John Harle and Marc Almond - The Tyburn Tree (2014)
Alternatieve titel: Dark London
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Sospiro
-
Tyburn Tree (2:51)
-
Fortress (4:19)
-
Spring-Heeled Jack (4:29)
-
My Fair Lady (4:59)
-
Ratcliffe Highway (4:16)
-
The Labyrinth of Limehouse (4:13)
-
To the Crow the Spoils (3:23)
-
Dark Angel (4:45)
-
The Vampire of Highgate (4:17)
-
Black Widow (4:27)
-
Poor Henry (5:16)
-
Jerusalem (6:39)
0
geplaatst: 24 februari 2014, 14:45 uur
Van Marc Almond kun je onderhand alles wel verwachten: vaudeville, pop, Russische nummers, avant-garde, je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft er wel iets mee gedaan.
Het project The Tyburn Tree in samenwerking met John Harle (er volgen ook concerten in de UK dit jaar) is weer geheel iets anders...
De donkere, grimmige kant van Londen, jaren terug, komt tot leven op dit bijzondere album. U weet wel: de dagen van Jack the Ripper. Duistere steegjes, smoezelige mensen, ongure types, dreigende cafeetjes waar je niet graag vrijwiliig heen zal gaan.
Almond en Harle nemen je er wel mee naar toe. Moord en doodslag zal het zijn op The Tyburn Tree dat aan een musical doet denken maar dan van de minder zoetsappige soort; een gruwelijk donker en angstaanjagend sprookje.
Almond's fascinatie voor dit tijdperk zorgde ervoor dat hij een aantal teksten schreef op muziek van John Harle en het levert een zeer boeiend album op dat niet voor iedereen is weggelegd. Ook horen we teksten terug van William Blake (Fortress en Jerusalem), Tom Pickard (My Fair Lady, een bewerking van London Bridge is Falling Down) en John Dee (Dark Angel).
Zoals ik al zei niet voor iedereen weggelegd: duistere teksten vermengd met hedendaagse muziek die zeer duidelijk aan een musical doen denken. Nee, dit gaat geen hitsucces worden.
Kunnen Almond fans er wel wat mee? Dat zal ook nog een lastige worden want dit is duidelijk weer een ander straatje dat Almond hier bewandelt. Gothic decadentie zal niet iedereen aanspreken.
En ondergetekende Almond fan? Die vindt het een bijzonder album dat alle kanten heen en weer slingert. The Tyburn Tree is best een intensieve plaat, een ware tour de force waar je zin in moet hebben en dat niet als hap-slik-weg klinkt.
Het album klinkt erg sterk en uitgebalanceerd met dank aan de uitvoerende muzikanten en ongetwijfeld John Harle zelf.
Ben je gek op de donkere theatrale Almond-kant dan moet je dit zeker beluisteren. Hou je meer van zijn chansons of synthpop nummers dan is dit misschien geen goede tip.
Voor mij weer een uitstekende aanvulling op de alsmaar uitdijende collectie en Almond stelt met zijn maatje Harle zeker niet teleur maar zal zeker ook niet tot de favoriete albums gaan behoren want daarvoor ligt het me toch iets te zwaar op de muzikale maag.
Het project The Tyburn Tree in samenwerking met John Harle (er volgen ook concerten in de UK dit jaar) is weer geheel iets anders...
De donkere, grimmige kant van Londen, jaren terug, komt tot leven op dit bijzondere album. U weet wel: de dagen van Jack the Ripper. Duistere steegjes, smoezelige mensen, ongure types, dreigende cafeetjes waar je niet graag vrijwiliig heen zal gaan.
Almond en Harle nemen je er wel mee naar toe. Moord en doodslag zal het zijn op The Tyburn Tree dat aan een musical doet denken maar dan van de minder zoetsappige soort; een gruwelijk donker en angstaanjagend sprookje.
Almond's fascinatie voor dit tijdperk zorgde ervoor dat hij een aantal teksten schreef op muziek van John Harle en het levert een zeer boeiend album op dat niet voor iedereen is weggelegd. Ook horen we teksten terug van William Blake (Fortress en Jerusalem), Tom Pickard (My Fair Lady, een bewerking van London Bridge is Falling Down) en John Dee (Dark Angel).
Zoals ik al zei niet voor iedereen weggelegd: duistere teksten vermengd met hedendaagse muziek die zeer duidelijk aan een musical doen denken. Nee, dit gaat geen hitsucces worden.
Kunnen Almond fans er wel wat mee? Dat zal ook nog een lastige worden want dit is duidelijk weer een ander straatje dat Almond hier bewandelt. Gothic decadentie zal niet iedereen aanspreken.
En ondergetekende Almond fan? Die vindt het een bijzonder album dat alle kanten heen en weer slingert. The Tyburn Tree is best een intensieve plaat, een ware tour de force waar je zin in moet hebben en dat niet als hap-slik-weg klinkt.
Het album klinkt erg sterk en uitgebalanceerd met dank aan de uitvoerende muzikanten en ongetwijfeld John Harle zelf.
Ben je gek op de donkere theatrale Almond-kant dan moet je dit zeker beluisteren. Hou je meer van zijn chansons of synthpop nummers dan is dit misschien geen goede tip.
Voor mij weer een uitstekende aanvulling op de alsmaar uitdijende collectie en Almond stelt met zijn maatje Harle zeker niet teleur maar zal zeker ook niet tot de favoriete albums gaan behoren want daarvoor ligt het me toch iets te zwaar op de muzikale maag.
* denotes required fields.
* denotes required fields.