Marco Borsato - Duizend Spiegels (2013)

Er zijn inderdaad ook nog andere opties en daar verdenk ik jou ook van. Vond je stuk in ieder geval leuk om te lezen. Zelf heb ik destijds de eerste drie albums van Marco Borsato bv. gehoord in de auto op weg naar vakantie enzo.

Muziek is een heerlijke single, fantastisch hoe ernstige teksten verbonden worden met het feestleven. Puur genieten! Kan niet wachten tot dit uitkomt!

@MuMe. Ik zou graag de 0 sterren willen introduceren. Ik denk dat we die echt nodig hebben hier. Ik zou graag willen stemmen alleen vind ik 0,5 veel te veel!

Het nummer Muziek lijkt muzikaal trouwens erg gejat van Avicii.
Album helemaal beluisterd, geen woorden voor. Wat mooi.

Ik heb het even nagekeken, maar ik heb Marco Borsato tot mijn verbazing enigszins gevolgd vanaf Marco, vol met Italiaanse covers maar best leuk gedaan, tot 2 platen terug. Al snel na Marco werd het minder en minder. Ik heb hier 1 dramatisch nummer van gehoord, zie dat Gers Pardoel, Lange f*cking Frans en die irritante Ali b aan meedoen...: ik durf niet eens verder te luisteren dan dat ene nummer. Marco Borsato: waar ben je mee bezig?!

Sarcasme neem ik aan?

Nee. Volgens mij is Sven echt heel erg serieus.

Deze opmerking kan ik alleen maar onderstrepen. En uit verveling? Volgens mij heeft het merendeel van de users hier het anders druk genoeg om van alles en nog wat te beluisteren. Ik lees dat soort opmerkingen vaak genoeg. Toch zijn het vaak (bij Borsato albums) eerst de azijnzeikers (even in het algemeen, niemand hoeft zich direct aangesproken te voelen) die aan het woord komen en vervolgens hobbelen daar dan wat mensen achteraan die toch nog het één en ander kunnen waarderen, voor zover aanwezig, want zelf ken ik het album nog niet. Heb ook niet direct de behoefte, maar wie weet. Ik kwam op dit album, daar het nogal aanwezig was op de homepage van de site.

Zelfkastijding zou kunnen, maar waarom zou je jezelf dat aandoen? Of is het dan toch de aard van het beestje? De hoop dat Borsato mogelijk toch nog ooit iets moois uit de hoge hoed zal toveren?

Ik vind Marco Borsato helemaal niet zo slecht, alleen jammer van die gastartiesten want die acht ik - op Trijntje na - niet zo hoog. Fijn dat Freek wat verstandige opmerkingen en vragen plaatst. Ik word soms ook niet 'bien' van dat zielige gezeur van mensen tegenover bepaalde artiesten op MuMe. Ben benieuwd hoeveel van de mensen die hier 0,5 of 1,0 (gaan) uitdelen ook daadwerkelijk het album hebben beluisterd. Dan kan er nooit een normale discussie over een album van hem of soortgelijke artiesten op MuMe plaatsvinden. Wel jammer eigenlijk want daar is MuMe voor. Stel dat ik nu commentaar zou leveren op deze plaat (goed of slecht) dan weet ik van tevoren dat er een hele riedel azijnzeikers achteraan komt, en daar heeft niemand zin in. Zou goed zijn als de MuMe-crew/leiding daar eens wat aan zou doen.

p.s.
Zo'n stukje van Vigil is inhoudelijk en kan ik waarderen

Ik ga dit album zeker niet luisteren, maar ik werd deze week helaas geconfronteerd met het nummer Muziek. Dat moet toch wel de overtreffende trap van edelkitsch zijn. Het doet in ieder geval een serieuze gooi naar de titel van slechtste nummer van 2013 en das knap want de concurrentie is erg groot.

[quote]Poeha schreef:


Ik geef Borsato altijd een kans, vind verder alleen het album Zien en een paar nummers goed.

Je had Marco Borsato een paar weken geleden eens moeten horen blaten over "Muziek" bij Giel Beelen. Die man geloofd echt dat hij een fantastisch nummer brengt .

Wat ik me nog herinner is "Muziek verbind de mensheid in slechte en goede momenten". Het was echt hilarisch om die man te horen praten over zijn plaatje.

Zolang de man nog zoveel platen verkoopt, zal hij helaas niet stoppen met dat geblaat. Heb het niet gehoord. Het illustreert m.i. wel wat er mis is met de muziekindustrie.

In hoop bij deze man zó ontzettend dat 'ie weer eens een keer een uptempo single gaat uitbrengen in de stijl die hij midden/eind jaren 90 hanteerde.

Oftewel: gewoon aanstekelijke liedjes die weliswaar enige drive hebben, maar niet zo verschrikkelijk 'over the top' gaan.

Niet persé mijn stijl, maar ik stoor me er ook niet aan als er weer eens zo'n nummer langs komt. Volgens mij was 'Binnen' (uit 1999, alweer) het laatste nummer dat ik van hem gehoord heb wat ik goed te pruimen vond. 14 jaar terug alweer.

Bij dat nummer 'Wit licht', van een paar jaar terug, dacht ik de eerste seconden nog 'hè, eindelijk', maar ook dat ging uiteindelijk aardig over het randje. Al vind ik het van de singles van ná 'Binnen' nog wel de meest plezierige.

Dit nieuwe album ga ik zéker niet luisteren (niet vrijwíllig, bedoel ik dan, ik word er vast nog wel ergens mee geconfronteerd, gezien het feit dat dit genre in m'n omgeving nogal gewild is), de twee singles die er inmiddels van uitgebracht zijn doen m'n tenen weer eens compleet kromtrekken.

Dar ben ik het helemaal mee eens, de man moet weer eens terug naar de basis en gewoon een echt liedjes album met 5 ballads en 5 up-tempo tracks. Ik denk dat hem dat veel goed zou doen. Ik begrijp van veel fans dat ze een beetje Borsato moe aan het worden zijn puur i.v.m. het over de top gehalte

Vroeger stonden ze in de kroeg op de tafels als Borsato aan ging. Met zijn verhaspelde Italiaanse salamischlagers. "BEEEENNN JEEE GELUUKKKUUUUGG, HEB JEE NUUU SPIJHIJHIJT!!!" Dat was leuk. Als je het allemaal niet zo helder meer zag. Tegenwoordig is het een grote Ewbankshow geworden. John Ewbank zat ooit in de band van Robby Valentine. Ook al zo'n artiest die zijn soms prachtige liedjes liet platstampen door ettelijke kubieke meters aan overdadige bombast. Toch ken ik mensen die helemaal plat gaan voor Borsato met zijn ongemeende, Amerikaans aandoende sitcomteksten. Nog steeds. Ik vind het allemaal prima. De nieuwe singles zeggen mij in elk geval dat ik niet verder hoef te kijken.

Bosato wordt behoorlijk afgezeken hier op MuMe. Of dat terecht is? Ik weet het niet, het is mijn ding niet.
Ik stel me er altijd hoog geblondeerde vrouwen bij voor. Veel rimpels door de zonnebank, te jeugdige kleding, tikje ordinair en erg veel blingbling. Mannen met haarstuk of kleurspoeling, hawai overhemd, witte schoenen en buikje. Waar komt dat voorstellingsvermogen toch vandaan?

Zulk volk als jij beschrijft zag je veel bij Hazes (zelf gezien) en op piratenfestivals(ook zelf gezien). In die categorie valt Borsato niet. Daar komt gewoon de doorsnee Nederlander op af. En ja, dat heb ik ook zelf gezien.

die familie is wel zijn moeder herman tis maar dat je het weet

ben toen ook aan gekomen op je vakantie adres

Wat een bekentenissen op de vroege morgen Edwynn...

Sta je van te kijken hè?

Volgende week weer gewoon bij Black Sabbath. Zien hoe vaak ik weer naar de oude blote reet van de Madman moet kijken.

Daarom ben ik maar een flink eind weg gaan zitten.

"Geweldig album van deze rasentertainer..Het album gaat als zoete broodjes over de toonbank. De doelgroep van Musicmeter weet echt niet wat hij of zij mist."

Ter relativering even het volgende.

Het album is niet zo slecht als hier wordt afgeschilderd. Je moet er alleen van houden.Het is overduidelijk niet mijn smaak, maar de helft van mijn collega's vind het prachtig.Je zult maar zulke collega's hebben, maar dat vinden zij ongetwijfeld ook over die paar collega's met hun afwijkende muzieksmaak.

Uhm absoluut niet mijn ding. Maar vind dat duet met Lisa Lois toch wel heel erg mooi.

Heel veel geld verdienen.



Ik zit altijd met mijn bek vol tanden als "niet-connaiseurs" (sorry voor deze elitaire term) mij vragen van welke muziek ik hou. Ik weet simpelweg niet wat ik daar nou op moet antwoorden, als je weet dat degene die het vraagt misschien nog net weet wat Coldplay is.

Helemaal geen slecht album voor zijn doen, al zegt dat natuurlijk weinig. Ewbank is nog altijd de drijvende kracht achter Marco en de laatste maanden had de beste man behoorlijk wat (terecht keiharde) kritiek te verduren gekregen. Toen gekozen werd om Muziek als single uit te brengen nam de kritiek alleen maar meer toe. Meer dan ooit zou het een slap mengsel zijn van muziekhypes die jaren terug nog een hype waren en tekstueel was het ook een afschuwelijke combinatie van simpele schuldgevoelens en feestteksten.

Muziek is gelukkig voor de fans het dieptepunt van de plaat. Duizend spiegels lijkt meer terug te grijpen naar de emoties en teksten van zijn succesperiode. Het is nog altijd niet indrukwekkend en verrassend, maar bij tijd en wijlen is het best vermakelijk. Helaas verpesten de ballads het. Popmuziek en ballads zijn altijd een lastige combinatie omdat het zo moeilijk geloofwaardig is en ze te vaak op cliché's leunen. Hier is het niet anders. De uptempo nummers hebben veel meer kracht en proberen in ieder geval zich voor te doen alsof ze meer zijn dan dat ze werkelijk zijn.

Duizend spiegels is niet de slechtste plaat waarvan veel mensen dachten dat hij wel zou zijn. Het is een plaat die je snel kan vergeten. Zelfs voor de fans bevat het album te weinig memorabele nummers, hoewel gedrochten die op Wit licht of Dromen Durven Delen wel te vinden waren er ook niet echt zijn (Muziek buiten beschouwing gelaten).

De meest succesvolle Nederlandse artiest. Hij komt met een nieuwe. Al mijn vooringenomenheid probeer ik aan de kant te gooien en luister.
De teksten bespreek ik later en kort.

De opening is uptempo en pittig. “Het beste wat ik ooit had.” Daarna “De weg terug” de piano is herkenbaar en al vaker gehoord. Een paar fluisterzinnen en Marco mag uithalen. De fans zullen hier kirren van genot.

Als je bloedjes van kinderen hebt en een scheiding achter de rug of voor de boeg hebt is dit album kaassie. Dat er op zeker wordt gespeeld is duidelijk, er volgt een duet met Trijntje. Het intro kan Ewbank inmiddels dromend componeren. Verlaten, zwelgen in verdriet, ze doen het knap, dat zeker.

Na vijf nummers begint het te irriteren, sorry. Ali B is zelfs voor het Ewbank/Borsato consortium te voor de hand liggend en dus mag Dhr. Pardoel semi hip hoppen.

“Verlies” volgt. Ik wil hem graag geloven, hij geloofd het zelf, dus wie ben ik dan. Een intense Tour de Force qua zang.

Marco, het is de hoogste tijd voor andere liedjesschrijvers, andere insteek. Dit is zo langzamerhand genant. Elk nummer van dit album is eerder gedaan en ook nog door jezelf. De opbouw, pianowerk, melodielijnen, thematiek, de teksten, de productie, zelfs de woorden. De duetten die je mijlenver van te voren kunt uittekenen.

Maar het dieptepunt moet nog komen. Een duet met dochter Jada. “samen voor altijd.” Het glazuur springt niet alleen van mijn tanden het maakt me ook droevig. Lange Frans en nog een ander Ewbankje zijn er bijgesleept. Is er niemand in hun omgeving die verteld dat het best een onsje minder mag?

De rest van het album beluister ik inmiddels met verbazing. Het effectbejag begint op de lachspieren te werken. Ik wordt zelfs achterdochtig. Is dit een “Spitting Image” album? Het zou een goeie putz zijn, ik vrees het ergste.

“Muziek” sluit het geheel af. In stijl. Plat, voorspelbaar, luid, met een snufje dance en hip hop.

Ik heb op zich niets tegen Marco Borsato, maar wat is 'Muziek' een vreselijk nummer. Ik dacht niet dat hij ooit richting mislukte plastic dance zou gaan.

Marco wist bij Giel Beelen te vermelden over deze sound!!!!
"Dit is het geluid van nu en je moet met je tijd mee gaan" !!! Die man blijft lachwekkend.