Maxïmo Park - Too Much Information (2014)
mijn stem
41 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Daylighting
-
Give, Get, Take (3:20)
-
Brain Cells (3:09)
-
Leave This Island (4:01)
-
Lydia, the Ink Will Never Dry (3:02)
-
My Bloody Mind (3:42)
-
Is It True? (3:47)
-
Drinking Martinis (3:31)
-
I Recognise the Light (2:16)
-
Midnight on the Hill (4:06)
-
Her Name Was Audre (2:00)
-
Where We're Going (2:45)
-
Middlesbrough Man * (4:00)
-
I'll Be Here in the Morning * (3:02)
-
Lover, Lover, Lover * (3:29)
-
Northern Sky * (3:43)
-
Final Day * (2:00)
-
Fade Into You * (4:34)
-
On the Sly * (3:25)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
35:39
(59:52)
0
geplaatst: 11 februari 2014, 11:03 uur
Gisteren Maxïmo Park live aan het werk gezien, en meteen maar het nieuwe album aangeschaft. Ik had destijds een zwak voor deze band, met name het tweede album werd grijs gedraaid. Temidden van de indie revival was MP een fijn bandje dat net niet de populariteit haalde van Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand enco. Ten onrechte, want de composities waren vaak ijzersterk, denk maar aan de opbouw van Our Velocity, en de songteksten bleken stukken beter dan laatstgenoemde bands, soms benaderden ze zelfs het niveau van The Streets of Arctic Monkeys.
Later stierf de indie revival een stille dood, zo ook de/mijn aandacht voor Maxïmo Park. Vorig jaar kwam Our Earthly Pleasures nog eens van onder het stof en dankzij de energie en rake songteksten kwam de interesse gedeeltelijk terug. Het nieuwe album, dit is de eerste luisterbeurt, klinkt zeer aangenaam. In reviews heeft men het (alweer) over meer van hetzelfde. Zelf heb ik indruk dat MP hier nieuwe wegen bewandeld, het springerige is bijna helemaal weg, een nummer als Brain Cells-fraai!- is iets wat we nog niet eerder hoorden van deze band ( Soundblasted and Set free komt misschien wel in de buurt).
Dit lijkt een aangenaam album te zijn geworden, waarvan de hoogtepunten zich vooral op het eerste deel bevinden. Zo zijn Lydia, en misschien nog meer Leave This Island, in mijn oortjes gewoon erg mooie nummers. Het luistert als een fijn gitaaralbum uit de tweede helft van de jaren '80. Hoewel live nog steeds een feest, dit is nooit anders geweest, slaagt MP er niet meer in om zelfs de Botanique uit te verkopen. Radio airplay zit er vandaag al helemaal niet meer in. Toch is dit , voor zij die nog interesse hebben in de band, een mooie aanvulling in de catalogus.
Later stierf de indie revival een stille dood, zo ook de/mijn aandacht voor Maxïmo Park. Vorig jaar kwam Our Earthly Pleasures nog eens van onder het stof en dankzij de energie en rake songteksten kwam de interesse gedeeltelijk terug. Het nieuwe album, dit is de eerste luisterbeurt, klinkt zeer aangenaam. In reviews heeft men het (alweer) over meer van hetzelfde. Zelf heb ik indruk dat MP hier nieuwe wegen bewandeld, het springerige is bijna helemaal weg, een nummer als Brain Cells-fraai!- is iets wat we nog niet eerder hoorden van deze band ( Soundblasted and Set free komt misschien wel in de buurt).
Dit lijkt een aangenaam album te zijn geworden, waarvan de hoogtepunten zich vooral op het eerste deel bevinden. Zo zijn Lydia, en misschien nog meer Leave This Island, in mijn oortjes gewoon erg mooie nummers. Het luistert als een fijn gitaaralbum uit de tweede helft van de jaren '80. Hoewel live nog steeds een feest, dit is nooit anders geweest, slaagt MP er niet meer in om zelfs de Botanique uit te verkopen. Radio airplay zit er vandaag al helemaal niet meer in. Toch is dit , voor zij die nog interesse hebben in de band, een mooie aanvulling in de catalogus.
* denotes required fields.
* denotes required fields.