William Fitzsimmons - Lions (2014)

Centralia is alleszins weer fantastisch

Om naar uit te kijken!

Zeker weten. Nummer 1 op mijn release lijstje

William speelde afgelopen donderdag in Bitterzoet veel nieuwe nummers van dit album. Ik vond het wat saai overkomen. Misschien is dat omdat je ze voor het eerst hoort en ze nog niet kent, deels ook denk ik omdat op den duur een akoestisch optreden van hem wat te veel van hetzelfde wordt. Hij deelde mee dat hij over een paar maanden terug zou komen met z'n band, dus misschien dan nog eens live gaan bekijken. Het echte hoogtepunt was natuurlijk het spelen van After Afterall en Passion Play tussen het publiek en recht voor m'n neus.

Openingsnummer was overigens Centralia. Die bevalt me erg goed.

Lions is ook erg mooi!

Deze ook:

Song Premiere: William Fitzsimmons, "Fortune" | American Songwriter - americansongwriter.com

Ik vind alleen de hoes niks en totaal niet passen bij zijn muziek.

Een man, een gitaar en een lange baard..... blijkbaar is er niet veel nodig om mij dan goede muziek voor te schotelen (ik denk ook aan Scott Matthew en Stephen Ellis)
William Fitzsimmons slaagt er al vanaf het debuut in om mij te ontroeren met zijn wonderschone liedjes. Een moderne bard. Gebukt onder een hoop persoonlijk leed geeft hij ons het ene na het andere schitterende nummer en weet dat live met een grap en een grol te brengen.
Uiterst sympathieke man ook.

Op Lions keert het allemaal weer terug: die warme stem waar droefheid in doorklinkt, de akoestische gitaar en hier en daar wat verrijking met electronica.
Klinkt bekend in de oren? Jazeker. Lions gaat vrolijk (of moet ik zeggen verdrietig) verder waar Gold in the Shadow in 2011 eindigde.
De mooie foto op dat album is hier vervangen door een leeuw. Er zal vast een betekenis achter zitten maar ik ken hem nog niet en ik vind het ook niet passend bij deze muziek. Ongetwijfeld zal er een verklaring voor zijn en daar komen we snel genoeg achter dan lijkt me.

Tot nu toe heb ik al z'n albums zeer hoog beoordeeld (allemaal 4,5*) en voor het eerst is er wat twijfel ontstaan en zal mijn openingsbod een halfje lager uitvallen. De tijd zal leren of ik dat dan nog bij ga trekken.
Waarom? Ik heb soms het gevoel of ik het vorige album heb opgezet. Logisch zul je misschien zeggen door al die specifieke herkenbaarheid, maar dat is het niet. Ik hoor soms een nummer van start gaan en denk dan van doen te hebben met één van zijn oudere nummers. Het lijkt er dan zo verdomde veel op dat er telkens wat verwarring ontstaat.
Natuurlijk is dat nog steeds allemaal prachtig en nog steeds weet Fitzsimmons me te ontroeren. Alleen al die cello in het schitterende Blood / Chest die de haast fluisterende Fitzsimmons ondersteunt en dan de vrouwelijke vocalen die het afmaken.

Maar we kennen het allemaal al. Het lijkt alsof de formule voor het eerst een beetje slijtageplekken begint te vertonen.
Lions voegt in wezen niet heel veel meer toe aan zijn oeuvre. Ja, het is heerlijk om hem weer terug te horen. Ja, de nummers zijn wederom van een enorme pracht maar je kunt ook één van de vorige albums opzetten.
Hij komt er nu nog heel goed mee weg omdat ik hem zo hoog heb zitten en hij mij zo makkelijk weet te ontroeren. Een volgende keer zal dat lastiger gaan worden en voegt William Fitzsimmons zich bij het rijtje artiesten waar het op een gegeven moment een beetje ophoudt voor mij . Dan is het gewoon een automatisme om een nieuw album toe te voegen aan de verzameling en meer niet.

Maar verder? Heerlijk om op een zondag als deze naar Lions te kunnen luisteren: winterzon en Fitzsimmons gaan goed samen!

Kan me goed vinden in de recensie van mijn voorganger (mag ook een vrouw zijn zonder baard maar wel met een gitaar ) Voor mij het eerste album en dus kennismaking met deze William. Hij laat wel de songs horen waar ik de laatste paar muziekjaren behoorlijk wat smaak voor heb ontwikkeld. Mooie rustige stem, goed gemusiceerd zonder teveel franje en voldoende afwisselend. Komt meteen de kritische opmerking dat dit genre ook de laatste muziekjaren behoorlijk vol raakt. Wat een releases komen er voorbij zeg. Het is een uitdaging om de krenten uit deze pop te pikken. Daar is Lions er voor mij zeker eentje van. Precies de juiste combi van aantrekkelijkheden (op die vrouw zonder baard na)

Deze maakt op mij nog niet zo'n indruk als The Sparrow And The Crow en Until When We Are Ghosts maar wel een fijn relaxplaatje

Ik ben benieuwd naar zijn optreden, 5 maart in Paradiso. Alléén het nummer Fortune was voor mevrouw musician al voldoende om mee te willen.

Het erge is, ik heb helemaal geen albums van Fitzsimmons. Maar wat ik van hem ken leidt wel tot een bepaalde ontroering, het is mooie, emotievolle singer/songwriter muziek. Misschien neemt hij nog wel een doosje met cd's mee, dan kan ik daar nog eens mooi in zoeken.

Beetje laat maar hoe was het optreden ?

Was echt een prima optreden. Buitengewoon goed muzikant, hele sfeervolle avond waarbij Fitzsimmons ook nog eens over een hele dosis humor bleek te beschikken. Vrij intiem, want het was overigens verre van uitverkocht.
Ook een goed voorprogramma.

Ik heb nog een tweede cd van hem gekocht, ook heel goed. Maar het is niet meer het tijdperk van de cd, dus ik weet niet goed hoe Fitzsimmons ooit nog beroemd kan worden....