Sepultura - Against (1998)

Ik heb Against laatst toegevoegd, het viel me op dat ie nog niet op Musicmeter stond. Dit is een van de weinige Sepultura-platen die ik niet ken (nog niet zelf geluisterd), de reacties die ik erop hoor zijn weinig positief. Er staan ook niet echt bekende nummers op, wat met andere platen van deze band doorgaans wel zo is. Dit was trouwens het eerste album met Derrick Green.

choke is wel aardig daar wel laatst het clipje van op mtv

Heb het al jaren niet meer opgezet en daar wil ik het denk ik wel bij laten. Dit was toendertijd een ontmoediging van aanzienlijk formaat voor mij. Met Max was het hart uit de band verdwenen. Of dat nou goed of slecht is valt moeilijk te bepalen, want Soulfly vind ik zo mogelijk nog erger dan dit...

Misschien niet het beste werk, maar slecht is het zeker niet. Was toen natuurlijk wel effe wennen met Derrick. Je moet het dan ook niet gaan vergelijken met de ''oude'' Sepultura.

De oude Sepultura was nog eens muziek, hier vind ik maar niks aan

ze hadden na het vertrek van max moeten stoppen want sinds dat hij weg is is het berg afgegaan met sepultura ze hebben hier en daar wel nog een goed nummer zoals op deze plaat het nummer against en op 1 van de latere platen buttel the blue sky maar dat zijn wel nummers die lang niet kunnen tippen aan nummers zoals warriors of death .orgasmatron en roots bloody roots

Nou, Bullet the Blue Sky is niet eens een nummer van Sepultura, dat hebben ze gecoverd van U2.

yea i know en orgasmatron is van Motorhead

Precies, en zo slecht is deze plaat nou ook weer niet

Album na jaren nog een kans gegeven. Eerste album met Derrick Green. Het album blijft een tegenvaller. Green klinkt als een ruigere Rob Zombie. Hij is geen slechte zanger maar het songmateriaal klinkt gewoon niet zoals het moet. De vermoeiende trend van Roots (sorry, maar vind dat ook maar een saai album) wordt verder gezet. Ook het drumwerk vind ik tegenvallen. De eerste twee tracks zijn de beste voor mij. Wat doet de track F.O.E. pijn aan de oren :s En de opvolgende track Reza is ook een draak van een nummer.

dat bewijst dat ze nieks goeds meer kunnen verzinnen dat ze nummer van anderen moeten gebruiken om een beetje te scoren

We zijn intussen veertien jaar verder, je mag die steen weghalen.

Alweer een tijdje geleden dat ik weer eens een motherfucking metal plaat heb geluisterd.
En ik moet zeggen; dit bevalt me uitstekend.

Er zijn betere platen (oude Sepultura) maar deze volstaat voor het goede gevoel op dit moment.
(Het zal met de tijdspanne van vorige metal draaibeurten te maken hebben)

Zanger Derrick Green doet erg z'n best om zijn stembanden te vergallen. Waarin hij overigens cum laude slaagt.
Lome zware riffs, intermezzo's met Braziliaanse ritmes, gekrijs, geluidsflarden, chaos. Ik hoor het allemaal graag aan.
Beste nummers tot nu toe: Choke,Old Earth, Floaters in de Mud.

Ik laat mijn haar weer groeien.....

Against laat een wat onwennig klinkend Sepultura horen. Na het klinkende succes van Roots brak de band met mede-oprichter en boegbeeld Max Cavalera vanwege een zakelijk conflict dat vanwege de familiaire connecties tussen de hoofdrolspelers in een etterende wond veranderde.

Dat gaat ons buitenstaanders in feite niet aan maar we weten allemaal hoe 'zonder die en die erbij, geen vul de bandnaam maar in' - roepers zich laten leiden door sentimenten die via interviews worden opgetekend. Aan de Amerikaanse brulbaas de ondankbare taak om die schoenen te gaan vullen die van mijlenver uit de sloppen van Belo Horizonte naar de grote metalpodia in de wereld kwamen wandelen.

Max Cavalera zelf genereerde aandacht met Soulfly door moeiteloos de draad van Roots op te pakken. En de achtergebleven leden wisten onder leiding van Andreas Kisser kennelijk noet goed waar te beginnen. Against laat ook wel horen aan te willen sluiten op Roots en in mindere mate op Chaos A.D. door zware grooves opgeleukt met van die tribale trommeltjes te gebruiken. De typisch snerende leads en riffs van Kisser drijven er lekker op. En Derrick Green kan ook lekker brullen. Wel zonder de Portugese tongval dan.

Opener Against echter is weer pure hardcore. Tikje aan de vrolijke kant en heel erg leunend op de voorbeelden uit de NYHC scene. Verderop keren dat soort momentjes ook weer terug. Daarmee probeert Sepultura zich te onderscheiden maar deze uitspattingen voelen wel vreemd aan binnen het geheel.

Niettemin was het een vermakelijke release. Dr pers was er niet zo kapot van. Zelf vond ik het fijn dat Sepultura wel wat meer snellere tempo's bracht in de bekende jaren 90 groovedingeswereld. Maar ik zette vaker Beneath The Remains of Schizophtenia op. Niemand wist meer wat ze met Sepultura aan moest, zo leek het. En de band zelf ook niet. Toch is dit niet slecht te noemen. En dat bracht houvast.

Gelukkig maar, want deze incarnatie zou weliswaar drummer Iggor Cavalera nog gaan verliezen maar zich per plaat sterker revancheren. Het is een toonbeeld geworden van een band die lef toont. Precies zoals de band Chaos A. D. en Roots durfde te maken, durfde de band ook door te gaan en met Against een startpunt neer te zetten voor een artistiek ijzersterk vervolg van de Sepulturalegende.

Roots was indertijd voor mij al een ietwat tegenvallend album van Sepultura waardoor mijn interesse in de band afzwakte. Het Post-Max-tijdperk heb ik daarna lange tijd gemeden, ook ingegeven door de matige reviews die Against en navolgende albums kregen. Pas bij het verrassend sterke Machine Messiah ben ik weer aangehaakt.

24 jaar na de release van dit album waag ik me eindelijk aan Against en ik moet zeggen dat ik dit een toch wel een vermakelijk album vind. OK, deels wordt de weg die is ingeslagen met Roots voortgezet, maar het album heeft een energieke punkvibe die ik erg kan waarderen. Het album nodigt ook uit om de rest van de platen met Derrick Green te verkennen.

Sepultura heeft na het vertrek van Max Cavalera een hoop kritiek te verduren gekregen. Dit album, en de verdere albums, worden vaak als het verlengde van Roots gezien, maar toch trek ik dit album en de hier opvolgende albums een stuk beter dan Roots. Ik moet zelfs bekennen dat ik de albums met Derrick Green gewoon echt tof vind, ook Against en Nation die door veel mensen als een dieptepunt gezien worden. Daarom geef ik dit album een dikke voldoende.