Don Covay - See-Saw (1966)

Veel verder dan ´acceptabel´ kom ik niet bij deze. Het is allemaal wel nette ´oldschool´ soul maar ik vind het - ook rekening houdend met de gedateerdheid - toch wel erg sobertjes qua uitvoering allemaal. Als je bijvoorbeeld bedenkt dat http://www.musicmeter.nl/album/42730 uit hetzelfde jaar is dan is dat toch wel een stuk voller allemaal. (ik bedoel dan vooral het totaalgeluid; het soulgehalte zal allicht lager worden ingeschat door de liefhebbers).

Wel goed dat ik de muziek van deze Don Covay heb leren kennen want ik kende de naam wel maar ik dacht dat het country was (Dank ook voor de achtergrondinfo van zinulski!).

Daarentegen dus een vlot soulalbum, met een leuk tijdbeeld. Er is geen enkel nummer wat ik meteen ´wow´ vind, al onderscheid ik wel enkele ´sleuteltracks´ en een deel ´meer van hetzelfde´. Nu was dat in die tijd eerder regel dan uitzondering en echt ergerlijk wordt het ook nergens. Verder is zijn stem ook wel ok. Als ik al zei dus: acceptabel, niet monumentaal.

Ik zou misschien eens wat anders van hem moeten horen.

Met in achtneming dat dit album inmiddels 44 (!) jaar oud is, vind ik dit echt een retestrak album. De titeltrack is ondertussen een evergreen en is minstens net zo mooi als Aretha Franklin’s versie, die het nummer twee jaar later zou uitbrengen. Afwisseling genoeg wat mij betreft, van het funky ‘Fat man’ naar de prachtige ballad ‘Precious you’, en zo zijn er meer dergelijke voorbeelden op ‘See saw’. Net als veel soulalbums uit die tijd is deze plaat aan de korte kant, maar met zulke fijne nummers is dat wat mij betreft geen probleem; hij gaat dan gewoon op repeat. Album vertoont overigens qua stijl (en da’s natuurlijk ook logisch) veel overeenkomsten met Aretha’s albums rond diezelfde tijd. Zoals ik ook al las in een van de bovenstaande reacties, lijkt het nummer ‘The usual time’ inderdaad best veel op ‘Time is on my side’ van The Rolling Stones en laat ik dat nou net een heeeeeeel fijn nummer vinden. ‘The usual place’ is daarmee gelijk een van m’n favo nummers op deze plaat. Als geheel een sterk album dat na al die jaren (nog steeds) prachtig klinkt. Sixties soul op z'n best gebracht door de tamelijk
on(der)gewaardeerde Don Covay.

Stomende soulnummers met een funkyinslag nodig? Luister dan eens naar deze plaat van Don Covay. Een man die invloed had op artiesten als Mick Jagger en op deze plaat onder andere wordt bijgestaan door MG Steve Cropper. Als je alleen deze naam al leest dan weet je dat het een meer dan prima plaat moet zijn. Dat is het dan ook.

Seesaw – Superfijn nummer, lekkere blazers, goede ritmiek en fijn gezongen
The Boomerang – swingt ook duidelijk de pan uit.
Everything Gonna Be Everything – swingt ook nog steeds, maar op een stuk rustigere manier
Fat Man – deze is dan weer wat meer van bluesy swing, inclusief blazers
Precious You – een stuk rustiger en met de juiste beleving gebracht
Iron Out the Rough Spots – prima, maar niet direct heel opvallend
Please Do Something – doowop ritme, maar wel wat meer bluesy
I Never Got Enough of Your Love – dit nummer houd het ritme nog even vast en is romantischer van aard
The Usual Place – fijn nummer met goede ritmiek
A Women’s Love – echt het gevoelige werk, falsetto zang
Sookie Sookie – leuke, vrolijk en swingende afsluiter

(bron: Opus de Soul)