Don Covay - See-Saw (1966)

Pakkend, groovy, funky. Top stuff

Op mijn versie staat ook 'Mercy, Mercy' op?

See Saw en Mercy, Mercy ken ik van hem. Toevallig bij deze terecht gekomen.
Hier ben ik wel benieuwd naar!

Wat een fijn openingsnummer is See-Saw,meteen mijn favoriete nummer.De meeste nummers zijn swingend en funky maar op het einde komen de wat rustige nummers tevoorschijn.Een lekker kort plaatje vol met fijne soulmuziek.Ik geef het 4,0*.Mijn favorieten nummers zijn See-Saw en Sookie Sookie.

Zelf heb ik deze LP eerder blindelings aangeschaft. Don Covay kende ik van 'Mercy, Mercy' , het schitterende 'I Was Checkin' Out, She Was Checkin' In' en als drijvende kracht achter 'The Soul Clan', dé supergroep van de zuiderse Soul met Solomon Burke, Ben E King, Arthur Conley en Joe Tex. Bovendien scoorde Don Covay met zijn nummers verscheidene hits voor andere artiesten zoals Aretha Franklin, Wilson Pickett, Bobby Womack en The Rolling Stones. Op deze laatsten, en vooral op Mick Jagger, had Don Covay een immens grote invloed.
Reden te meer dus om meer te beluisteren van deze man. Ook al omdat Steve Cropper en andere MG's aan vele tracks meeschreven. En zo te horen, speelden ze ook op verscheidene nummers mee. Mijn hoed eraf als de immense drums op o.a. Fat Man niet ingespeeld werden door Al Jackson. Ook de' andere muzikanten spelen stuk voor stuk fantastich. De intro van Mercy, Mercy (die op mijn LP staat, maar niet op de originele versie) werd overigens ingespeeld door een jonge onbekende studiomuzikant, ene James 'Jimi' Hendrix.
Het resultaat is een stomende LP die, zonder grootse uitschieters, steeds weet te boeien en alle registers, kenmerkend voor de soul uit het diepe Zuiden, opentrekt. Mijn huidige favoriete nummer is 'Everything gonna Be Everything' wat me nog het meest doet denken aan Major Lance die een Curtis Mayfieldnummer brengt.

Don is een GROOT voorbeeld voor alle artiesten die tegenswoordigs in de geweldige jaren '60 Soul(Stax/Motown)vijver vissen....zo veel is wel duidelijk als je de moeite neemt om naar deze GROOTHEID binnen de Soul te luisteren!

Veel verder dan ´acceptabel´ kom ik niet bij deze. Het is allemaal wel nette ´oldschool´ soul maar ik vind het - ook rekening houdend met de gedateerdheid - toch wel erg sobertjes qua uitvoering allemaal. Als je bijvoorbeeld bedenkt dat http://www.musicmeter.nl/album/42730 uit hetzelfde jaar is dan is dat toch wel een stuk voller allemaal. (ik bedoel dan vooral het totaalgeluid; het soulgehalte zal allicht lager worden ingeschat door de liefhebbers).

Wel goed dat ik de muziek van deze Don Covay heb leren kennen want ik kende de naam wel maar ik dacht dat het country was (Dank ook voor de achtergrondinfo van zinulski!).

Daarentegen dus een vlot soulalbum, met een leuk tijdbeeld. Er is geen enkel nummer wat ik meteen ´wow´ vind, al onderscheid ik wel enkele ´sleuteltracks´ en een deel ´meer van hetzelfde´. Nu was dat in die tijd eerder regel dan uitzondering en echt ergerlijk wordt het ook nergens. Verder is zijn stem ook wel ok. Als ik al zei dus: acceptabel, niet monumentaal.

Ik zou misschien eens wat anders van hem moeten horen.

.....1966 is idd lang gelee.....ken overigens uit die tijd maar weinig 'monumentale' soul-albums en als ik de regulier soul-albums uit die tijd vergelijk met See-Saw dan doet deze er echt niet veel voor onder....

Echter, Don is nooit echt doorgebroken op 1 of andere wijze en dat is, achteraf gehoord, imo (en ook, als ik de recenties zo lees, volgens de vele nieuwe soulbands/artiesten van nu) onterecht.

Je krijgt een, in de breedte, beter beeld van de man als je 'Mercy, Mercy' -definite collection- van Covay (vlgs mij ook geremasterd) luistert..

Bij een latere beluistering viel me op hoe ontzettend veel The Usual Place lijkt op Time is on My Side (1965) van The Rollings Stones. Zelfs de teksten zijn vergelijkbaar.

Gast, die is fijn.

Wat een heerlijke plaat die ik kan blijven luisteren. Hij staat onafgebroken op m´n iPod en zodra ik ´m tegen het lijf loop, zal hij de mijne zijn.

De blazers die her (Everything is Everything) en der (Sookie Sookie) opduiken, zijn geweldig. Je kunt me sowieso wegdragen als ik de eerste tonen van Sookie Sookie hoor, vooral de Grant Green-versie. Deze versie kent een paar lekkere fill ins van de drummer, die zich op de hele plaat wel laat gelden. Geen moeilijk gedoe, maar op funky wijze de band tot één geheel weten te meppen. Een buiging is dan ook op zijn plaats hier.

Elke volgende keer dat ik Mick Jagger hoor, zal ik aan deze vriend denken.

Met in achtneming dat dit album inmiddels 44 (!) jaar oud is, vind ik dit echt een retestrak album. De titeltrack is ondertussen een evergreen en is minstens net zo mooi als Aretha Franklin’s versie, die het nummer twee jaar later zou uitbrengen. Afwisseling genoeg wat mij betreft, van het funky ‘Fat man’ naar de prachtige ballad ‘Precious you’, en zo zijn er meer dergelijke voorbeelden op ‘See saw’. Net als veel soulalbums uit die tijd is deze plaat aan de korte kant, maar met zulke fijne nummers is dat wat mij betreft geen probleem; hij gaat dan gewoon op repeat. Album vertoont overigens qua stijl (en da’s natuurlijk ook logisch) veel overeenkomsten met Aretha’s albums rond diezelfde tijd. Zoals ik ook al las in een van de bovenstaande reacties, lijkt het nummer ‘The usual time’ inderdaad best veel op ‘Time is on my side’ van The Rolling Stones en laat ik dat nou net een heeeeeeel fijn nummer vinden. ‘The usual place’ is daarmee gelijk een van m’n favo nummers op deze plaat. Als geheel een sterk album dat na al die jaren (nog steeds) prachtig klinkt. Sixties soul op z'n best gebracht door de tamelijk
on(der)gewaardeerde Don Covay.

Stomende soulnummers met een funkyinslag nodig? Luister dan eens naar deze plaat van Don Covay. Een man die invloed had op artiesten als Mick Jagger en op deze plaat onder andere wordt bijgestaan door MG Steve Cropper. Als je alleen deze naam al leest dan weet je dat het een meer dan prima plaat moet zijn. Dat is het dan ook.

Seesaw – Superfijn nummer, lekkere blazers, goede ritmiek en fijn gezongen
The Boomerang – swingt ook duidelijk de pan uit.
Everything Gonna Be Everything – swingt ook nog steeds, maar op een stuk rustigere manier
Fat Man – deze is dan weer wat meer van bluesy swing, inclusief blazers
Precious You – een stuk rustiger en met de juiste beleving gebracht
Iron Out the Rough Spots – prima, maar niet direct heel opvallend
Please Do Something – doowop ritme, maar wel wat meer bluesy
I Never Got Enough of Your Love – dit nummer houd het ritme nog even vast en is romantischer van aard
The Usual Place – fijn nummer met goede ritmiek
A Women’s Love – echt het gevoelige werk, falsetto zang
Sookie Sookie – leuke, vrolijk en swingende afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Sookie Sookie ken ik van Steppenwolf als openingsnummer van hun debuutalbum. Dit album van Covay heeft lekkere nummers zoals het titelnummer, Everything gonna be everything en Fat man, aardige nummers, zo'n beetje de rest, maar ook één minder nummer, A woman's love, dat redelijk klef is. Het schuurt tegen een 3.5 aan, maar ik hou het voor nu toch op een 3.0.

A Woman's Love is toch een zeer lieflijk doowop nummertje met een behoorlijke dosis soul.
Sookie Sookie van Steppenwolf? Tsjonge. Da's een behoorlijke verkrachting,...
Die van Grant Green Live is mijn favoriet.
Schoenmaker en zulks,...

Het blijft hetzelfde laken en pak. Niet mijn ding al heb ik even overwogen om 3* te geven. Dat op basis van de eerste paar songs, Maar nee ook dit soulalbum is niet mijn kopje thee. 2,5* dus,
Plaats 54 in de 100 Greatest Albums of 1966 en slecht 437 in de Best Ever Albums van dat jaar.