Ostrogoth - Too Hot (1985)

Het Belgische antwoord op Queensrÿche en een beetje Iron Maiden brengt met deze Too Hot zijn tweede album uit. De EP en het debuut hebben mijn oortjes kunnen bekoren. De line-up is ongewijzigd: Marc De Brauwer (zang), Mario Pauwels (drums), Hans van de Kerckhove (gitaar), Rudy Vercruysse (gitaar) en Marnix van de Kauter (bass).
Too Hot is warm maar niet heet. Opnieuw staan hierop een aantal prima nummers met veel scheurwerk en gitaarsolo’s, onder andere een instrumentaaltje The Gardens of Marrakesh, maar ook een aantal missers.
Tot en met nummer vier kan ik opnieuw meegenieten van goedklinkende Belgisch metal, maar de eerste misser is de chorus van Love in the Streets, dat het nummer voor mij verpest. Night Women is in hetzelfde bedje ziek: redelijk goed nummer met mooie solo’s maar de chorus gooit een roet in het eten. Endless Winter Days krikt het niveau opnieuw omhoog: uptempo nummer met break en mooie gitaarsolo’s. Catch the Sound of Peace is een draak van een nummer: beter kan ik het niet omschrijven, het staat me echt tegen. Wat doet die vervormde stem in het laatste nummer Halloween?
OK, korte samenvatting: halverwege heeft dit album een serieuze dip: de nummers blijven aardig maar een aantal zanglijnen doen mij schuimbekken. Dat is jammer, maar het blijft een goede groep. Minder goed dan voorganger Ecstasy and Danger.