Sepultura - Against (1998)

Against laat een wat onwennig klinkend Sepultura horen. Na het klinkende succes van Roots brak de band met mede-oprichter en boegbeeld Max Cavalera vanwege een zakelijk conflict dat vanwege de familiaire connecties tussen de hoofdrolspelers in een etterende wond veranderde.

Dat gaat ons buitenstaanders in feite niet aan maar we weten allemaal hoe 'zonder die en die erbij, geen vul de bandnaam maar in' - roepers zich laten leiden door sentimenten die via interviews worden opgetekend. Aan de Amerikaanse brulbaas de ondankbare taak om die schoenen te gaan vullen die van mijlenver uit de sloppen van Belo Horizonte naar de grote metalpodia in de wereld kwamen wandelen.

Max Cavalera zelf genereerde aandacht met Soulfly door moeiteloos de draad van Roots op te pakken. En de achtergebleven leden wisten onder leiding van Andreas Kisser kennelijk noet goed waar te beginnen. Against laat ook wel horen aan te willen sluiten op Roots en in mindere mate op Chaos A.D. door zware grooves opgeleukt met van die tribale trommeltjes te gebruiken. De typisch snerende leads en riffs van Kisser drijven er lekker op. En Derrick Green kan ook lekker brullen. Wel zonder de Portugese tongval dan.

Opener Against echter is weer pure hardcore. Tikje aan de vrolijke kant en heel erg leunend op de voorbeelden uit de NYHC scene. Verderop keren dat soort momentjes ook weer terug. Daarmee probeert Sepultura zich te onderscheiden maar deze uitspattingen voelen wel vreemd aan binnen het geheel.

Niettemin was het een vermakelijke release. Dr pers was er niet zo kapot van. Zelf vond ik het fijn dat Sepultura wel wat meer snellere tempo's bracht in de bekende jaren 90 groovedingeswereld. Maar ik zette vaker Beneath The Remains of Schizophtenia op. Niemand wist meer wat ze met Sepultura aan moest, zo leek het. En de band zelf ook niet. Toch is dit niet slecht te noemen. En dat bracht houvast.

Gelukkig maar, want deze incarnatie zou weliswaar drummer Iggor Cavalera nog gaan verliezen maar zich per plaat sterker revancheren. Het is een toonbeeld geworden van een band die lef toont. Precies zoals de band Chaos A. D. en Roots durfde te maken, durfde de band ook door te gaan en met Against een startpunt neer te zetten voor een artistiek ijzersterk vervolg van de Sepulturalegende.

Roots was indertijd voor mij al een ietwat tegenvallend album van Sepultura waardoor mijn interesse in de band afzwakte. Het Post-Max-tijdperk heb ik daarna lange tijd gemeden, ook ingegeven door de matige reviews die Against en navolgende albums kregen. Pas bij het verrassend sterke Machine Messiah ben ik weer aangehaakt.

24 jaar na de release van dit album waag ik me eindelijk aan Against en ik moet zeggen dat ik dit een toch wel een vermakelijk album vind. OK, deels wordt de weg die is ingeslagen met Roots voortgezet, maar het album heeft een energieke punkvibe die ik erg kan waarderen. Het album nodigt ook uit om de rest van de platen met Derrick Green te verkennen.

Sepultura heeft na het vertrek van Max Cavalera een hoop kritiek te verduren gekregen. Dit album, en de verdere albums, worden vaak als het verlengde van Roots gezien, maar toch trek ik dit album en de hier opvolgende albums een stuk beter dan Roots. Ik moet zelfs bekennen dat ik de albums met Derrick Green gewoon echt tof vind, ook Against en Nation die door veel mensen als een dieptepunt gezien worden. Daarom geef ik dit album een dikke voldoende.