John Norum - Face the Truth (1992)

Beste plaat van John Norum; veel Thin Lizzy-invloeden, waaronder een beestachtige cover van Opium Trail, en Glenn Hughes die hier nog maar eens bewijst een van de betere rockzangers te zijn.

Inderdaad Glenn zingt hier weer de sterren van de hemel en bewijst gewoon de beste te zijn.

Ik heb een versie met een heel andere tracklist. Gewoon 11 studio nummers, waaronder We Will Be Strong, een duet met john norum en joey tempest.

Dit is de tracklist van de Amerikaanse uitgave volgens mij. Ik heb ook We will be stong erop staan. Erg goed nummer trouwens!
Samen met z'n eerste (Total control) vind ik dit toch veruit z'n beste! De zang van Hughes is ook een welkome aanvulling al weet ik niet of het zonder z'n bijdrage ineens een stuk minder was geweest.

Deze herontdekt en weer eens goed aan het draaien.

Was me niet als zodanig bijgebleven maar is een ijzersterke plaat!

Redenen: sterke composities, Hughes op dreef, mooie Lizzy invloeden... maar dat hebben jullie allemaal al genoemd.

Dit is inderdaad een erg fijn album! De produktie is ook erg goed trouwens. Alle instrumenten knallen echt je speakers uit.

1) Face the Truth (4:18)
2) Night Buzz (3:22)
3) In Your Eves (3:45)
4) Opium Trail (3:58)
5) We Will Be Strong (4:12)
6) Good Man Shining (3:04)
7) Time Will Find the Answer (5:03)
Counting on Your Love (3:17)
9) Endica (2:44)
10) Still the Night (3:58)
11) Distant Voices (5:46)

Na al die jaren is er blijkbaar niemand opgekomen om eens een correctie door te sturen voor de tracklist. Bij deze dan maar.

IJzersterk album. Helaas out of print.

En ook erg veel Gary Moore invloeden.

Dit album is, samen met Total control, nog lekker in de klassieke hardrock stijl. Dan klinken verwijzingen naar Gary Moore en Thin Lizzy behoorlijk logisch. Latere solo albums van 'm gaan wat mij betreft veel teveel de moderne(re) kant op. Opzich heb ik niks tegen iets anders willen proberen maar bij Norum pakt het op de één of andere manier toch minder goed uit vind ik.

Perfecte combinatie topgitarist John Norum met wereld zanger Glenn Hughes!!

Het hoogste stemgemiddelde bij dit album hier op MusicMeter is terecht. Dit is absoluut de beste van John Norum. Dat Glenn Hughes een paar nummers zingt draagt daar aan bij, maar het is vooral te danken aan het ijzersterk songmateriaal. Extra smaakmakers zijn de covers Opium Trail (Thin Lizzy) en Still the Night (Phenomena).

Distant voices zit wel erg vol met bekende invloeden. Nuclear attack van Gary Moore bv.

Amai, niettegenstaande een aantal tips van een aantal mensen hier, kon ik toch niet voorzien dat dit zo goed zo zijn. Het is echt een lekkere plaat met veel vuurwerk van gitarist en zanger, al is Glenn Hughes mijn beste vriend niet, hier is hij ook echt fantastisch bezig! Een woord van dank voor de tip, verrassing van de maand voor mij. Nog één voor mijn verlanglijst en dan wellicht nog iets bij.

Jep Sir, dit is echt een waanzinnig goed album. Het debuut was al de moeite, maar naast deze steekt die maar flauwtjes af.

Kom op Kronos, het debuut niet te kort doen hè!

Sinds gisteren dit album dan toch eindelijk op vinyl in huis!
Ligt nu op de draaitafel....wat een wereld plaat is het toch. Alles klopt gewoon; de songs, de zangers, het gitaarwerk, drums, bas, productie...dit is een album waar de term 'af' op z'n plaats is. Helaas heeft Norum dit niveau nooit meer weten te benaderen.

Op deze CD is een zeer goeie gitarist te horen ,de nummers zijn ook goed geschreven en dat met de zang van Glenn Hughes
Het is dus een open deur intrappen om te zeggen dat het smikkelen en smullen geblazen is bij deze CD

Glen Hughes blijft toch een raadselachtige man, wel eens beticht van het feit dat hij meer geinteresserd was in een reep mars dan in het goed volzingen van een nummer. Dat terwijl de man toch uiterst productief is gebleken over de jaren. Met Purple, solo, Black Sabbath en een hele rits tribute albums en uitstapjes waarvan je je afvraagt waarom? Dan deze plaat, de grootste verrassing mmv Glen Hughes, meer nog dan het Iommy project. Fan John Norum speelt zich een slag in de rondte op deze heerlijke hardrock plaat. Net ietsje heavier dan Europe maar even lekker in het gehoor liggend. Jammer dat Norum zelf een nummer zingt, Hughes in deze vorm verveelt nooit! De wisseling van zangers maakt het eerste gedeelte een beetje onevenwichtig. Gelukkig hebben ze het beste voor het laatst bewaard; Time Will Find the Answer,Still the Night en Distant Voices. Verder met Voodoo Hill!

Zijn soloalbums - van Hughes- zijn ook zeer te pruimen. Ook Live staat hij nog steeds zijn mannetje. Ik zag hem afgelopen november in de Boerderij ( Z'meer). De zestig al lang gepasseerd, maar nog op en top op het podium.

"From now on" lekkere plaat maar de opvolger "Feel (1995)" was mij veel te funky! Heb hem op die tour nog gehoord en gezien in zaal Struik en daarna uit het oog verloren. Na de Voodoo Hill albums en BBC weer terug op het oorvlies!

Ik vind Hughes echt een gevalletje 'hit or miss'. Sommige van zijn nummers (solo of als gastzanger) zijn fantastisch maar andere vind ik ronduit zwak. Live van hetzelfde laken een pak. Soms geweldig maar helaas ook vaak ondermaats. Vind ik dan hè. Het blijft een kwestie van smaak uiteraard. Heb de beste man vorig jaar op het Sweden Rock Festival gezien met een Deep Purple set. Was niet om aan te horen vond ik! De band speelde alles super maar meneer Hughes meende weer het speenvarken uit te moeten hangen. Schreeuwde en krijste alles bij elkaar. Verneukte zodoende bijna elk nummer. Het begrip 'less is more' kent de beste man in dat opzicht blijkbaar niet. Jammer want hij kan het wél. zo bewijst ook dit fantastische Face the truth album maar weer eens.

Was daar ook! Was wel een uitstekend optreden in Zaal Struik. De opnames van dat optreden staan als bonus op de geremasterde 2-CD van Addiction uit 2017.

Een uitstekende hardrock plaat, de plaat kent een prima productie en de songs zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Als je Glenn Hughes ook nog op de koop toe krijgt heb ik weinig te klagen. Hoewel het songmateriaal stilistisch gezien niet ontzettend ver van Europe afligt klinkt het geheel wel wat directer en nuchterder, dit zal ook liggen in het feit dat de keyboard een minder grote rol toebedeeld krijgt. Dat Hughes veel nummers in heeft gezongen is mooi meegenomen maar ik moet zeggen dat ik Norum ook graag de zang voor zijn rekening hoor nemen. Er staat geen enkele slechte track op de plaat, en dat is knap, daarnaast vormt het songmateriaal ook mooi een geheel. Twee songs die er voor mij net bovenuit steken zijn; Night Buzz met een heerlijk catchy karakter en fijne solo's van Norum en het titelnummer met een fraai stuwend ritme. Conclusie; prima verzorgde nummers, een klinkende productie en fraaie zang.

Komt in de buurt van het album "Hughes / Thrall (1981)

Alleen vind ik Face the truth net even iets beter...

Lekkere cd inderdaad, al, had ik er in het begin best moeite mee. Valt me wel op dat niemand hier "Good Man Shining" noemt, wat een beest van een nummer is dat zeg! Zelfde was bij YT, daar stond juist dit nummer er ook niet op, moest ik het zelf maar doen.
Hughes knalt hier geweldig inderdaad, op de nummers die hij mag zingen. Enige nummer die ik moeilijk kan velen is "We Will Be Strong", beetje een zeiknummer met Joey Tempest. Kan me een interview herinneren met Norum waarin hij zei dat het wel wat zegt dat de Europe zanger uit veel nummers kon kiezen, maar júist dit (voor mij slappe) commerciële meezingnummertje koos.
Norum laat hier op deze cd zijn invloeden de vrije loop, Lizzy en Moore zijn goed te ontwaren, wat minder de Schenker invloeden... maar door de jaren heen voeren juist die de boventoon. "Time Will Find the Answer" is zo'n perfect voorbeeld van die invloeden.
Een echt hoogtepunt is ook "Counting on Your Love" voor mij, geweldige zanglijnen van Hughes en heerlijke tricky ritme momentjes, die op op één of andere manier toch heel soepel en natuurlijk overkomen. Super catchy ook. Wordt opgevolgd door een instrumentaaltje die weinig bijzonder is, heeft de goede man al eerder veel beter gedaan. De plaat sluit dan wel weer af met het geweldige "Distant Voices", de tering zeg! (maar hoor ik daar een "Eternal Flame riedeltje )"
Niet mijn favoriete Norum plaat, die strijd is meer tussen het debuut en "Slipped Into Tomorrow", waarbij de laatste inderdaad wat moderner klonk, niet mijn kopje thee de modernere sound, maar de kwaliteit van de nummers gaven de doorslag. Het was stabieler dan deze. Maar fijn is deze plaat zeker wel.

Dat van Tempest heb ik inderdaad ook ooit eens gelezen. Maar weer wat later las ik dat het toch iets genuanceerder lag. Onder behoorlijke druk van de platenmaatschappij is voor dat nummer gekozen uiteindelijk. Omdat het verreweg het meest hit potentie had moest en zou dat nummer op het album komen. Nou is het nummer ook wel typisch Tempest. Is 'm (bewust?) op het lijf geschreven. Tsja, ik vind dat ze (de platenmaatschappij) groot gelijk hadden. Geweldig nummer vind ik het. Prachtige zanglijnen die mooi contrasteren met de wat hoekige stem van Norum.

Ben zelf een groot Tempest fan, maar dit nummer voegt voor mij helaas niets toe, omdat het op de plaat "moest" ongetwijfeld haalt het de plaat juist wat uit balans. Maar smaken verschillen uiteraard. Was er ook niet een andere uitvoering van de cd waar een ander nummer op stond? Meen me zoiets te herinneren.

Op de US cd release staat het nummer We will be strong helemaal niet op. Net als de cover Still the night (Phenomena). In plaats daarvan staan er twee live nummers op van de Live in Stockholm ep; de instrumental Free birds in flight en de Lizzy cover Don't believe a word. Best wel apart eigenlijk...