Maxïmo Park - Too Much Information (2014)

Ben benieuwd , de vorige viel wat tegen en de eerste single is ook niet super.

Daar ga ik dan toch niet akkoord. De eerste single vind ik geweldig, 't valt alleen af te wachten wat de rest van de plaat zegt. Compleet andere stijl dan we van hen gewoon zijn. Als Brain Cells wat representatief is voor de hele plaat, wordt dit er eentje om rekening mee te houden.

Brain Cells klinkt als een totaal andere band dan Maxïmo Park. Leuk electro-pop nummertje hoor, maar niet meer het stekelige dat Maxïmo Park had. Kan op de grote hoop.

Leave This Island is best een goed nummer maar mis een klein beetje gitaar.

Maximo Park is typisch zo'n band die nou juist NIET moet gaan experimenteren. Gewoon prima gitaar liedjes blijven maken zoals op hun eerste twee albums. Hun derde was al minder en ik denk dat ik dit album maar oversla.

Ik wilde net hetzelfde gaan typen

Ik denk dat ik dit album eerst eens ga luisteren voordat ik een mening heb

Zou deze band nog iets kunnen beteken. Is het nog nodig dat ze door blijven gaan. Ik had ze eigenlijk al afgeschreven na het vorige album, maar ga deze zeker luisteren. Wie weet is het goed. (ik ben bang van niet)

Te beluisteren op hun Facebookpagina https://www.facebook.com/ma...

Ik bewandel met deze band de omgekeerde volgorde.
Naar aanleiding van een artikel over de band & dit nieuwe album in een regionaal dagblad,muziek van deze groep maar eens aan een eerste luisterbeurt onderworpen.
Ik had wel van de band Maximo Park gehoord, echter er nog nooit een noot van beluisterd.
Ik vind de plaat verrassend in positieve zin.
Vooral Leave This Island ,Lydia Ten Ink Will Never Dry ( doet me aan The Smiths denken met een Johnny Marr gitaargeluid ) & Is It True ? springen er wat mij betreft uit.

Bij de eerste keer beluisteren had ik niet echt het idee naar een Maximo Park plaat te luisteren. Veel elektronica viel op, maar bij nadere beluistering zijn er toch best veel (soms zelfs postpunk) gitaartjes te horen. Niet zo goed als de eerste twee van deze band, maar toch wel leuk album om wat vaker te horen.

Het is allemaal lang niet zo slecht als wordt voorgespiegeld (met name in de muziekbladen). Ik volg Maximo Park als sinds de debuutplaat n (zag ze in 2005 op lowlands, kan ook 2006 geweest zijn). In de dagen dat je werd doodgegooit met Britpop, vond ik Maximo Park een van de lichtpuntjes.

Vergeleken met 10 jaar terug is het inderdaad een totaal andere band, maar ik vind het juist te prijzen eerlijk gezegd. Een nummer als 'I Recognise the Light' laat toch horen dat de jongens nog weten wat een gitaar is. Vergeleken met hun vorige album 'The National Health' vind ik het weer een stapje in de goede richting.

Gisteren Maxïmo Park live aan het werk gezien, en meteen maar het nieuwe album aangeschaft. Ik had destijds een zwak voor deze band, met name het tweede album werd grijs gedraaid. Temidden van de indie revival was MP een fijn bandje dat net niet de populariteit haalde van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand enco. Ten onrechte, want de composities waren vaak ijzersterk, denk maar aan de opbouw van Our Velocity, en de songteksten bleken stukken beter dan laatstgenoemde bands, soms benaderden ze zelfs het niveau van The Streets of Arctic Monkeys.

Later stierf de indie revival een stille dood, zo ook de/mijn aandacht voor Maxïmo Park. Vorig jaar kwam Our Earthly Pleasures nog eens van onder het stof en dankzij de energie en rake songteksten kwam de interesse gedeeltelijk terug. Het nieuwe album, dit is de eerste luisterbeurt, klinkt zeer aangenaam. In reviews heeft men het (alweer) over meer van hetzelfde. Zelf heb ik indruk dat MP hier nieuwe wegen bewandeld, het springerige is bijna helemaal weg, een nummer als Brain Cells-fraai!- is iets wat we nog niet eerder hoorden van deze band ( Soundblasted and Set free komt misschien wel in de buurt).

Dit lijkt een aangenaam album te zijn geworden, waarvan de hoogtepunten zich vooral op het eerste deel bevinden. Zo zijn Lydia, en misschien nog meer Leave This Island, in mijn oortjes gewoon erg mooie nummers. Het luistert als een fijn gitaaralbum uit de tweede helft van de jaren '80. Hoewel live nog steeds een feest, dit is nooit anders geweest, slaagt MP er niet meer in om zelfs de Botanique uit te verkopen. Radio airplay zit er vandaag al helemaal niet meer in. Toch is dit , voor zij die nog interesse hebben in de band, een mooie aanvulling in de catalogus.

Check dan ook zeker maar eens de eerste twee albums.

Ik ben juist blij dat het stekelige eraf is. Hun debuut vond ik best lekker maar ieder volgend album legde ik na de eerste luisterbeurt met een diepe zucht naast me neer (spreekwoordelijk want het waren gelukkig downloads....).
Toch dit album een kans gegund en ben blij verrast want dit album bevat toch heel veel lekkere tracks met een andere sound dan we van hun gewend waren (1, 2, 3, 6 en 9 zijn mijn favorieten).

Brain Cells is een perfecte song. beste voorbeeld dat een band op dood spoor (vorige album) zich positief weet te vernieuwen.

Na enige luisterbeurten: Wisselvallig album. enkele zeer geslaagde nieuwe songs. Maar ook een reeks songs die niet slecht zijn, maar te weinig body hebben om echt van te genieten.
De top m.i:
1. Give, Get, Take : strakke opening, vol power.
2. Brain Cells : De vernieuwde sound van MP
3. Leave This Island : Lyrische Popsong zoals ik ze graag hoor. prachtig
5. My Bloody Mind : Strakke post-punk. fijne gitaren.
10. Her Name Was Audre : super strakke gitaarmuur ingedikt in 2 minuten. lekker gek orgeltje.
11. Where We're Going : rustig slot vakmanschap.

Jammer dat dit album volledig geneert wordt. Onterecht, want ik draai t zeer regelmatig met groot genoegen. Vandaar de verhoging naar ****.
Door-luisteren heeft als voordeel dat meer songs indalen. vb: nr 6,7 & 9.

Is de klank bij het eerste nummer echt zo slecht? Of is er iets mis met mijn exemplaar?

Er zal wel een poging gedaan zijn om de sound grunge achting te laten klinken, met een heldere stem daar tegenaan. Volgende week in Tivoli valt te horen, of dat ook live ook zo bedoeld is.
Give, Get, Take is zeker geen fout nummer.

Mij heb je alvast mee als liefhebber van dit album. Ik weet niet hoe het in Tivoli was maar een dag later in Gent was het zeker in orde, net zoals eerder dit jaar in Brussel. Ik ben Maximo jaren uit het oog verloren, de troosteloze toestand van muziekland vandaag en het feit dat ze nog eens naar België kwamen zorgde bij mij voor de hernieuwde aandacht.

Dit album is een zeer geslaagde stijlbreuk, commercieel zal het niet veel opleveren, Maximo Park ruilt een dood genre (Indie Rock) voor een nog doder genre (Post-Punk). Kwalitatief echter verbazen ze me, nummers als Brain Cells en het onwijs mooie Leave This Island had ik nooit in hen gezien. Het vroege werk was ook fijn, maar moest het in mijn ogen meer hebben van de scherpe lyrics en podiumact van Paul Smith. Verrassend genoeg wordt Too Much Information mijn favoriet Maximo album, als er een zesde komt hoop ik dat de focus opnieuw zal liggen op de wat meer gevoeligere popsongs, ze hebben er duidelijk talent voor. Als is een ouderwetse springveer als Give, Get, Take ook niet verkeerd!

Life is MP altijd al veel steviger geweest dan in de studio.
Deze tour en dit album is de perfecte mix van rock, punk en pop en vaak binnen een song.
De tegendraadse tijdloze muzikale aanpak bevalt mij ook bijzonder goed.
In Tivoli zij Paul dat ie niet bij stem was, waar ik vervolgens niets van gehoord heb.

nav h geweldige concert waar de nadruk op h laatste album lag, een 1/2* er bij

Typisch een album waar geen haan (meer) naar kraait, doch voor mij simpelweg de beste uit hun oeuvre.

In de Benelux zijn we de enige 2 die t begrijpen.
Bands als Kaiser Chiefs en the Fratellis ondergaan het zelfde lot.
Geen punt: blijf er lekker van genieten.