Vic Chesnutt - Is the Actor Happy? (1995)

Beste album van deze man

Gelukkig maar, dit is de enige die ik heb. Erg mooi ondanks alle somberheid...

Inmiddels niet meer North Star Deserter is zijn beste nu.

Daar valt over te twisten Friek.

Prima plaat, een van zijn beste, maar hij heeft geen slechte gemaakt, heb hem in 2007 live gezien in de Effenaar, indrukwekkend!

Vic Chesnutt, na een ongeluk in de rolstoel beland, met zijn muzikale carrière in de zetel geholpen door Michael Stipe en Peter Buck van REM, die hem hielpen zijn eerste 2 CD's te produceren.

Dit is zijn sterkste album met werkelijk prachtige, hoewel zwaarmoedige singer-songwriter liedjes, maar ook af en toe stevig rokende gitaren.

1e Kerstdag 2009 zelfmoord gepleegd. Krijgt veel te weinig aandacht hier op MuMe!!

Gisteren uit de tweedehands bakken gevist bij Concerto (samen met Drunk). Ik had deze plaat jaren niet meer gehoord, maar had er warme herinneringen aan. De plaat maakt nu misschien nog wel meer indruk dan toen, met de wetenschap hoe triest het zou eindigen met Vic. Gelukkig hebben we zijn cd's nog...

Deze beauty wil ik dolgraag op vinyl maar dan is het wachten tot hij opnieuw wordt uitgebracht.
Een 2e hands LP uit 1995 is vrijwel nergens te krijgen of onbetaalbaar en dat is gelijk de juiste definitie voor deze plaat: onbetaalbaar!
Wat een prachtige doorleefde stem!

Ben het oeuvre van Chesnutt - of althans de ongevere helft die ik tot nu toe aangeschaft heb - weer eens flink aan het beluisteren en het verbaasde me dat ik deze nog geen verhoging had gegeven. 'Gravity of the Situation' is een van de nummers die me jaren geleden ontzettend innam voor Chesnutt, maar de rest is ook meer dan behoorlijk. Van zijn eerste vier albums heeft deze nog het meeste weg van latere klappers als North Star Deserter en At the Cut, met een goede mix van rustigere - soms bijna Bob Dylan-achtige, maar dan beter - nummers en claustrofobische distortion, met een paar heerlijke, R.E.M.-esque gitaarliedjes - en wat fijn dat Michael Stipe hier opduikt op het prachtduet 'Guilty By Assocation', dat bijna op 'Your Ghost'-niveau zit. Het is heel moeilijk om favorieten aan te kruisen, wat die 4,5* al meer dan rechtvaardigt, want elke keer word ik weer een beetje verliefd op een ander liedje.

O zo mooi, al o zo lang.

Vic Chesnutt zou helemaal in mijn straatje moeten passen. Zeker gezien zijn link met Mark Linkous. Sommige liedjes vind ik ook erg mooi maar op elk album dat ik van 'm ken, wordt het me op een gegeven moment allemaal iets te gekweld, ellendig en gewoonweg onprettig. Hij haalt er te veel voor uit de kast naar mijn mening: én de gitaren met distortionknop open, én de gekwelde stem, én de eindeloze aanloop naar de pijnclimax. Ik heb niks tegen deprimerende, nostalgische muziek (en wil ook zeker geen oordeel vellen over de gemoedstoestand van meneer Chesnutt natuurlijk), maar dit valt me denk ik gewoon te zwaar. Dan dus liever Sparklehorse of Oldham bv; ook geen vrolijke muziek maar wel gevarieerder danwel subtieler.

Ja, je moet er de zwarte humor ook een beetje van (kunnen) inzien. Ik heb hier helemaal niet een 'zwaar' gevoel bij, er wordt bijzonder mooi en creatief gemusiceerd, Vics stem is wat lijzig misschien, maar toch erg mooi ook en de liedjes steken beresterk in elkaar. Met Sparklehorse kan ik dan weer minder, maar daar ken ik niet zo veel van.

Er zouden meer mensen Vic Chesnutt moeten beluisteren maar hij is altijd een beetje in de marge blijven hangen en eigenlijk is dat voor de selecte groep muzikale fijnproevers onder ons ook ok. Had de man zijn werk al lang niet meer beluisterd maar na herbeluistering blijft de man zijn oeuvre stevig staan en vooral deze Is The Actor Happy? steekt er toch echt wel boven uit.