Greg Lake - Songs of a Lifetime (2013)

Terwijl Greg Lake de laatste decennia steeds verder in omvang toenam, kunnen we helaas niet zeggen dat zijn oeuvre ook steeds breder werd. Greg Lake – de beste zanger die King Crimson ooit had, de held die het waagde om door Mussorgsky heen te zingen en daar nog mee wegkwam ook – gaat tegenwoordig door het leven als een corpulente, sneue Elvis-imitator. Het kan verkeren.

Keith Emerson maakte zich ooit al woest over het feit dat Lake zijn stem niet in vorm hield. De nogal beschamende reünie van 2010 bewees dat nog maar eens. Ik val in herhaling, maar alleen omdat Lake dat zelf ook doet. Lake zingt hier weliswaar iets beter, maar zijn stem blijft onherkenbaar. For all we know is er op het laatste moment een volumineuze, anonieme amateurzanger het podium opgerold.

Dat kan geen lange zoektocht zijn geweest, want het hoeft niet eens per se een muzikant te zijn. ‘Lake’ speelt immers mee met een backingopname vol kille synths en namaakdrums. Songs of a Lifetime is daarom net zo klinisch als de wachtkamer van een tandarts. Een beetje treurig is deze opzet wel, alsof het symboliseert dat Greg Lake er nu echt alleen voor staat. Dat krijg je ervan als je Keith Emerson schaamteloos vervangt door een bandje. De drums bewijzen bovendien dat Greg Lake met zijn hoofd nog steeds in de jaren 80 rondloopt.

Je gaat je tevens afvragen waarom Lake überhaupt terugblikt op King Crimson. Heeft hij misschien nog een rekening met Robert Fripp te vereffenen? Eerst krijg je een armoedig minuutje ‘21st Century Schizoid Man’ (ik heb gelezen dat hij opent met Kanye Wests ‘Power’ en dan zelf tevoorschijn komt). Daarna voegt Lake ‘Epitaph’ en ‘The Court of the Crimson King’ samen op een manier die niet veel recht doet aan het eigen erfgoed. Maar dan: Tsjok! ‘I Talk to the Wind’ geeft King Crimson een genadeloos nekschot.

Dat Lake daarna over Ringo Starr begint lijkt wat meer aan te sluiten bij zijn huidige vorm. Als een dronken oom op een foute braderie walst hij de zaal vervolgens door ‘You’ve Got to Hide Your Love Away’. Bij ‘Trilogy’ durft nog steeds niemand de fles af te pakken. Kijk tevens nog eens goed naar de jonge Adonis die de hoes siert. Smelten jullie ook zo als hij 'Still You Turn Me On' zingt?

Het hele voorval heeft wat weg van Sepp Blatters Ronaldo-imitatie, waar men uit schaamte maar een beetje klapt en lacht. Het is opvallend hoe weinig Lake te betekenen heeft zonder Keith Emerson. Steeds weer beroept hij zichzelf op dezelfde, relatief eenvoudige ELP-deuntjes. Is het niet zielig dat een man van 66 nog steeds een lied zingt dat hij op zijn veertiende al niet goed genoeg vond? En dan vindt hij het vreemd dat Carl Palmer niet meer met hem wil spelen. Arme Lake.