Donald Byrd - Places and Spaces (1975)

Donald Byrd ben ik gaan kennen tijdens mij stage bij Blue Note, het label dat ook deze plaat uitgeeft.
Daar ooit gedraaid, goed bevonden en meegenomen maar eigenlijk nooit meer opgezet. Door het soulalbum van de week topic toch weer in de aandacht en onder gehore gebracht.
Een opvallende keuze voor een soulalbum van de week, zo op het eerst oog. Maar niets is minder waar. Het is jazzalbum met een hoog funkgehalte en af en toe wat aanstekelijke zang.

Nu moet ik zeggen dat het zeker geen slecht album is, maar me helemaal overhoop blazen doet het me ook niet. Daarvoor kabbelt het mij iets teveel voort. Vooral vocaal is allemaal niet overtuigend. Muzikaal dan weer wel, maar daar mis ik ook een bepaald gevoel dat het op mij overbrengt waardoor ik lyrisch wordt. Tsja, muziek luisteren is bij mij nou eenmaal een gevoelskwestie.

Wat wel bijzonder aan deze plaat is. Waar ik de cover ook zie, ik sta er altijd even voor stil. Het valt me altijd op.

Ritmisch is het wel in orde, dit album. Aardig vind ik dan ook de ´al dan niet disco´-discussie hierboven. Voor wie disco synoniem staat met slecht en plat zal de associatie niet gelden. Feitelijk is de scheiding tussen disco en crossover-jazz bijna niet te leggen. Ik heb zelf allerlei tussenvormen, juist ook in die tijd, wel gehoord en in zekere zin is dit net zo min - of net zo veel - jazz als disco, vind ik. Het doet me wel denken aan Deodato of Alphonse Mouzon, die ook wel op dat grensgebied werkten. En is aan het einde van het slotnummer niet duidelijk de disco-hihat te herkennen die in de mid-seventies wel gebruikelijk was?
De eerste plaat die ík van Donald Byrd leerde kennen, zo rond 1980, was trouwens deze:
Love Has Come Around. Dit is weliswaar een reclamespotje van veel latere datum, maar de disco op de achtergrond is, in de hoogtijdagen van het genre, wel zo door ´Donald Byrd & 125th St. NYC Band´ op de plaat gezet.

Alles bij elkaar is dit album voor mij best acceptabel.
De trompet is vooral erg lekker, zeker in het slotnummer, het titelnummer en in You and the Music. De laatste is ook mijn favoriete track, met mooie zang erin.
Groot nadeel, en dat overheerst voor mij toch teveel voor een zeer positief oordeel is dat ik af en toe sta-pel-gek word van die strijkarangementen. Vreemd dat ik daar nog niemand over hoorde.