Donald Byrd - Street Lady (1973)

Geweldige plaat met Miss Kane en Sister Love als hoogtepunten. Ook hier gaat Byrd wederom de samenwerking aan met de Mizell Brothers en het resultaat is jazz-funk van het hoogste niveau. Geweldige hoes ook die meteen doet denken aan de blaxploitation films van dat tijdperk. 4 sterren.

Gelickte seventies jazzfunk. Maar ik houd er wel van. Als je je ogen dicht doet komen Shaft en Loveboat voorbij, maar ik heb er geen problemen mee. Lekkere niksaandehand-muziek.

Ja, ik houd hier ook wel van. Inderdaad, veel van die jazzfunk-albums uit de jaren zeventig hebben iets Loveboat-achtigs over zich. Veel softsoul uit die tijd trouwens ook. In die tijd was het heel normaal dat nummers -ook veel gewone popsongs - werden opgefleurd door strijkers. Zolang het gedoseerd, smaakvol en met mate en gebeurt, heb ik er geen problemen mee. Het geeft vaak iets warms aan dit soort muziek dat ik in de hedendaagse muziek meestal mis. Aan de andere kant begrijp ik ook wel waarom het op een gegeven moment, zeg ergens halverwege de tweede helft van de jaren zeventig, gedaan was met dit soort arrangementen. Het paste niet meer in de tijdgeest.

Dit album bezit ik niet zelf, maar dankzij deze verzamelaar, die het beste uit zijn jazzfunk-tijd bij elkaar brengt, ken ik in elk geval het openingsnummer en het titelnummer. Heerlijke feelgood muziek, die je op elk moment van de dag kan beluisteren.

gaucho, wel ook een hoes (deze) die je aan de muur moet hangen (als de vrouw het goed vind). Het voelt wel een beetje blaxploitation aan. Maar liever dit dan die halfnaakte hardrock-hoezen van de jaren tachtig en zeventig.

Mijn vrouw houdt op z'n tijd ook wel van jazz-achtige dingen, zolang het maar niet te freakerig wordt. Ik denk dat ze deze muziek ook wel kan waarderen. Deze hoes ook wel, denk ik, want die is frivool sexy en niet seksistisch.
Al zie ik me deze hoes niet zo snel aan de muur hangen (mocht ik 'm al bezitten). In elk geval niet in de woonkamer, want daar kiezen we voor rustiger decoratie. Ik heb wel de luxe van een eigen muziekkamer, waar mijn vrouw ook wel eens komt luisteren. Daar hangen wel wat posters en platenhoezen. De enige waar mijn vrouw een beetje moeite mee heeft, is de hoes van Oxygene...

Bij mijn op mijn kamer (wij wonen erg klein), is het meer een opslaghok. Daar staan wel al mijn lp's en boeken en instrumenten (gitaren, drums, toetsen, handpannen, washboard, etc.) maar ook alle was die nog moet worden gevouwen. Evenals al het gereedschap en zaken die gerepareerd moeten worden. Niet echt een luister-kamer dus.

In de huiskamer hangen hoezen van Queen, Alice Coltrane, John Coltrane, Eric Dolphy en Dexter Gordon.
In een andere realiteit had ik ook een eigen kamer vol muziekposters en misschien een muur speciaal voor platenhoezen. Dan had ik deze en andere sexy seventieshoezen zeker een plekje gegeven, denk ik.

Ik heb op de gok een originele US 1973 Blue Note persing in G+ staat gekocht. Blijkt deze visueel eerder VG te zijn en VG+ te spelen: wat een fantastisch geluid zeg! Ook de mooie gatefold hoes ziet er goed uit. Mazzeltje.