Helloween - Chameleon (1993)

Studio-album nummer vijf met een ongewijzigde line-up: Michael Kiske (zang), Roland Grapow (gitaar), Michael Weikath (gitaar), Markus Grosskopf (bass) en Ingo Schwichtenberg (drums). Het is samen met voorganger Pink Bubbles Go Ape het tweede album voor EMI.

De overstap van een kleiner label (Noise) naar een major (EMI) zorgt dikwijls voor een radiovriendelijker geluid en dit is niet anders. Bij Pink Bubbels Go Ape vind ik het nog meevallen, maar hier worden alle geluidsregisters en trukendozen opengetrokken: er zal wel voldoende geld beschikbaar geweest zijn. Over naar de muziek.

Opener First Time is een lekkere uptempo-nummer in de Helloween stijl, een beetje beschaafder dat wel. When the Sinner heeft een lekkere begin en dito riff, maar wordt totaal verknald tijdens de chorussen: op de achtergrond komen een piano, diverse blaasinstrumenten (samples?) en een melig koortje tevoorschijn. Een halve opdoffer. I Don’t Wanna Cry No More (over het overlijden van de broer van Roland Grapow) is een ballad. Crazy Cat is in de toekomst een skipnummer, want belachelijke tekst, weer die samples met blaasinstrumenten en achtergrondkoortje met onder andere Lenny Wolf van Kingdom Come (zo staat er toch in het boekje). Giants is al heel wat stukken beter: lompe beginriff (jammer van die achtergrondeffecten), goed gespeeld en gezongen, een goed nummer. Windmill is weer zo’n kalme song waar diverse instrumenten in voorkomen, maar ik vind het in dit nummer wel passen, bijzonder sfeervol en relaxt ingespeeld.

Revolution Now bevat effecten op de stem van Michael, ik vraag me af wat daar het nut van is: een goede zanger hebben en dan de stem vervormen. Dit nummer bevat tevens een stukje If You’re Going to San Francisco van The Mamas & The Papas met lichtjes gewijzigde tekst, waarna het instrumentaal met tempowijziging en solo’s wel lekker aandoet: knap gedaan. In the Night werd volledig geschreven door Michael Kiske en doet meer popachtig aan. Music is een lang nummer maar naar het einde toe komen prima solo’s. Step Out of Hell is midtempo en I Believe is een lang episch nummer. Longing met orchest (Werner Lang?) sluit dit (tamelijk lang) album af.

Je kunt hier negatief over zijn en zeggen dat het meer poprock dan metal is, maar je kunt ook positief zijn en zeggen dat Helloween als powermetal band toch wel eens iets anders probeert. Na dit album zijn ze meer naar de oude stijl teruggekeerd maar deze Chameleon en Pink Bubbles Go Ape hebben zeker hun plaats. Tevens laatste studio-album met Michael Kiske.

Ik ga hier niet veel woorden aan vuil maken. Helloween had veel groter kunnen zijn hadden ze deze en de voorganger niet gereleased. Ik ga niet veel over dit album zeggen. Ik denk dat alleen de doorgewinterde Helloween-fans hier pas echt iets mee kunnen.

tis iig niet bar slecht, alleen niet wat je gewend bent van helloween

Nee sorry ik kan er echt niks mee. Maar het is gewoon niet meer Heavy Metal. Ik had gelezen dat ze zelfs zelf proberen er onderuit te komen dat ze het ooit gemaakt hadden door geen nummers ervan te spelen en al.

Zo slecht vind ik het nog niet eens, als je je Helloween-bril maar afzet

Ik vind dit een zeer acceptabel album. Het is inderdaad compleet anders dan alles wat ze hiervoor gedaan hadden maar slecht is het allerminst. Ik kan er in ieder geval prima naar luisteren en vind alleen Crazy cat niet echt geslaagd.
Die stem van Kiske is en blijft werkelijk fenomenaal!!!

Jammer dat je geen 0 sterren kunt geven. Brol met een grote "B".

Jij koopt nogal vaak brollen van cd's, niet?

Nou zeg dat wel...hoe sommige mensen punten geven is me echt een raadsel

De laatste jaren niet meer, mede door het internet waar je al wat kan beluisteren vooraleer je iets aanschaft. Aan jouw Top 10 te zien, liggen onze muzieksmaken trouwens niet zo heel ver uiteen.;-)

Slapper dan slap, denk ik. Dat intro van Crazy Cat zegt in feite al genoeg. Ik weet niet meer of deze voor of na Pink Bubbles kwam, maar hoe dan ook is er niet veel vordering geweest tussen die twee. Een sterretje voor de moeite, en omdat Kiske er nog op zingt.

D''r staan echt wel een paar goeie nummers op dit schijfje, Giants en I belive springen er echt bovenuit, verder is het erg langzaam en soft, maar ik kan het album wel pruimen

Een paar goeie nummers maken er nog geen goeie cd van. Kiske's stem vergoedt veel, maar niet alles. Giants, I Believe en Longing kan ik aardig hebben, de rest doet me weinig tot niets. Dan vind ik 2,5 * een redelijk hoog cijfer, maar het is niet anders.

Toch wel een aardig album. Zelfs het nummer Crazy Cat dat aan Van Halen doet denken vind ik oké. Ik kan wel genieten van deze erg gevarieerde Chameleon. Misschien is het met zijn 71 minuten wel wat aan de lange kant. Sommige nummers hadden korter gekund.

Op Chameleon, het laatste album met Kiske alweer, gaan ze nog verder de richting van Pink Bubbles Go Ape op. Althans op een manier, en dat is wel de kalme hard rock, die nu zelfs nog kalmer geworden is en misschien zelfs richting de AOR te noemen is. Moet eerlijk zeggen dat de nummers die ik hieronder schaar niet van die blijvertjes zijn (First Time, I Don't Wanna Cry No More, In This Night, Step Out of Hell, Longing, Windmill), maar echt verkeerd zijn ze ook niet. Verder nogal wat experimentjes met blazers, en die kan ik dan weer wél appreciëren. Vooral 'When the Sinner' is echt te gek, maar ook 'Crazy Cat' en 'Music' vind ik echt gaaf. 'Revolution Now' doet me erg denken aan 'The Warning' van Queensrÿche en is op zich wel aardig, maar mede-epic 'I Believe' doet het toch een stuk beter. Eigenlijk best een prima Helloween-plaat als je in de bui bent. Maar van deze band hoor ik toch liever ander soort muziek.

Wow. Dit is vreemd. Helemaal vanuit de gedachte dat het album eigenlijk verdomd consistent is in zijn vreemdheid. Een soort van Bon Jovi/Magnum met wat pop-aspecten, maar dan net genoeg eigenzinnigheid om het anders te maken. Een aantal flinke missers (First Time en I Don't Wanna Cry No More), maar heeft in de vorm van Windmill, Music en Step Out Of Hell ook een flink aantal nummers die ik oprecht heel erg goed vind. Sterker nog, I Believe (met zijn Dio-achtige rockende groove) en Longing (een van de beste Helloween ballads ooit) vind ik horen bij de absolute Helloween-top.

Als dit album geen Helloween als bandnaam zou hebben en ik geen kennis had van de eerdere wapenfeiten, dan vermoed ik dat het album een stuk meer fans zou hebben gehad dan nu het geval was. Het belangrijkste waardoor het mij (vooral vanaf de tweede helft) echter wel aanspreekt, is het feit dat het album zeer consistent is. Pink Bubbles Go Ape is lichtvoetig en qua stijl wisselvallig, Chameleon is veel coherenter en stiekem, STIEKEM, voor mij beter dan Keeper Of The Seven Keys Pt. 2. Een coherent album is een belangrijk iets, helemaal als er een paar hele grote uitschieters aan het einde opstaan. Wat een verrassing.

1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Chameleon
4. Keeper Of The Seven Keys Part II
5. Pink Bubbles Go Ape

Helloween blijft zich ontwikkelen en stapt nog verder weg van de metal. Mooi om te horen hoe sterk er gemusiceerd wordt. Toch vind ik dit hun zwakste album tot hiertoe. Het raakt mij gewoon minder. Zeventig minuten is dan wel erg lang. Terwijl Pink Bubbles Go Ape, hun vorige, voor mij altijd te snel voorbij is.

73/100


------------------


Van de albums nadat Kiske de band verliet heb ik wel eens wat gehoord maar meer ook niet. Misschien onterecht en misschien komt hier ooit wel verandering in. Maar voorlopig niet.


Overzichtje Helloween albums:

Keeper of the Seven Keys Part I: 96/100
Helloween - Helloween: 95/100
Pink Bubbles Go Ape: 92/100
Keeper of the Seven Keys Part II: 87/100
Walls of Jericho: 78/100
Chameleon: 73/100

Gelukkig kon Lennert deze ook van een maat overkopen.

Het zal niet meer dan een tientje zijn dat ik er zelf voor neergeteld heb. Ik vond toen dat ik open moest staan voor de minder populaire albums van bands waar ik van houd en was me bewust van de status van dit album. Helaas niet van de inhoud.

Vandaag heb ik Chameleon voor de eerste keer volledig geluisterd, want ik hield dit nooit langer dan 3-4 nummers vol. Ook nu weer was het heel verleidelijk om het snel weer af te zetten. De opener First Time is nog wel ok. Het loopt lekker in z'n hitgevoeligheid. Daarna presenteert Helloween de ene na de andere gladde popmetalsong. Net als Lennert vind ik het album aan het eind wel beter worden. Acceptabel zelfs, maar dat neemt niet weg dat er bijna een uur aan rommel op staat. When The Sinner, Windmill en In The Night draai ik wel als ik iemand wil pesten.


Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Pink Bubbles Go Ape
5. Chameleon

Een aardig album van Helloween. Veel minder metal inderdaad, maar Kiske kan dat uitstekend aan. Mij duurt de plaat echter te lang om heel boeiend te zijn. Vermakelijk voor heel af en toe, dat wel.

Ja dat is inderdaad wel een manco aan dit album; het duurt te lang. Daardoor is het lastig je aandacht tot het eind erbij te houden. Maar komen de nummers los van elkaar in bijvoorbeeld m'n playlist op Spotify voorbij dan merk ik dat ik ze toch over het algemeen prima vind.

Uitstekend album waarop Helloween de guts had om eens wat anders te proberen. Opgewekt klonk de band altijd al. Maar de typische powermetal van weleer is zo goed als verdwenen.

Wat is I believe toch een fantastisch nummer! Duurt geen seconde te lang want variatie genoeg. Die heerlijk groovende riff die telkens terugkeert is geweldig.