Robert Ellis - The Lights from the Chemical Plant (2014)

Dat is nog erg lang wachten!

Hier reeds te beluisteren : SoundCloud - Hear the world?s sounds

Ik ben er nog niet uit of ik zijn stem nou zo mooi vind, wel heel apart pedalsteel werk op de opener!

Probeer misschien eerst eens zijn eerste album en dan vooral de eerste 5 nummers, dan kun je zijn stem waarschijnlijk beter beoordelen.

Ik heb het album inmiddels een paar keer beluisterd. Op zijn vorige album was het talent al merkbaar. Op dit album wordt steeds meer duidelijk dat de nog piepjonge Ellis wel eens een van de beste singer songwriters van de komende tijd kan gaan worden. Dit album staat vol briljante country/folk ballads. Soms lijkt het wel of hij Gram Parsons naar de kroon wil steken. Verschil met Parsons is dat Parsons heel goed besefte dat country ook opbeurend moet zijn bij vlagen. Dat besef is er bij Ellis op dit album nauwelijks. Erg veel langzame diepgaande songs. Dat maakt dat het heel lang duurt voor de plaat een plaats krijgt. Hoe dan ook, voor de toekomst van het genre hoeven we dankzij Ellis zeker niet te vrezen.

Zijn teksten zijn ook erg de moeite waard. Die behoren voor mij tot de beste in de populaire muziek.

Zijn debuut was goed maar nog wat onevenwichtig, maar op deze plaat klopt alles. Robert Ellis heeft een klassieker in de dop gemaakt en is op zijn 25e zijn meeste concurrenten heel ver voor. Overtuigt direct, maar wat valt er vervolgens veel te ontdekken.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Robert Ellis - The Lights From The Chemical Plant - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Dit album slaat niet aan bij mij. Dat zit 'm vooral in de stem die me niet ligt, het overwegend slome tempo en imo te bedachte composities. De teksten zijn niet slecht voor een knul van zijn leeftijd, er wordt goed gespeeld en de productie is in orde. Mijn makke is: bij country (folk en pop) moet een song me binnen drie minuten bij m'n lurven pakken. Dat lukt Ellis (nog) niet. Daarom tel ik mijn centen en nok ik af.

Heb je weleens zijn eerste cd beluisterd, Kistenkuif?! Misschien bevalt die je beter.

Zijn debuut bevalt me inderdaad beter, Lura, omdat hij zijn songs daarop beknopter en kaler brengt maar het is Ellis' stem die me in de weg blijft zitten. Hij doet er op dit album veuls te veel mee, naar mijn zin. Dat wordt benadrukt door het lage tempo en de productie die wel goed klinkt maar mij te wijdlopig, niet strak genoeg is. Het album is voor mij daarom een richtingloze lange zit waarbij ik mijn geduld verlies en skip.

Vind het nummer "Chemical Plant" erg goed. Kwam het tegen op een verzamelaar. Toch maar eens op zoek naar de rest van het album.

Weet nog niet helemaal wat ik hiervan moet denken. Echter dat probleem ligt vooral bij de manier waarop je het album inkomt,. TV Song is leuk, maar simpel en radiovriendelijk. Chemical Plant, hmm ik weet niet. Sing Along vind ik ook wat minder binnen het album passen, maar dat nummer is gaaf, dus daar ben ik wat meer vergevingsgezind.

De rest van het album is wat mij betreft anders. Enerzijds zijn er nummers vol met invloeden van soulvolle jazz, anderzijds meer singer-songwriter-achtige nummertjes. Soms een combinatie van beide "stijlen". Dat bevalt me wel, lekker warm en losjes. Ja het is echt het duo dat opent, zorgt ervoor dat ik in het begin nooit zo zin heb om door te luisteren.

Misschien een andere volgorde van luisteren aanhouden? Of een tijdje het album beluisteren zonder de eerste twee nummers? Dit album is zeker waard om door te luisteren. Voor mij een van de absolute hoogtepunten van 2014 tot nu toe, en ik ben niet de enige die daar zo over denkt.

Dat klopt, want ik denk er inmiddels ook zo over. Het heeft ontzettend veel draaibeurten nodig gehad voor ik ook voor het eerste gedeelte viel. Een pauze van 2 weken heeft vervolgens wonderen gedaan. Kan mij levendig voorstellen dat anderen op een gegeven moment afhaken. De stem en de stijl die Ellis hanteert zijn mij in principe op het lijf geschreven. Dus dan geef je het niet zo gauw op. Ik vergelijk de muziek van Ellis wel eens met die van Daniel Romano die evenals Ellis enorm geinspireerd is door Gram Parsons. Maar waar Romano zich op zijn laatste album volledig aan Parsons overgeeft en de ene na de andere prima in het gehoor liggende song aflevert, daar wil Ellis meer. Hij wil niet alleen een copy van Parsons zijn, hij wil ook een eigen stijl ontwikkelen en zoekt daarom naar andere invloeden zoals folk en zelfs soul kun je er in terugvinden. Op zijn debuut had je eerst een soort van experimenteel folkgedeelte en daarna een countrygedeelte. Nu is het album veel meer in balans. De melodieen zijn niet direct altijd even opbeurend. Het siert Ellis dat hij niet voor de makkelijke weg kiest, maar of dat ook altijd nodig is kun je je afvragen. Romano's teksten zijn ook niet altijd even lichtvoetig, maar muzikaal krijg je toch sneller een klik met hem dan met Ellis. Het zijn in ieder geval beide jonge sterren waar we nog veel plezier aan gaan beleven.

Loop eigenlijk altijd met een boog om Country muziek heen. Weet eigenlijk niet waarom maar wel dat ik mezelf tekort doe

Heel prettige CD! Moet mijn smaak maar eens gaan verbreden.... Even een Volendams CD-tje luisteren ^^

10 September te zien in Merleyn/Nijmegen. Zal niet raar opkijken als hij ook op TakeRoot in Groningen staat (13 sept.)

Nou als dat zou kunnen, dan hebben zo ongeveer de grootste rootstalenten van het moment bij elkaar. Sturgill Simpson had ik ook graag gezien, maar die is op die datum al ergens anders helaas.

Sturgill speelt wel voor weinig in Amsterdam, Hendrik.

Je weet waar ik woon he?

Die Simpson gaat nog wel even mee denk ik. Die komt vast nog wel eens in het Noorden. Bovendien kan ik op 27 juli niet.

'k Ben geen grote fan van Ellis' stem, maar des te meer van het heerlijke gitaarspel. De gang wordt er in de meeste nummers behoorlijke ingehouden, wat me meerdere malen goedkeurend doet meedeinen op mijn stoel. Wanneer Ellis even gas terugneemt, laat hij horen dat hij ook dat aspect meer dan behoorlijk beheerst. Songs als 'Steady as the Rising Sun', 'Bottle of Wine' en 'Houston' zijn zelfs zo goed dat zijn stem opeens geen struikelblok meer voor me is.

3,5 sterren

Dit album, dat ik na het verschijnen (en nog onlangs) regelmatig de revue heb laten passeren, kon mij steeds niet genoeg overtuigen. Zijn stem, die mij niet diep genoeg gaat (al is die wel mooi) vergelijk ik
onwillekeurig met die van bijvoorbeeld George Jones - en dan delft Ellis voor mij het onderspit. Verder vind ik de songs, zowel als het gehele album, een beetje traag, en niet compact genoeg. Ook een langzaam nummer kan erg spannend zijn, maar voor mij is dat hier helaas niet het geval. Samengevat: dit is naar mijn gevoel geen country-album meer, en als ik een goed pop-album wil horen, pak ik wel iets anders uit de kast.