John Harle and Marc Almond - The Tyburn Tree (2014)

Marc Almond komt toch altijd weer met bijzonder samenwerkingen.
Ik heb nu nog geen idee hoe dit gaat klinken maar zijn laatste samenwerking, het album met Michael Cashmore was hemeltergend mooi dus ik hoop op een soortgelijke luisterervaring.

Het nummer Fortress: YouTube - John Harle & Marc Almond - Fortress

Had graag gezegd dat ik immens gegrepen ben door deze eerste glimp van dit aankomende werk. Maar eerlijkheidshalve is dit vooralsnog niet geheel het geval.

Maar hoe dan ook leuk dat er dan toch nog iets van nieuw werk aan zit te komen van deze artiest die ik behoorlijk hoog heb zitten, aangezien dat schijnbaar niet meer ging gebeuren of zoiets.

Er is onlangs een single met dubbele a-kant verschenen en begin februari een EP als vervolg met 4 tracks.... dat naast deze samenwerking met Harle. Nog steeds een bezig baasje dus.

Dat is mooi. Zou toch behoorlijk zonde zijn als deze sublieme songwriter zich daadwerkelijk enkel nog toe ging leggen op covermateriaal, zoals hij op een gegeven moment leek te suggereren.

Daarnaast was Varieté natuurlijk ook best een geweldig album dat ons liet zien dat hij het nog lang niet verleerd was.

Samenwerking met Tony Visconti: YouTube - Marc Almond - Burn Bright

Op de nieuwe EP (staat in de wachtrij) werkt hij samen met Jarvis Cocker.

Er is een teaser van dit album te vinden: SoundCloud - Hear the world?s sounds

Zo op het eerste gehoord klinkt het als een soort soundtrack of musical voor een duister sprookje; Edgar Alan Poe? En dan doen vooral de gesproken woord passages me denken aan Lou Reed's "The Raven". Maar het meest doet het me denken aan Alan Parsons Project's "Tales of Mystery & Imagination". De stem van Marc past er goed bij, hier en daar een rockerige uitschieter maar vooral vervlochten met een middeleeuwse sfeer.

Nu op Spotify beschikbaar.

Van Marc Almond kun je onderhand alles wel verwachten: vaudeville, pop, Russische nummers, avant-garde, je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft er wel iets mee gedaan.
Het project The Tyburn Tree in samenwerking met John Harle (er volgen ook concerten in de UK dit jaar) is weer geheel iets anders...

De donkere, grimmige kant van Londen, jaren terug, komt tot leven op dit bijzondere album. U weet wel: de dagen van Jack the Ripper. Duistere steegjes, smoezelige mensen, ongure types, dreigende cafeetjes waar je niet graag vrijwiliig heen zal gaan.
Almond en Harle nemen je er wel mee naar toe. Moord en doodslag zal het zijn op The Tyburn Tree dat aan een musical doet denken maar dan van de minder zoetsappige soort; een gruwelijk donker en angstaanjagend sprookje.

Almond's fascinatie voor dit tijdperk zorgde ervoor dat hij een aantal teksten schreef op muziek van John Harle en het levert een zeer boeiend album op dat niet voor iedereen is weggelegd. Ook horen we teksten terug van William Blake (Fortress en Jerusalem), Tom Pickard (My Fair Lady, een bewerking van London Bridge is Falling Down) en John Dee (Dark Angel).

Zoals ik al zei niet voor iedereen weggelegd: duistere teksten vermengd met hedendaagse muziek die zeer duidelijk aan een musical doen denken. Nee, dit gaat geen hitsucces worden.
Kunnen Almond fans er wel wat mee? Dat zal ook nog een lastige worden want dit is duidelijk weer een ander straatje dat Almond hier bewandelt. Gothic decadentie zal niet iedereen aanspreken.

En ondergetekende Almond fan? Die vindt het een bijzonder album dat alle kanten heen en weer slingert. The Tyburn Tree is best een intensieve plaat, een ware tour de force waar je zin in moet hebben en dat niet als hap-slik-weg klinkt.
Het album klinkt erg sterk en uitgebalanceerd met dank aan de uitvoerende muzikanten en ongetwijfeld John Harle zelf.
Ben je gek op de donkere theatrale Almond-kant dan moet je dit zeker beluisteren. Hou je meer van zijn chansons of synthpop nummers dan is dit misschien geen goede tip.
Voor mij weer een uitstekende aanvulling op de alsmaar uitdijende collectie en Almond stelt met zijn maatje Harle zeker niet teleur maar zal zeker ook niet tot de favoriete albums gaan behoren want daarvoor ligt het me toch iets te zwaar op de muzikale maag.

Op Tyburn werden misdadigers opgehangen ...........

Naar mate ik hem vaker hoor dat ik het steeds beter waardeer. Voorlopig het album van 2014 voor mij.

Het is zeker een schitterende tour de force. Vandaag mijn vinyl exemplaar binnen gekregen met bij elk nummer een verhelderende uitleg naast de songteksten.
Absoluut de moeite waard maar ik vrees voor een klein publiek weggelegd.

Ik hou niet van musicals e.d., ben geen fan van chansons en als ik muziek luister ben ik meestal weinig bezig met teksten en hoe ze geinterpreteerd worden. Hoe kan het dan dat ik Marc Almond zo heerlijk vind om naar te luisteren en waarom is Tyburn Tree voor mij tot nu toe het album van het jaar?

Mijn eigen antwoord op deze vragen:
Almond geeft inkijk in duistere aspecten van de mensheid waarmee ik dagelijks niet bezig ben en weet daar bijna altijd de juiste muziek en muzikale partners bij te vinden. Het zijn geen musicals in de stijl van Phantom of the Opera of de grote Albert Verlinde/Joop van de Ende musicals die in de pers alle aandacht kijken, maar het zijn meer korte verhalen verteld met muziek. Verder heeft Almond's stem iets meeslepends en balanceert altijd tussen breekbaarheid en kracht wat bij mij de aandacht meteen trekt en vasthoudt. ten slotte hou ik van gelaagde albums die zich openbaren bij meerdere beluisteringen en die niet doorsnee en verrassend zijn.

Tyburn Tree voldoet aan alles waarom ik naar Almond luister en ik ga nog veel genieten hiervan.

John Harle kende ik nog niet, maar ook van hem ga ik eens wat meer beluisteren!

Toch wel fijn om niet de enige te zijn op deze site

Op dit album van Harle doet Almond ook mee: Harle: Art Music [The Doric String Quartet] [Sospiro:SOSJH100213]: Amazon.co.uk: Music