Chubb Rock - I Gotta Get Mine Yo (1992)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Select
-
Some-O-Next Shit (3:04)
-
I'm the Man (2:45)
-
Pop 'Nuff Shit (2:43)
-
Don't Drink the Milk (3:38)
-
The Hatred (3:48)
-
Lost in the Storm (3:59)
-
Which Way Is Up (2:47)
-
Black Trek IV the Voyage Home (3:32)
-
Yabadabadoo (2:59)
-
So Much Things to Say (1:46)
-
The Funky (2:40)
-
3 Men at Chung King (2:26)
-
I Need Some Blow (2:18)
-
I'm Too Much (3:32)
-
My Brother (3:15)
-
I Don't Want to Be Lonely (3:21)
-
I Gotta Get Mine Yo (2:46)
-
A Message to the B.A.N. (4:07)
-
Enter the Dragon (2:51)
-
The Arrival (2:26)
-
See You in October (4:27)
Links
Spotify
1
geplaatst: 31 juli 2008, 03:18 uur
Dit is gewoon een steengoed album. Chubb Rock' stem is een diepe bariton en heeft iets commanderend. Zijn flow is apart en herkenbaar mede door zijn associatief gerijm. The Chubbster snijdt verschillende onderwerpen aan zoals racisme, drugsproblemen, ontspoorde kinderen, liefde, ... Maar er zijn even goed nummers met brag 'n boasten en plezier maken als topic. Chubb Rock besprenkelt zijn soms serieuze raps niet zelden met een vleugje humor (cfr. I Need Some Blow). Op enkele nummers knijpt hij zijn neus dicht en rapt zo onder zijn alter ego "MC Nasal", wat vrij grappig is.
Productioneel gezien is het zeker ook best te pruimen. De producers hier zijn niet minder dan Poke & Tone van Trackmasters, de formatie die later nog "Juicy" (Biggie), "If I Ruled The World" (Nas), "Ill Street Blues" (Kool G Rap), "Miami" (Will Smith) en zelfs "Jenny From the Block" (J.Lo) zouden voortbrengen. Maar hier zijn ze nog niet te vergelijken met hun later werk. Hun beats zijn zoals je ze kan verwachten in '92 met elastische bassjes en af en toe wat horns, maar je merkt al direct dat het gebruik van synthesizers één van hun stokpaardjes is. Dat hoor je ook op Red Hot Lover Tone's debuutalbum ook uit '92.
Toch maar 3,5?
- 21 nummers is... véél, sowieso luistert dit niet lekker weg
- 21 nummers zonder filler? onmogelijk: enkele nummers zijn vrij overbodig, waardoor een hogere quotering uitgesloten wordt.
- als de Trackmasters hun iets meligere synths uit de kast halen moet dat steevast gepaard gaan met een zangpartijtje als refrein: had voor mij achterwege mogen gelaten zijn (enkel in The Hatred vind ik het fijn: tevens één van de beste nummers hier, vind ik)
- sommige nummers duren écht kort, in principe geen probleem (beeld je in: 21 nummers van 5 minuten) maar soms klinkt het iets te gehaast en afgehaspeld
Mits een meer uitgebalanceerde tracklist had dit gerust hoger gekund, maar als geheel blijf ik voorlopig steken op 3,5* Jammer!! toch een aanrader voor liefhebbers van vroege '90's-hiphop. Ook samen met "Red Hot Lover Tone" en "Phudgee Tha Phat Bastard" de eerste producties van de later overpopulaire Trackmasters, die hier nog erg low profile en underground zijn.
Productioneel gezien is het zeker ook best te pruimen. De producers hier zijn niet minder dan Poke & Tone van Trackmasters, de formatie die later nog "Juicy" (Biggie), "If I Ruled The World" (Nas), "Ill Street Blues" (Kool G Rap), "Miami" (Will Smith) en zelfs "Jenny From the Block" (J.Lo) zouden voortbrengen. Maar hier zijn ze nog niet te vergelijken met hun later werk. Hun beats zijn zoals je ze kan verwachten in '92 met elastische bassjes en af en toe wat horns, maar je merkt al direct dat het gebruik van synthesizers één van hun stokpaardjes is. Dat hoor je ook op Red Hot Lover Tone's debuutalbum ook uit '92.
Toch maar 3,5?
- 21 nummers is... véél, sowieso luistert dit niet lekker weg
- 21 nummers zonder filler? onmogelijk: enkele nummers zijn vrij overbodig, waardoor een hogere quotering uitgesloten wordt.
- als de Trackmasters hun iets meligere synths uit de kast halen moet dat steevast gepaard gaan met een zangpartijtje als refrein: had voor mij achterwege mogen gelaten zijn (enkel in The Hatred vind ik het fijn: tevens één van de beste nummers hier, vind ik)
- sommige nummers duren écht kort, in principe geen probleem (beeld je in: 21 nummers van 5 minuten) maar soms klinkt het iets te gehaast en afgehaspeld
Mits een meer uitgebalanceerde tracklist had dit gerust hoger gekund, maar als geheel blijf ik voorlopig steken op 3,5* Jammer!! toch een aanrader voor liefhebbers van vroege '90's-hiphop. Ook samen met "Red Hot Lover Tone" en "Phudgee Tha Phat Bastard" de eerste producties van de later overpopulaire Trackmasters, die hier nog erg low profile en underground zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.