Eagulls - Eagulls (2014)

Besteld ik ben hier super benieuwd naar, Nerve Endings is geweldig

Tough Luck en Nerve Endings vind ik al geweldige tracks, zeer benieuwd naar de rest.

Klinkt lekker dit

Oh wat is Footsteps toch een gewéldig nummer zeg! de energie in dat nummer, pfoe

Tough Luck

de les die hier geleerd wordt: postpunk never dies?

Wow, muzikaal gezien kickt dit album ass, zeg!!!
Wat mij betreft had ik er graag een betere zanger bij gehoord.
Zijn geschreeuw past uitstekend bij heel veel nummers, maar een heel album lang is erg vermoeiend.

Deze staat inmiddels op de Luisterpaal.

Vandaag binnen gekregen via het label (in november al besteld). Dit kan een 4,5 worden, eerste luisterbeurt beurt me helemaal op in deze carnavalsdagen

Een energieke debuutplaat die net iets te weinig dynamiek bevat om 38 minuten volledig te boeien. Dit is vooral te wijten aan de vocalen die behoorlijk vermoeiend worden na zeven tracks. Instrumentaal klinkt het erg lekker met stuwende baslijnen en schreeuwende gitaren.

Ik kan die vocalen wel hebben en man wat een energie straalt hier vanaf, blijft voorlopig in mijn cd-speler zitten. Lente plaat met al die energie

Iemand anders die Footsteps ook zo geweldig vind?

Ja ik

Ik vind vooral Tough Luck eruit springen. Wat een nummer

Ligt nu op, heerlijk plaatje hoor. Vooral ook door de stem van zanger doet me dit sterk aan de eerste jaren van The Cure, maar dan met een flinke scheut noiserock.

Plaatje staat nu op, maar alleen al om de schitterende hoes het aankopen waard lijkt me!

Prachtige hoes, inderdaad.

Het moet geleden zijn van A place to bury strangers dat ik nog eens zo enthousiast ben geweest bij een nieuwe cd.

The Cure, ook de jonge versie, hoor ik er niet zo hard in door. Ik hoor hier en daar wel The Horrors en Killing Joke. Ook geen kwade referenties.

Dit is een hele fijne plaat. Vreemd genoeg klinkt het ongeveer zoals bands in 1979 en 1980, waardoor ik een ruim tien jaar lange vakantie van nieuwe muziek nam. Eagulls weet die sfeer echter te koppelen aan melodische authenticiteit en Oasis branie. Samen zorgt dat voor een muziek en sfeer die moeilijk te verslaan is.

Het hele verhaal vind je op het blog van WoNo Magazine.

Ja, Ik!

Energieke rock, postpunk is het niet imo. Het lijkt meer op de powerpop van de eerste plaat van The Cure. Weet me een hele plaat niet te boeien, in een pub met een pint in de hand lijkt mij beter te bevallen (vermoed ik).

Ja, ja en nog eens ja. Dat nummer kun je oneindig luisteren. Possessed overigens ook. Dat valse gitaarlijntje vind ik echt geweldig…

…Eigenlijk zijn de nummers stuk voor stuk echt heel goed.

Hoe kon ik verlagen.

Zit 't net even voor de allereerste keer te beluisteren. Had er nog nooit van gehoord. Klinkt niet verkeerd hoor. Soms The Cure-achtig, dan weer veel ruiger. Dus dit is 'post punk'?

Ach, postpunk vind ik zo'n loze term. Ik zou dit gewoon punk noemen met een flinke scheut new wave. The Cure on speed, zoiets.

Voor de liefhebbers van deze, check ook Lower - Seek Warmer Climes (2014)

Het eerste nieuwe nummer van de volgende plaat is ook wel weer smullen hoor. Nog meer richting The Cure. Toch wel regelmatig even op repeat aan.

EAGULLS // LEMONTREES - YouTube

Tough Luck is gaaf! Ik ga dit album zeker snel beluisteren.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, viel mij meteen op hoe rauw en direct het klinkt. Eagulls is het debuutalbum van de gelijknamige band uit Leeds en kwam uit in 2014 via het label Partisan Records. De plaat kreeg veel aandacht in de Britse en Amerikaanse muziekpers, onder andere van NME en Pitchfork. Veel critici zagen de band als een frisse, maar ook felle stem binnen de moderne post-punk.

De muziek op dit album is stevig en soms zelfs agressief. De gitaren klinken scherp en snijdend, met veel galm en echo. De bas dreunt vaak donker op de achtergrond en de drums klinken strak en energiek. De zang van George Mitchell is opvallend: hij zingt niet netjes of glad, maar eerder schreeuwend en emotioneel. Dat geeft de nummers een gevoel van frustratie en urgentie.

Wat ik interessant vind, is dat de band duidelijk is beïnvloed door oudere post-punkbands zoals The Cure en Gang of Four, maar toch modern klinkt. Je hoort de jaren tachtig terug in de sfeer, maar de productie is harder en voller. Sommige stukken doen zelfs denken aan shoegaze, door de lagen gitaar die over elkaar heen schuiven.

De teksten op het album gaan vaak over vervreemding, onrust en het gevoel niet helemaal te passen in de wereld om je heen. Het klinkt soms boos, soms verdrietig. Er zit weinig vrolijkheid in deze plaat. Toch is het geen sombere luisterervaring, omdat de energie zo hoog ligt. De nummers zijn meestal kort en krachtig. Ze blijven niet te lang hangen, maar slaan snel toe.

De productie is bewust niet te gepolijst. Het album klinkt ruw, alsof je de band live in een kleine zaal hoort. Dat past goed bij hun stijl. In 2014 traden ze veel op en stonden ze ook in de VS in de belangstelling. Ze speelden zelfs bij Late Show with David Letterman, wat voor een jonge Britse post-punkband best bijzonder was.

Als ik het album in één zin moet samenvatten: het is een harde, emotionele en energieke plaat die laat horen hoe modern post-punk in 2014 kon klinken.

WAARDERING: 7,4

www.mijn-beste-muziek.nl