaibeurt sloeg het album niet aan. Kon ook niet herinneren dat ik het album nog had. Zal 'm nog eens draaien met een andere mindset (deze beurt was er eentje van eruit of houden)

Ik heb niet enorm veel 5*albums, maar ik kom wel altijd voor ze op

Het zijn vaak platen waarbij ik ga huilen van geluk als ik het luister.

De liveplaat is ook erg gaaf.

Je hebt me overtuigd. Ga nog een poging wagen op een rustig moment. Niks overhaast. Waar een post al niet goed voor is Thanx.

En?

Er zijn van die bands die met hun live album "doorbreken" of enige bekendheid verwierven in hardrock minnend Nederland en waar je daarna het studiowerk van probeert. En dat is vaak niet zo'n heel goed idee. De magische sfeer verdwijnt dan als sneeuw voor de studiolampen. Blackfoot met de zanger toen van indiaanse roots is zo'n band. Zeg je blackfoot, dan zing je highway song en wel de live versie. Daarmee is dit geen slecht album maar dient southern bluesrock sowieso niet live verorberd te worden?
De jaren 80 betekende het einde van de populariteit van dit soort muziek. Het was tijd voor iets nieuws. Zz top had het door. Blackfoot bleef bij zijn, tegenwoordige Native American, roots. Geen rode hotrods hier.

Blackfoot was een stevige uitvoering van Lynyrd Skynyrd dacht ik.

Niet dus. Die titel laat ik voor Molly Hatchet. Duidelijk dus in welk hoekje we Blackfoot moeten plaatsen.
Daartussen ergens. Lekkere southern (hard)rock. Good Morning kende ik al van de verzamelaar Hard uit 1981. Fly Away en Dry Country van Highway Song Live.

Een lekker album van Blackfoot.

In de fonotheek van het dorp waar ik als tiener woonde, stond lang niet altijd wat ik zocht. Dat was de gelegenheid om iets op de gok te lenen. Al lezende in Oor (tijdschrift en encyclopedie) was ik het genre southern rock tegengekomen, muziek die je nauwelijks op de radio hoorde maar waarvan ik vermoedde dat het met z’n gitaren interessant kon zijn. De eerste kennismaking was met het debuut van Lynyrd Skynyrd waar ik niets mee kon. Dit mocht een klassieker zijn, voor mij was het te tam. Ik wilde het hard en snel.

Later ondernam ik een tweede poging en wel met Marauder van Blackfoot, wat mij veel beter beviel. Geen wonder: de muziek is veel steviger dan de southern rock in de begindagen van het genre. Hierboven wordt niet voor niets de discussie gevoerd of dit niet gewoon hardrock is. Ja, dat is het, oordeelde ik indertijd, al schemeren soms de blues- en countryinvloeden van voorheen door.
Vooral opener Goodmorning beviel mij goed. Een dikke veertig jaar later helpt ie nog altijd als ik geen zin heb om de dag te starten. Wat een passie en bijzondere gitaarriffs klinken hier! In combinatie met het manische gelach en de gejaagde groove tot op de huidige dag één van mijn favoriete liedjes ooit.
Maar deze puber hoorde meer aangename muziek. Zo kwam ik twee (semi)ballades tegen die goed smaakten. Op de A-zijde is dat Diary of a Workingman, dat uiterst fraai wordt opgebouwd. Er klinken een fluit en fraai akoestisch gitaarspel, waarbij ik qua harmonieën soms het idee heb naar Tony Iommi van Black Sabbath te luisteren: vanaf 3’06” waan ik mij even op hun album Sabbath Bloody Sabbath. Opnieuw is de stem van Rick Medlocke heel aangenaam, zowel in de ingetogen als de uitbundige delen.
Too Hard to Handle bleek een verraderlijke oorwurm, die mij nog altijd te binnen schiet als ik met een lastig persoon te maken heb.

Op de B-zijde genoot ik van de twee laatste nummers: net als eerder bij Fast as a Shark van Accept moesten mijn broertje en zusje het intro van Rattlesnake Rock 'n' Roller horen met daarin de redneck die met zwaar accent zijn snelle banjospel verdedigt; daarna knalt een zware elektrische gitaar erin en begint een boogierocker, compleet met piano. Ik vond het fantastisch.
En dan Searchin’, één van de mooiste ballades die ik ken, zeker met de versnelling als we de vier minuten naderen, waarna heerlijk sologitaarwerk volgt. De tekst is bovendien bijzonder herkenbaar met zijn levenswijsheden: prachtig!

Soms denk ik na zovele jaren hetzelfde over een album als voorheen. Hier echter groeit mijn waardering, mede vanwege drie andere nummers die opeens landen. Op deze grijze zondagmiddag viel me op dat Payin’ for it heel aangenaam is met een fraai koortje dat me terugbrengt naar nota bene Status Quo. De trompet in Too Hard to Handle vind ik tegenwoordig Texaans-Mexicaans-lekker. Op de B-zijde valt Fire of the Dragon erg goed met alle variatie tussen ingetogen en stevige delen.

Een rijpingsplaatje dus, hetgeen overigens eveneens bij Lynyrd Skynyrd is gebeurd. Al hoor ik nog altijd veel liever een compleet album van Blackfoot dan van Skynyrd. Met de rijping komt de wijsheid. Hopelijk...

onlangs nog eens terug geluisterd en aangenaam verrast daardoor. Wat een afwisselende, gekke, lekkere plaat. Ik vind het zeker geen southern rock, daarvoor is de sound te metal en de zang te ruig. Prachtige ballads, afgewisseld met energieke songs als Good Morning en Rattle Snake Rock 'n' Roller. En tussendoor soms leuke nummers als Fly Away of dramatische, maar zeer goede, zoals Fire of the Dragon. Zang en gitaarwerk zijn sterk, song writing eveneens. Waarom dan toch geen perfect album? Niet alle nummers overtuigen en over all is de sfeer wat luchtig, althans ontbreekt het venijn dat bij een goede metalpaat hoort.

In bijna 12 minuten zet muziekvlogmaatje Phil Aston dit album in het zonnetje. Mooi persoonlijk verhaal heeft hij weer!

Zoals Hawee in het vorige bericht terecht noteert: het venijn van metal ontbreekt. Maar juist de southern saus waarin de muziek is gemarineerd maakt dat ik 'm 40 jaar na eerste beluistering steeds beter vind. Vandaag nog eens beluisteren en zien of mijn score van 4 sterren gaat stijgen!