Pat Travers - Putting It Straight (1977)

Logisch vervolg op Makin' Magic. Misschien iets minder magisch.. maar toch nog altijd goed voor 4*

Life In London, Gettin'' Betta, Speakeasy en Dedication zijn de krenten in de pap. De rest blijft niet echt hangen. Ik verlaag naar 3,5*

Toen kwam Heat in the Street - en dat ging nog, maar daarna was hij me kwijt.

Ja mij ook helaas. Af en toe nog best lekkere nummers, zoals Snortin' Whiskey, Killer, Born Under A Bad Sign, maar echt sterke albums heeft meneer niet meer gemaakt.

Snortin' Whiskey heeft een lekkere vette rif; een van zijn laatste uitschieters.
Op 24 maart 2000 trad Pat Travers op bij ons in Tegelen (Venlo), zoals ook Rory Gallagher al drie keer in Tegelen was geweest (Bluesrockfestival). Oude helden die opeens in je achtertuin spelen, geweldig. Ik was in de gelegenheid om Pat Travers interviewen voor ons radioprogramma (www.redroosterradio.nl). Ik vond hem sympathiek, maar ik zag ook dat hij veel had geleden door tanend succes en een buitensporig leven.

Best een tragisch leven ja. Door de platenmaatschappij gepusht om steeds radiovriendelijkere songs te schrijven. Zonder succes en vervolgens als een baksteen laten vallen. Tijdlang aan de drank en de laatste jaren weliswaar weer wat overeind gekrabbeld. Maar moet het toch hebben van een relatief klein publiek dat live natuurlijk vooral de ouwe krakers willen horen. Had hem wel wat meer gegund, want hij heeft een heel eigen geluid.

Staat dat interview nog online?

Niet meer online, maar geef me je e-mailadres (via een pm), dan stuur ik je het interview als mp3 toe (7.5 Mb). Moet je wel een week geduld hebben....

Er blijft van dit album niets hangen.

Erg zwak album

Vind je? Het klinkt allemaal wel lekker toch. Life In London, Gettin'' Betta, Speakeasy en Dedication zijn, wat mij betreft, de beste nummers die zich mogen meten met het Makin Magic materiaal. De rest lijkt iets meer gericht om te scoren bij een groter publiek. Helaas ligt daar niet de kracht van Pat, zeker niet als songschrijver. Hij moet gewoon lekker kunnen spelen en zijn eigen ding doen. Gelukkig lukt dat nog grotendeels op deze plaat.

Kortom, een prima opvolger en zeker geen zwak album. Die zou hij later in zijn carrière nog genoeg maken helaas...

En Nicko McBrain op drums. Altijd leuk om te horen. Hierna kwam Tommy Aldridge. Ook niet verkeerd natuurlijk. Ook bassist Mars Cowling had prima kwaliteiten. Al vind ik de plaat hiervoor Makin' Magic met hetzelfde trio wel een stuk beter en pittiger.

Black Pearl vond ik zijn laatste goede album. Daarna is het blues wat de klok slaat. Niet mijn ding.

Moest van de platenmaatschappij heb ik wel eens vernomen. Still Got The Blues van Gary Moore was immers een groot succes. En men dacht dat trucje met Travers wel even te kunnen herhalen.

Tip: luister "Retro Rocket" eens, helemaal in de oude stijl. Topper!

Ik ga het proberen, thx