Lo-Fang - Blue Film (2014)

Een opvallend album van deze Lo-Fang: je hoort hippe hedendaagse R&B maar wel in een popjasje, dan weer met een electronica-laag en dan is het weer folk.
Computergestuurde geluiden vermengd met piano en/of viool en cello..... het levert een bijzondere combinatie op zonder dat het ontoegankelijk wordt. Het schijnt dat hij zelf verantwoordelijk is voor deze instrumenten daar hij een klassieke opleiding achter de rug heeft. Knap gedaan dus.

Jamie Woon, James Blake en misschien zelfs wel een snufje Sufjan Stevens als deze op de meer elektronische toer gaat..... maar dan in een veel lichter verteerbaarder jasje en dat op het 4AD label.

Toch weet het mijn muzikale hart niet helemaal vol te raken hoe graag ik dat ook zou willen gezien al het bovengenoemde.
Ergens blijft er afstand bestaan tussen Matthew Hemerlein en mij, de luisteraar, en die is niet helemaal te overbruggen. Het mist iets te veel warmte wellicht, het kan ook zijn dat het te netjes is, te klinisch. Ik mis rafels.

Neemt niet weg dat het een fijn plaatje is dat zeker niet snel weer naar de achtergrond zal verdwijnen en met misschien zelfs wel een beetje geluk toch meer van z'n schoonheid prijs gaat geven waardoor het me net even meer gaat raken dan nu het geval is. Een nummer als #88 doet op dat gebied in elk geval al wonderen.