David Crosby - Croz (2014)

David Crosby is vooral bekend geworden door zijn samenwerking met Stills, Nash (en Young) en als lid van de Amerikaanse groep The Byrds. Door de jaren heen kwam hij vooral negatief in het nieuws door zijn drugs- en alcoholgebruik en zijn gevangenschap. Na 20 jaar brengt hij weer een album uit als soloartiest na het in 1993 verschenen Thousand Roads.

Ondanks dat Crosby al op leeftijd is (72), heeft hij na al die jaren het talent om nummers te schrijven nog niet verloren. Met What’s Broken horen we zijn zachte stem die op een rustige melodie het nummer bezingt. Muzikaal gezien is het één en al rust met een simpele beat waarop de tekst is opgebouwd. Time I Have bouwt zich op vanaf een drumritme waarbij hij op zijn akoestische gitaar de melodie aanwakkert. Het refrein klinkt erg goed in de oren en doet ons herinneren aan de vroegere tijden met Stills, Nash (en Young). Het elektrische geluid neemt toe en er ontstaat een mooie muzikale mix. Rust en een relaxte sfeer is wat veelvuldig op het album terugkeert. Holding On To Nothing is een jazzy nummer door de blazers die herhalend terugkeren. De emotie die Crosby in zijn stem weet te brengen bewijst maar weer eens wat een talent en passie hij voor het maken van muziek heeft.

The Clearing is een ijzersterk nummer dat een prachtige melodie heeft en halverwege op de elektronische tour overgaat. Vervormingen in het geluid tonen aan dat ook Crosby met zijn tijd is meegegaan. Vooral de samenhang van de drums, akoestische gitaar en de piano vormen een belangrijk onderdeel van het album. We horen dit ook weer terug op Radio, het refrein blijft hangen door de sfeervolle tonen. Slice of Time zit vol met emotie en wordt vol overgave bezongen. Daarna volgt Set That Baggage Down, een nummer dat opnieuw herinneringen ophaalt aan vroegere tijden door de samenzang.

Het tweede deel van het album klinkt wat minder overtuigend. If She Called weet het niveau nog op peil te houden maar klinkt af en toe iets te traag voor de stem van Crosby. In Dangerous Night wijkt hij qua stijl wat af door een ritme wat rechtstreeks uit de drumcomputer lijkt te komen. Tekstueel is er niet zo veel op aan te merken maar het ritme zorgt voor een storing die het nummer kwalitatief afzwakt. In Morning Falling toont hij wel weer aan vol met emotie en met een rustgevende melodie teksten te kunnen dragen. Het slotstuk is minder overtuigend, veel invloeden van de jazz maar te langdradig.

De comeback van Crosby toont aan dat hij nog steeds het talent en de kracht bezit om kwalitatief goede muziek neer te zetten. Dat hij met zijn tijd meegaat wordt duidelijk door de invloeden van drumbeats en wat elektronische geluiden. Al blijft het sterke punt van David de emotie die hij in zijn stem kan leggen en dit komt dan ook het beste tot zijn recht in de wat rustigere nummers. Waarschijnlijk zal het zijn laatste soloplaat, zijn minste zal het in ieder geval niet worden.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

If I could only remember my name heb ik destijds grijsgedraaid.
Bij het beluisteren van Croz komt af en toe het gelukzalige hippytrippy gevoel van weleer weer boven. Graham Nash met zijn geforceerde schelle kopstem mis ik gelukkig nergens op deze plaat. Aan de s-klanken is helaas goed te horen dat de Cros niet altijd zijn kunstgebit in zijn hoogbejaarde mond had, de digitale opnametechnieken zijn genadeloos....
Al met al is dit werk toch een aardige aanvulling op zijn pensioen.

"Croz" doet inderdaad aan de wat gelikte sound met jazzy accenten van CPR denken, niet verwonderlijk gezien de grote inbreng en bijdragen van zijn zoon James Raymond, die 2 van de betere mid-tempo nummers "What's Broke" met Mark Knopfler op gitaar en "The Clearing" schreef en meeschreef aan 5 andere nummers. van de 2 door Crosby zelf gepende nummers "Time I Have" en "If She Called" valt de eerste mee, maar de tweede ontbreekt het aan een (goede) melodie en is "skip" waardig.

de overige 2 nummers "Holding On to Nothing" (Crosby/Sterling Price) met de trompet klanken van Wynton Marsalis is 1 van de sterkhouders en het iets meer pittige "Set That Baggage Down" (Crosby/Shane Fontayne) ervaar ik samen met het zwakke "If She Called" als missers. het mid-tempo "Radio" en de piano ballad "Slice of Time" luisteren lekker weg,

2 andere sterkhouders zijn het dromerige, ingetogen "Morning Falling" en de jazzy afsluiter "Find a Heart" met een saxofoon partij van Steve Tavaglione.

mis op dit album waar de "synths" en "drum programming" gelukkig bescheiden zijn gehouden wel de fraaie harmoniezang die slechts op een beperkt aantal nummers te horen is en de vocale bijdragen van Jackson Browne/Bonnie Raitt/James Taylor zoals op zijn album "Oh Yes I Can". een album dat niet onder doet voor "Croz", dat ik overigens een klasse beter vind dan de opvolger "Lighthouse".

Album werd geproduceerd door James Raymond, Daniel Garcia & David Crosby