Venom - The Waste Lands (1992)

Zoveel wijkt het nu ook weer niet af van wat Venom allemaal deed. Tony Dolan doet er in elk geval alles aan om op Cronos te lijken.

Deze samenstelling startte met Prime Evil uit 89. Een wat halfslachtig album met goede ideeën en evenzoveel slechte ideeën. Temples Of Ice liet verbetering horen en op The Wastelands is deze incarnatie erin geslaagd om met een evenwichtig album op de proppen te komen.

Veel is diep geworteld in de NWOBHM. Met wat hintjes naar Motörhead alswel naar de thrash en de speed. Net als vroeger dus. Niet meer dat hele ruwe geluid maar meer het uitgebalanceerde geluid van bijvoorbeeld Calm Before The Storm.

Belangrijker is dat het songmateriaal staat als een huis. Als altijd kort en bomdig met goedede spanningsbogen en sterke middenstukken camoufleren de waardeloze solo's van Mantas vrijwel altijd.

Vooral op het knotsgekke Need To Kill ben ik erg gesteld geraakt. En dat gezwam van dit is niet de echte Venom want dit en dat, is wat mij betreft net zo onboeiend als met wie Patricia Paay nu weer de lakens heeft gedeeld. Bovendien heb je dan Kissing The Beast nog niet vaak genoeg gehoord.