Donald Byrd - Places and Spaces (1975)

Ik ken enkel You and The Music, omdat het op een prima Blue Note compilatie staat :

Blue Note Trip, Sunset Sunrise (die rooie), meesterlijke mixplaat van vaak erg oude soul en jazz, typisch Blue Note Kwaliteit!

maar wie kent héél dit plaatje ????

You and the Music is trouwens een leuk funky nummer met mooie trompetten, prachtig aanzwellend orkest en prima percussie!

Als het FUNKT is het mijn ding meestal!

Klein maar fijn jazz album

Pete Rock heeft deze plaat perfect gesampled voor The Main Ingredient. Places and Spaces is prachtig gebruikt voor zijn: All The Places.

Donald Byrd een man die ik eigenlijk wel zou moeten kennen; helaas dit was niet het geval. Door RLCB heb ik kennis mogen maken met de trompettist en is Places and Spaces het eerste, maar zeker niet het laatste, album wat ik van de man beluister.

Vanaf minuut één weet de cd al een ijzersterke indruk achter te laten met Change laat hij een overweldigende eerste indruk achter. Het is een nummer van ongekend hoog niveau, de verschillende instrumenten vormen een prachtige en volle laag van muziek, je krijgt veel verschillende geluiden te horen en zo worden je oren steeds maar weer getest. Het kleine beetje zang klinkt erg lekker en is een welkome bonus.

Met Wind Parade laat Donald zien ook van een rustige opbouw te houden. Het nummer begint erg beheerst met onder meer de vrouwelijke zang, door de toevoeging van de trompet ontpopt dit nummer zich tot een prachtige zonnebloem. Wel blijft het over het algemeen een wat rustig nummer, heerlijk om bij onderuit te zakken, het hoofd leeg te maken en genieten van de prachtige en sfeervolle klanken.

Dominoes is een nummer waar de zang een echt belangrijk element is, de hoge man stem klinkt erg goed in de oren. Het bijbehorende blaasspel is wederom fantastisch; sterker nog ik ben verliefd op de muziek die Donald maakt.

Toen de titeltrack kwam kreeg ik een zeer herkenbaar gevoel; wat blijkt heeft Pete Rock dit nummer gesampled. Het klinkt trouwens erg modern, opnieuw zorgen de verschillende instrumenten voor een prachtige opbouw, alles valt zeer harmonieus inelkaar. Places and Spaces is zonder twijfel mijn favoriete track, dit nummer is heerlijk krachtig.

You and the Music is wederom een parel, de samenwerking tussen de zang van man en vrouw is goed, maar vind ik denk ik net wat minder dan hetgeen ik eerder heb gehoord op de cd. Op dit nummer is het met name de saxofoon die de hoofdrol speelt (en dit is dan ook een lust voor de oren).

Night Whistler leunt op een prachtige sfeer, het is inderdaad wat donkerder en spannender dan de andere nummers; maar ook dit is geweldig uitgewerkt. Het concept staat als een huis, de spanning wordt prima opgebouwd en de instrumentatie is geweldig.

Ook de afsluitende track is geniaal; het zeer funky maar tegelijkertijd ook erg jazzvolle Just My Imagination vult met een mooi geluid de hele kamer. Het blaasspel is een lust voor het oor, de bijgevoegde instrumenten dragen alleen nog maar meer bij aan een geweldige zomerse sfeer. Een fraaie toegift voor de toch al zo fraaie cd.

Het einde is gekomen, wat moet ik er nog meer van zeggen dan dat ik RLCB dankbaar ben voor het geven van deze luisterervaring? Wat kan ik nog zeggen dat ik niet gezegd heb over de muziek die op dit album uitstraalt? Niets, woorden schieten soms simpelweg te kort bij iets wat schandalig mooi is.

Donald Byrd ben ik gaan kennen tijdens mij stage bij Blue Note, het label dat ook deze plaat uitgeeft.
Daar ooit gedraaid, goed bevonden en meegenomen maar eigenlijk nooit meer opgezet. Door het soulalbum van de week topic toch weer in de aandacht en onder gehore gebracht.
Een opvallende keuze voor een soulalbum van de week, zo op het eerst oog. Maar niets is minder waar. Het is jazzalbum met een hoog funkgehalte en af en toe wat aanstekelijke zang.

Nu moet ik zeggen dat het zeker geen slecht album is, maar me helemaal overhoop blazen doet het me ook niet. Daarvoor kabbelt het mij iets teveel voort. Vooral vocaal is allemaal niet overtuigend. Muzikaal dan weer wel, maar daar mis ik ook een bepaald gevoel dat het op mij overbrengt waardoor ik lyrisch wordt. Tsja, muziek luisteren is bij mij nou eenmaal een gevoelskwestie.

Wat wel bijzonder aan deze plaat is. Waar ik de cover ook zie, ik sta er altijd even voor stil. Het valt me altijd op.

Ik vind het album iets te gladjes. Qua productie, maar ook de koortjes bevallen me niet echt.
De titeltrack is wel erg goed. Fallin' Like Dominoes heeft ook een lekkere bassline.

Een krappe 3.5*

Vier 5*-stemmen, drie 4,5*-stemmen, je zou voor minder curieus worden. Zeker als het omschreven wordt als een soulvolle jazz/funk-plaat.

De eerste beluistering was dan ook behoorlijk teleurstellend. Het funk- en jazzgehalte ligt bijzonder laag. Dit klinkt als zo-zo disco. Echt slecht kan ik de plaat ook niet noemen, maar die titeltrack waar iedereen het over heeft vind ik echt irritant. Het gaat helemaal nergens heen en die 6 minuten blijven maar duren. Of maak daar maar 11 van, want ook de track daarna, You and the Music, vind ik maar niks.

Gelukkig is er dan Night Whistler, mijn favoriet van dit album. Maar ja, 3 minuten wat leuks om 11 minuten kak goed te maken? Dat valt wat magertjes uit, al vond ik (Fallin' Like) Dominoes ook best leuk. De rest van het album kon ermee door, met de hakken over de sloot: een krappe 3*.

Mijn ervaring met dit album betekent niet dat ik Donald Byrd nu links laat liggen. Zo ken ik een paar nummers van hem (en van z'n groep The Blackbyrds) die meesterlijk zijn (Think Twice!!). Maar nu even niet, alsjebieft.

Disco? klinkt het voor jou als disco muziek? en hoezo ligt het jazz/funk gehalte laag? het is een jazz/funk plaat dus dat lijkt me een beetje onredelijk. Ik denk dat je bedoelt dat je het geen sterke jazz/funk vind, maar dat is het wel.

Owjee, een persoonlijke favoriet van RLCB wordt negatief benaderd, laten we ons dekken

Kom op RLCB, dat is zijn mening. Dat hou je toch bij albums die je persoonlijk erg aantrekken. Er zijn altijd anderen die het niet zo goed vinden als jij het vindt.

Nee hoor, is val toch niemand aan? Ik zeg alleen dat dit geen disco muziek is. Ik ga ook niet bij een Stevie Wonder album zeggen dat het reggae is, niet? en daarnaast corrigeerde ik hem op een foutje (wat niks met zijn mening te maken had).

Hiermee bedoelde ik dat het wel jazz/funk is, wat hij ontkende. Maar het leek wel een beetje of ik het onredelijk vond, maar dat bedoelde ik niet, voor de duidelijkheid.

Wil je weten hoe jazz/funk echt klinkt zet eens iets op van Lonnie Liston Smith of The Headhunters, je zal dan merken hoe disco deze plaat wel niet klinkt.

Ik vind het erg aardig van je dat je mijn foutjes wil corrigeren, maar dan moet ik er wel eerst maken, hé.

dus met andere woorden wil je zeggen dat dit album dat niet bevat? dat vind ik toch wel een foutje ja. Het klinkt misschien wat meer als nu-jazz in het gehoor, maar het blijft jazz/funk met soulinvloeden, hoe je het ook went of keert.

Ik ga zeker de funk-, jazz- en soulinvloeden niet ontkennen, maar echt uitgesproken zijn ze niet hoor.
Het zal ook aan de tijd liggen. Was hij 5 jaar eerder gemaakt zouden we deze discussie niet voeren.

ik snap de hype bij dit album ook niet echt.

best aardig, maar nou niet dat je zegt geweldig of zo..vlees nog vis en ehh...heeft ook wel wat kitcherigs

Nu komen we weer terug bij het discussiepunt bij het oorspronkelijke: Maak kennis met Soul/Funk/Jazz Topic. Vele vonden die mid/eind jarig 70 jazz nummers kitcherig, ik niet. Dan komt het gewoon aan op smaak. Maar ook ik kan bijv. Headhunters van Hancock erg waarderen.

Dat heb je goed gezegd.
Ik begrijp wel als dit een van je favoriete platen is, je ten strijde trekt. Het zou vreemd zijn mocht je dat niet doen.

Dan is het goed

Hoewel ik het een erg lekker plaatje vind, blijft-ie niet echt hangen. Zelfs nu ik 'm net weer beluisterd heb (wat overigens nog vaker zal gebeuren) kan ik moeilijk verwoorden wát ik nu gehoord heb. Het ligt lekker in het gehoor en ja, het is funky, het is jazzy, maar het spreekt niet tot de verbeelding. En dat hoeft natuurlijk ook niet per se. Desalniettemin een 3,5 voor zijn relaxness.

Ritmisch is het wel in orde, dit album. Aardig vind ik dan ook de ´al dan niet disco´-discussie hierboven. Voor wie disco synoniem staat met slecht en plat zal de associatie niet gelden. Feitelijk is de scheiding tussen disco en crossover-jazz bijna niet te leggen. Ik heb zelf allerlei tussenvormen, juist ook in die tijd, wel gehoord en in zekere zin is dit net zo min - of net zo veel - jazz als disco, vind ik. Het doet me wel denken aan Deodato of Alphonse Mouzon, die ook wel op dat grensgebied werkten. En is aan het einde van het slotnummer niet duidelijk de disco-hihat te herkennen die in de mid-seventies wel gebruikelijk was?
De eerste plaat die ík van Donald Byrd leerde kennen, zo rond 1980, was trouwens deze:
Love Has Come Around. Dit is weliswaar een reclamespotje van veel latere datum, maar de disco op de achtergrond is, in de hoogtijdagen van het genre, wel zo door ´Donald Byrd & 125th St. NYC Band´ op de plaat gezet.

Alles bij elkaar is dit album voor mij best acceptabel.
De trompet is vooral erg lekker, zeker in het slotnummer, het titelnummer en in You and the Music. De laatste is ook mijn favoriete track, met mooie zang erin.
Groot nadeel, en dat overheerst voor mij toch teveel voor een zeer positief oordeel is dat ik af en toe sta-pel-gek word van die strijkarangementen. Vreemd dat ik daar nog niemand over hoorde.

Lekker cdtje. Nergens gigabriljant, maar ook nergens zwak. Op en Top Feelgood muziek. Misstaat in geen enkele collectie. Word dan ook spoedig aan de mijne toegevoegd .

Moest er achter komen door de tijdelijke openstelling van het Toppop-archief, maar de Byrd heeft 'Change' geplaybackt in de Toppop-studio in 1975. Ziet er behoorlijk fout uit allemaal, maar toch wel leuk om te zien

Zeker een alleraardigst album, maar echt omver blazen doet ie niet.

Ik heb dan toch meer met albums als Byrd in Flight, A New Perspective of The Cat Walk. En als er dan toch wat funk bij moet geef ik de voorkeur aan Black Byrd of Ethiopian Knights.

Maar ach, soms wat luchtigheid kan geen kwaad.

Ik kom toch een beetje terug op mijn vorige bericht. Vandaag toch maar het vinyl aangeschaft en dan het volume hoog en intensief luisteren. Dat beviel toch heel goed.

Ik moet even dat pure jazz of pure soul gevoel uitschakelen en juist het samengaan omarmen. Dat is dus gelukt en het effect was meer waardering. Erg lekker.