Lääz Rockit - Nothing's Sacred (1990)

Destijds laatste album van Laaz Rockit. Hoewel er op dit album nog maar twee orginele leden zijn. Knalt het van begin tot eind.

De zwanezang van Lääz Rockit. Want dit is het allerbeste album wat deze thrashende Amerikanen op ons losgelaten hebben. Vol vuur worden de splijtende riffs gebracht. De ratelende drums knuppelen je links en rechts om de oren. En de vocalen van Coons klinken agressiever dan ooit. En dat allemaal in een tijd dat Metallica en Testament het op hun albums ernstig af lieten weten.
IJzersterke thrashplaat, dit Nothin$ $acred.

Ja, Metallica en Testament waren niet op hun best toen. Maar make no mistake , het was toen niet bepaald komkommertijd voor het speed-thrash genre.

Want zoals geweten, ook een tijd waarin Annihilator ijzersterk debuteerde met Alice in Hell, Slayer er in sloeg met Seasons in the Abyss voor de vijfde keer op rij de concurrentie het nakijken te geven, Megadeth de onaardse perfectie binnen de metalwereld realiseerde met Rust in Peace, Anthrax met Persistence of Time weer de goeie kant uitging, Dark Angel er ook nog eens een smerige lap op gaf met Leave Scars, Overkill met The Years of Decay en Horrorscope op de top van hun kunnen waren, Kreator zichzelf overtrof met Extreme Aggression, Death Angel ons een geweldige Act III presenteerde, Forbidden zich na een fabelachtig debuut nog wist te verbeteren met Twisted into Form, oudje Judas Priest verrassend hard toesloeg met Painkiller, Coroner met Mental Vortex een geheel eigen stijl had ontwikkeld, Helstar met Nosferatu hun beste werk afleverde, Sacred Reich zich terecht een plaatsje veroverde tussen de groten met hun tweede album The American Way. En dan werd er ook nog technischer (bands als Toxik, Hexenhaus en Sanctuary) en bruter (bands als Death, Entombed, Obituary en Morbid Angel) geweld op ons losgelaten.

Zoals je ziet, ik heb me naamdropsgewijs een beetje uitgesloofd om duidelijk te maken dat ik niet erg onder de indruk ben van dit album van Lääz Rockit tussen al het moois hierboven genoemd. Ik heb dan ook niet de indruk dat ik destijds veel gemist heb door Nothing's Sacred links te laten liggen.

Tot hiertoe bevallen hun eerste twee mij dan meer. Ik vind dat ze daar klinken als de perfecte kruising tussen Leatherwolf en Lizzy Borden. Klassieke Amerikaanse heavy metal met een vleugje glam terwijl het ook de nodige dosis speed bevat die soms al wat naar thrash neigt. Best apart.

Maar dit album vind ik na twee luisterbeurten maar middelmatige doorsnee thrash. Ik hoor geen nieuwe invalshoeken of iets van toegevoegde waarde.

Als ik toch iets gemist heb mag je me daar natuurlijk altijd op wijzen met enkele goed onderbouwde argumenten.

Daar noem je inderdaad een paar plaatjes op die ik ook allemaal ken. Van haver tot gort. Het zijn over het algemeen wel platen waarop de bands nieuwe wegen zochten. En dan toevallig diegenen die daar met verve in slaagden. Laaz Rockit sloeg ook een iets andere weg in maar kwam uit bij wat de anderen achterlieten. De twee platen hiervoor mag ik ook erg graag, maar deze steekt er net even tussenuit. Om redenen die ik ook al in mijn eerdere post noemde. Ik vind dat Nothing$ $acred de plaat is die Practice What You Preach eigenlijk had moeten zijn.

Practice What You Preach vond ik toen serieus tegenvallen. Gisteren weer eens beluisterd en lijkt me een mislukte poging van Testament om hun And Justice for All te maken.

Van Lääz Rockit heb ik Know Your Enemy en Annihilation Principle nog niet maar die ga ik niet op mijn wenslijstje zetten voor Nothing's Sacred me wat meer doet.

Slecht vind ik het allemaal niet, maar te gewoontjes.

Weer aan het beluisteren en vind het nog altijd weinig origineel en wat gewoontjes, maar lekker is het wel, dit onvervalste thrashgeweld.

Het is de decennia wisseling en Lääz Rockit gooit een flink technisch thrash album op de markt. De muziek heeft raakvlakken met Metallica en Testament, maar klinkt mij net wat beter in de oren. Tevens kan ik hier ook goed horen dat Jon Schaffer van Iced Earth nog wel eens nog weleens wat riffs kan hebben afgekeken. De technische solos zijn echter het voornaamste punt waarop dit album er nog meer dan de rest uitspringt. De ballad Nobody's Child en het afwisselende Necropolis zijn in ieder geval de absolute hoogtepunten, maar ik heb geen zwakke song gehoord. Hiermee plaatst de band zich als het op thrashmetalalbums aankomt wat mij betreft wel bij de absolute subtop. Net een tandje beter dan Annihilation Principle, al scheelt het niet veel.

Tussenstand:
1. Nothing's Sacred
2. Annihilation Principle
3. Know Your Enemy
4. No Stranger To Danger
5. City's Gonna Burn

Laaz Rockit is altijd al een band geweest van de trends. Van glam naar speed naar thrash. Dat Nothing'$ $acred een felle thrashplaat is geworden, had je van tevoren wel kunnen weten. Ik vind het absoluut geen probleem verder. Het hernieuwde Laaz Rocket kan het prima aan. Coons is sowieso een zanger die lekker voluit kan gaan. Deze plaat valt vooral op vanwege de ongekende felheid en aggressie. Het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Elk nummer valt wel in de smaak door de instrumentatie en dat is best knap, aangezien sommige songs op papier niet heel bijzonder zijn. Echte krakers vind je hier in Suicide City, Silence Is A Lie en Necropolis. Ik snap waarom deze de hoogste stemmen krijgt, maar ik vind Annihilation Principle toch wat beter.


Tussenstand:
1. Annihilation Principle
2. Nothing'$ $acred
3. Know Your Enemy
4. No Stranger To Danger
5. City's Gonna Burn