Ostrogoth - Too Hot (1985)

Het Belgische antwoord op Queensrÿche en een beetje Iron Maiden brengt met deze Too Hot zijn tweede album uit. De EP en het debuut hebben mijn oortjes kunnen bekoren. De line-up is ongewijzigd: Marc De Brauwer (zang), Mario Pauwels (drums), Hans van de Kerckhove (gitaar), Rudy Vercruysse (gitaar) en Marnix van de Kauter (bass).
Too Hot is warm maar niet heet. Opnieuw staan hierop een aantal prima nummers met veel scheurwerk en gitaarsolo’s, onder andere een instrumentaaltje The Gardens of Marrakesh, maar ook een aantal missers.
Tot en met nummer vier kan ik opnieuw meegenieten van goedklinkende Belgisch metal, maar de eerste misser is de chorus van Love in the Streets, dat het nummer voor mij verpest. Night Women is in hetzelfde bedje ziek: redelijk goed nummer met mooie solo’s maar de chorus gooit een roet in het eten. Endless Winter Days krikt het niveau opnieuw omhoog: uptempo nummer met break en mooie gitaarsolo’s. Catch the Sound of Peace is een draak van een nummer: beter kan ik het niet omschrijven, het staat me echt tegen. Wat doet die vervormde stem in het laatste nummer Halloween?
OK, korte samenvatting: halverwege heeft dit album een serieuze dip: de nummers blijven aardig maar een aantal zanglijnen doen mij schuimbekken. Dat is jammer, maar het blijft een goede groep. Minder goed dan voorganger Ecstasy and Danger.

Op dit album staat geen hoogvlieger als Queen of Desire op de voorganger, dat in zijn geheel echter niet veel beter is. Het is allemaal wat te standaard en de pogingen om iets aparts te doen zoals de vervormde stem in Halloween en het schijnbaar progressief bedoelde The Gardens of Marrakesh pakken niet goed uit. Het blijft wel leuk om weer eens te horen, maar als dit geen landgenoten waren gunde ik het geen aandacht meer.

Degelijk album, destijds een leuke aankoop. Dat eerste nummer vond ik altijd het beste.

Afgelopen zomer heb ik deze op een rommelmarkt in Lokeren op de kop kunnen tikken voor vijf euro, thuis bekeek ik de plaat van dichterbij en op de binnenhoes staan de handtekeningen van de vijf groepsleden, weliswaar hun pseudoniemen. Deze komt binnenkort zeker nog eens aan de beurt.

Ook het enige van hun die ik bij mijn leveranciers op cd zie, in combinatie met Feelings of Fury. Dat laatste album krijgt van jullie zeer redelijke kritieken. Het mag in principe op de verlanglijst voor volgend jaar. Met de eerste albums heb ik de boot gemist. Iemand doekte hier in januari '89 zijn collectie op en het was gewoon niet leuk meer met zoveel keuze.

Deze viel nog te leveren, in combinatie met het, tot mijn vreugde, betere Feelings of Fury. Als ik bij de Cosmox bestel wordt er wel eens wat geannuleerd. Zo konden ze vrij recent Gillan's Inn niet leveren, wat me niet ongunstig uitkwam ivm. de aanslag van de waterschapsbelastingen.
Ostrogoth kwam een tijdje terug met de nodige vertraging binnen en ik ben er blij mij. Ik herken wel wat in de diverse eerder geplaatste aanmerkingen op het album, maar vind hoofdzakelijk Endless Winterdays een minder nummer. De rest is (meestal) redelijk tot vrij sterk. Jammer dat je weer van die typische fouten in de inlay aantreft; Sign of Life staat nergens vemeld, samen met het titelnummer nog wel de beste track nota bene! Wel leuk dat je eerst Feelings of Fury te horen krijgt, na dat geweld is Too Hot voor mij een leuk nagerecht.

Afgelopen weekend was ik een weekendje naar Groningen en ben in een 2e hands zaak dit album tegen gekomen.
De schade was tien euro maar heb hem laten liggen.
Helaas was de hoes aan alle kanten los/beschadigt en het vinyl zag er ook niet al te best meer uit.

Heb in '89 hun eerste LP en EP laten liggen. In de plaatselijke 'rommel/inboedelhal' was een complete tweedehands collectie hardrock/heavy metal LP's te koop. Heb als eerste het debuut van Motörhead gekocht en albums van Anvil, Exciter, Rainbow, Black Sabbath en andere bands. Too Hot in '88 bij de FRS voor vijf gulden gekocht en later bij dezelfde rommelhal verpatst. In het titelnummer gaan ze lekker los, Shoot Back is matig en de rest is weinig bijzonder (Halloween) tot zeer redelijk (Night Women).

Tof blijft het opgedreven tempo zonder aan te schurken tegen Speed Metal en mooi blijven de gitaarsolo’s van de twee heren… tot halverwege het album althans want dan komt helaas een dip die het plezier ietwat verpietert. Het instrumentale Gardens of Marrakesh begint met Oosterse instrumenten maar heeft zijn Metal kwaliteiten. Catch the Sound of Peace is de eksteroog op dit album en doet mijn glimlachspieren vertrekken. Het nummer zelf stoort me minder dan de vorige keer, mijn olifantenvel wordt dikker, maar het zijn weer die koortjes die niet op hun plaats lijken. Die vervormde stem in Halloween… Tien Wees-Gegroetjes en tien Onze-Vaders weze hun straf.

Drie jaartjes geleden heb ik deze op de kop kunnen tikken voor nauwelijks 5 eur en als bonus kreeg ik er de handtekeningen van de groepsleden erbij op de binnenhoes. Later zijn er geen bonussen bijgekomen want, zoals collega Barfly al aangaf, is dit album (in 2002) samen met het derde album Feelings of Fury op cd uitgekomen. Vermits de EP Full Moon Eyes samen met het eerste album Ecstasy and Danger op cd is verschenen, kunnen de potentiële liefhebbers met 2 cd’s de volledige discografie van deze groep binnendoen. U “moogt” van mij!

Wat valt dit album me tegen. Het titelnummer is het enige goede nummer.

Echt? Ik heb het titelnummer juist altijd wat typisch gevonden. Ik vind juist "Love in the Streets" erg sterk. Daarnaast is "The Gardens of Marrakesh" ook erg fijn.

Ik heb dit album trouwens niet als Too Hot, maar als Don't Point Your Finger. Ik heb aan drummer Mario Pauwels gevraagd hoe dat kan en hij vertelde mij dat het album origineel Don't Point Your Finger zou heten. Maar aangezien Mausoleum toen nog het eindproduct dicteerde, hadden zij voor deze hoes gekozen en daar paste "Too Hot" beter bij. Vandaar dat het zo werd uitgebracht.