Helloween - Chameleon (1993)

Studio-album nummer vijf met een ongewijzigde line-up: Michael Kiske (zang), Roland Grapow (gitaar), Michael Weikath (gitaar), Markus Grosskopf (bass) en Ingo Schwichtenberg (drums). Het is samen met voorganger Pink Bubbles Go Ape het tweede album voor EMI.

De overstap van een kleiner label (Noise) naar een major (EMI) zorgt dikwijls voor een radiovriendelijker geluid en dit is niet anders. Bij Pink Bubbels Go Ape vind ik het nog meevallen, maar hier worden alle geluidsregisters en trukendozen opengetrokken: er zal wel voldoende geld beschikbaar geweest zijn. Over naar de muziek.

Opener First Time is een lekkere uptempo-nummer in de Helloween stijl, een beetje beschaafder dat wel. When the Sinner heeft een lekkere begin en dito riff, maar wordt totaal verknald tijdens de chorussen: op de achtergrond komen een piano, diverse blaasinstrumenten (samples?) en een melig koortje tevoorschijn. Een halve opdoffer. I Don’t Wanna Cry No More (over het overlijden van de broer van Roland Grapow) is een ballad. Crazy Cat is in de toekomst een skipnummer, want belachelijke tekst, weer die samples met blaasinstrumenten en achtergrondkoortje met onder andere Lenny Wolf van Kingdom Come (zo staat er toch in het boekje). Giants is al heel wat stukken beter: lompe beginriff (jammer van die achtergrondeffecten), goed gespeeld en gezongen, een goed nummer. Windmill is weer zo’n kalme song waar diverse instrumenten in voorkomen, maar ik vind het in dit nummer wel passen, bijzonder sfeervol en relaxt ingespeeld.

Revolution Now bevat effecten op de stem van Michael, ik vraag me af wat daar het nut van is: een goede zanger hebben en dan de stem vervormen. Dit nummer bevat tevens een stukje If You’re Going to San Francisco van The Mamas & The Papas met lichtjes gewijzigde tekst, waarna het instrumentaal met tempowijziging en solo’s wel lekker aandoet: knap gedaan. In the Night werd volledig geschreven door Michael Kiske en doet meer popachtig aan. Music is een lang nummer maar naar het einde toe komen prima solo’s. Step Out of Hell is midtempo en I Believe is een lang episch nummer. Longing met orchest (Werner Lang?) sluit dit (tamelijk lang) album af.

Je kunt hier negatief over zijn en zeggen dat het meer poprock dan metal is, maar je kunt ook positief zijn en zeggen dat Helloween als powermetal band toch wel eens iets anders probeert. Na dit album zijn ze meer naar de oude stijl teruggekeerd maar deze Chameleon en Pink Bubbles Go Ape hebben zeker hun plaats. Tevens laatste studio-album met Michael Kiske.

Wow. Dit is vreemd. Helemaal vanuit de gedachte dat het album eigenlijk verdomd consistent is in zijn vreemdheid. Een soort van Bon Jovi/Magnum met wat pop-aspecten, maar dan net genoeg eigenzinnigheid om het anders te maken. Een aantal flinke missers (First Time en I Don't Wanna Cry No More), maar heeft in de vorm van Windmill, Music en Step Out Of Hell ook een flink aantal nummers die ik oprecht heel erg goed vind. Sterker nog, I Believe (met zijn Dio-achtige rockende groove) en Longing (een van de beste Helloween ballads ooit) vind ik horen bij de absolute Helloween-top.

Als dit album geen Helloween als bandnaam zou hebben en ik geen kennis had van de eerdere wapenfeiten, dan vermoed ik dat het album een stuk meer fans zou hebben gehad dan nu het geval was. Het belangrijkste waardoor het mij (vooral vanaf de tweede helft) echter wel aanspreekt, is het feit dat het album zeer consistent is. Pink Bubbles Go Ape is lichtvoetig en qua stijl wisselvallig, Chameleon is veel coherenter en stiekem, STIEKEM, voor mij beter dan Keeper Of The Seven Keys Pt. 2. Een coherent album is een belangrijk iets, helemaal als er een paar hele grote uitschieters aan het einde opstaan. Wat een verrassing.

1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Chameleon
4. Keeper Of The Seven Keys Part II
5. Pink Bubbles Go Ape

Gelukkig kon Lennert deze ook van een maat overkopen.

Het zal niet meer dan een tientje zijn dat ik er zelf voor neergeteld heb. Ik vond toen dat ik open moest staan voor de minder populaire albums van bands waar ik van houd en was me bewust van de status van dit album. Helaas niet van de inhoud.

Vandaag heb ik Chameleon voor de eerste keer volledig geluisterd, want ik hield dit nooit langer dan 3-4 nummers vol. Ook nu weer was het heel verleidelijk om het snel weer af te zetten. De opener First Time is nog wel ok. Het loopt lekker in z'n hitgevoeligheid. Daarna presenteert Helloween de ene na de andere gladde popmetalsong. Net als Lennert vind ik het album aan het eind wel beter worden. Acceptabel zelfs, maar dat neemt niet weg dat er bijna een uur aan rommel op staat. When The Sinner, Windmill en In The Night draai ik wel als ik iemand wil pesten.


Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
4. Pink Bubbles Go Ape
5. Chameleon