Young Fathers - DEAD (2014)

“I’m the man in the middle”, tussen de oude en de nieuwe wereld, modern en traditie, mijmeren over dood en kiezen voor leven. Het een moet God zijn, de ander de Duivel, maar Young Fathers klampt met opgespannen biceps vast aan beide kanten. Uiteindelijk komt alles terecht in hetzelfde zwarte gat.

Een uitgepuurd, maar bloedstollend DEAD heeft evenveel roodgekleurd Afrika in zich als een grijsgetint Schotland. Beide moeten het ontgelden in industrieel kletterende beats met een bezeten rapper en een helende zanger. Of in gevoelsmatig bloedhete beats met een helende rapper en een bezeten zanger.

Een wereld in verval, waarin zowat elk nummer DEAD, impliciet of niet, bij naam noemt. Waarin Young Fathers overeind blijft en bereid is de brokstukken vast te pakken en een nieuwe fundering te leggen. Als ze bevelen “Get up and have a party” is dat om een politiek partijtje, eerder dan een feestje, in gang te zetten.

The bigger picture verweeft zich doorheen persoonlijke uiteenzettingen, zo wordt het aparte gevoel van DEAD centraal gezet. Zo’n titel als Am I Not Your Boy alleen al raakt een zekere snaar. Alsof een ijskoude wind recht langs voor de ziel binnendringt. Exact wat het nummer ook doet.

Een smerige elektronische veeg of hypnotiserende percussie, dan weer compleet a capella of over een diabolische loop; alles binnenin DEAD, binnenin de nummers, verschuift in een welbepaalde richting om de juiste nadruk te leggen, om uiteindelijk op een wreed/vreedzame wijze aan de poorten van hemel/hel te arriveren.

Ik schreef er maar meteen een recensietje over. Voel je vrij om mij te corrigeren met correct hip-hop jargon
----
Ik ben geen hiphop kenner. Ik zal dan ook niet kwalitatief kunnen beoordelen of de 'flow' goed is, of er goede 'drops' in zitten en of dat het nou wel of niet 'gangsta' is (zijn dat nou de beste hiphop cliches die ik kan bedenken?). Ik ben daarentegen wél een enorme hip-hop liefhebber, en luister het regelmatig. Ik kan het daardoor hopelijk wel beoordelen op originaliteit en/of het gewoon lekker klinkt. En deze debuutplaat (ze hadden tot nu toe al twee EPs ('tapes') uitgebracht) van Young Fathers is dan ook gewoon zeer lekker! En ze komen niet uit de Eastcoast, noch de Westcoast maar uit Schotland!

De plaat hangt aan elkaar van harde beats en een soort industrieel geluid. Daar tussenin zitten hele subtiele bekende melodieën en ritmes verwerkt, en het album klinkt continu speels en inventief. Rappen doen ze (melodisch gezien) aller-redelijkst, en het drietal lijkt hun functies opgesplitst te hebben tussen rap, R&B en soul. Hierdoor verveelt het geen moment en blijft het heerlijk dynamisch, alsof ze elkaar steeds terecht wijzen en de muziek samen in goede banen proberen te leiden. DEAD klinkt overal enorm krachtig en het lijkt oprecht steeds met een bedoeling ergens heen te gaan, vooral op prijsnummers WAR en LOW (de eerste singles). Daar is de combinatie van experiment, commercie en harde hiphop op zijn sterkst. En bovendien erg melodieus.

Ja mensen. Young Fathers is een heerlijk hiphop trio dat stevig aan de weg aan het timmeren is in Europa en we zeker op de festivals gaan tegenkomen. Ze weten op een goede manier de typische Britse hiphop stijl 'grime', vol van elektronische invloeden, met een lekker vleugje R&B tot een vlekkeloos geheel te brengen. Daar zal ik het bij laten, want veel meer kan ik er niet over zeggen. Behalve dat deze plaat 'dope' is!
Pat-sounds: Album Young Fathers - DEAD (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Waarschuwing van tevoren: u luistert hier naar een "psychedelic hip hop boy band", zoals deze drie Schotse heren zich definiëren. Klinkt op het eerste gezicht misschien net zo exotisch als interessantdoenerig, maar vandaag pas, tijdens de zoveelste kennismaking met de vele gezichten van DEAD, kwam voor mij het besef hoe treffend die titel eigenlijk is. Met het psychedelische gedeelte ruimschoots vertegenwoordigd door de soms gelukzalig harmonische, vaker ongemakkelijk snijdende beats (voor zover men de instrumentatie op deze plaat nog beats kan noemen - kom ik later nog op terug), de hiphop in de solide flow van alledrie de leden van deze groep en de boy band in de vorm van de refreintjes die, hoe verdomd ijzig ze soms ook kunnen klinken (met het bijna duivelse refrein van Hangman misschien nog wel als hoogtepunt van narigheid), toch ook wel minstens zo verdomd catchy en melodieus zijn.

Met alleen een genreaanduiding doe ik de muziek van Young Fathers echter niet genoeg recht: op wat mij betreft één van de interessantste hiphopreleases van de afgelopen jaren is namelijk zo'n royale lading inventiviteit te vinden dat één simpel alineaatje niet zou volstaan. Neem nou die "beats" waar ik het daarnet over had. Op bijna ieder nummer hebben de jonge vaders - ervanuit gaande dat ze met z'n drieën verantwoordelijk zijn voor de instrumentatie - de herhaling vakkundig gemeden, met begeleidingen die vaak op zich al een compleet nummer zouden kunnen vormen. Mmh Mhh, zo'n nummer dat zich pas na een tiental luisterbeurten ontpopt van mindere broeder tot hoogtepunt, is een vrij geschikt voorbeeld: na een begin met brommende, chagrijnige bastonen wordt dit liedje meerdere keren door half hemelse, half verontrustende (ja, dat kan) synthesizers opengebroken, om vervolgens in diep naargeestige sirene-achtige tonen door te gaan, die daarna dan weer overlopen in dat wrange synthtapijt, begeleid door hakkende, opzwepende percussie. Op zich al genoeg om een klein pareltje te vormen dus, maar met de hysterische uitroepen van Kayus Bankole in de climax, die ieder gezond mens rillingen bezorgen, wat mij betreft gewoon een meesterwerk.

Wat me op mijn volgende punt brengt: het is niet alleen maar de loepzuivere, aan gospeldominees doen denkende zang (luister maar naar de gepassioneerde uithalen in Am I Not Your Boy, waar menig folkmeneer nog een voorbeeld aan kan nemen) die deze (boy)band zo kenmerkt. Ook in de raps wordt menig punt in het scala van emoties door de drie meneren uitgediept, van ongegeneerde vrolijkheid in de eerste minuut van opener No Way en nonchalante onvriendelijkheid in de verses van Get up tot verontrustende ingehouden agressie in Just Another Bullet (die trillingen in de stem van Massaquoi over die valse beat, godvergeten heerlijk). Dankzij deze expressie en door relatief veel ruimte te geven aan de zang en instrumentatie geven ze de verses precies de toegevoegde waarde die ze verdienen - en dat ook nog eens zonder aan de behoefte om tongbrekend te spitten op hoge snelheid toe te geven.

Hoewel er altijd nog wel wat redenen zijn om dit niet als absoluut Allerbeste Album Van De Wereld Ooit te bombarderen (zoals bijvoorbeeld dat de qua woordkeuze nogal intelligente teksten misschien wel iets te veel ruimte voor interpretatie overlaten), is de hoeveelheid punten waarin DEAD uitblinkt toch echt te groot om u te storen met onbenullige details. DEAD is zo'n album waar je over ieder nummer wel een halve pagina kan volschrijven; DEAD is spannend, vernieuwend, melodieus, onvriendelijk, aanstekelijk en daardoor - terwijl elders op deze site nog naarstig gezocht wordt naar kandidaten voor die titel - onbetwist dé plaat van 2014.