Lo-Fang - Blue Film (2014)

Een opvallend album van deze Lo-Fang: je hoort hippe hedendaagse R&B maar wel in een popjasje, dan weer met een electronica-laag en dan is het weer folk.
Computergestuurde geluiden vermengd met piano en/of viool en cello..... het levert een bijzondere combinatie op zonder dat het ontoegankelijk wordt. Het schijnt dat hij zelf verantwoordelijk is voor deze instrumenten daar hij een klassieke opleiding achter de rug heeft. Knap gedaan dus.

Jamie Woon, James Blake en misschien zelfs wel een snufje Sufjan Stevens als deze op de meer elektronische toer gaat..... maar dan in een veel lichter verteerbaarder jasje en dat op het 4AD label.

Toch weet het mijn muzikale hart niet helemaal vol te raken hoe graag ik dat ook zou willen gezien al het bovengenoemde.
Ergens blijft er afstand bestaan tussen Matthew Hemerlein en mij, de luisteraar, en die is niet helemaal te overbruggen. Het mist iets te veel warmte wellicht, het kan ook zijn dat het te netjes is, te klinisch. Ik mis rafels.

Neemt niet weg dat het een fijn plaatje is dat zeker niet snel weer naar de achtergrond zal verdwijnen en met misschien zelfs wel een beetje geluk toch meer van z'n schoonheid prijs gaat geven waardoor het me net even meer gaat raken dan nu het geval is. Een nummer als #88 doet op dat gebied in elk geval al wonderen.

Ben het ernstig met aERodynamIC eens.
Ik denk dat de maker, hij schijnt nogal gereisd te hebben ter inspiratie, te weinig ellende gezien heeft, te weinig drugs gebruikt heeft en een vrouw nog nooit een scheet heeft horen laten.
Normaal haal je dan je schouders op en ga je naar het volgende plaatje.
Hier wringt er echter iets. Lo-Fang heeft namelijk veel mee; hij heeft een prima oor voor melodie, harmonie en compositie. Hij speelt echt alles, ook de cello bijvoorbeeld., heeft een geweldig oor voor waar details nodig zijn, verliest zich nergens in overdaad en weet wat een hook is.
Dit is een zoetig gerecht dat een noodzakelijk bitter sausje mist. En dat is zonde , zo zonde van het gerecht.

Live ook erg tof! YouTube - Lo-Fang performing "Look Away" Live on KCRW

Heel wat creatieve ideeën die zo kort op (en over) mekaar geplaatst worden, dat het zichzelf jammer genoeg wat opheft. Wat overblijft klinkt als fijne, dynamische hipster-RnB. Ofzo. Klinkt uiteindelijk wat vlakjes en afstandelijk, maar het blijft zeker genietbaar.

Door 'You're the one that I want' onder de Chanel reclame tegen Lo-Fang aangelopen. Een gedurfde en geslaagde cover wat mij betreft. Het album is knap gemaakt en het prettige is dat Hemerlein (echte naam dus) als violist niet overmatige strijkers overal neer zet. Album blijft vooralsnog boeien en is zeker meerdere luisterbeurten waard, maar misschien na verloop van tijd wat vlak met slechts een enkele uitschieter (bv. Boris).