Lee Morgan - Volume 2 (1957)

Wel hallo daar, kleine stiekemerd.

Tot op heden geen stemmen, geen berichten. Onbekend en bijgevolg onbemind, echter niet ten huize FM. D'accord, het is geen meesterwerk en lijkt voor de leek waarschijnlijk op de talloze Hard Bop plaatjes die in de jaren '50 verschenen. Maar ik laat me toch zo graag meeslepen meneer, het klinkt toch allemaal zo verduiveld goed meneer. De schuchtere novemberzon lijkt net dat tikkeltje meer warmte af te geven onder het luisteren van Lee Morgan's Sextet.

Zou ik de vrijheid op me nemen het sextet uit de doeken te doen? Ook al kunnen de mensen begiftigd van een gezichtsorgaan op eenvoudige wijze aan de hoes allerlei geheimen ontlokken. Neem die namen nu toch eens in u op...

Lee Morgan: trompet
Hank Mobley: tenorsaxofoon
Kenny Rodgers: altsaxofoon
Horace Silver: piano
Paul Chambers: contrabas
Charlie Persip: drum

Een mens zou van minder gelukkig worden. Vooral Hank Mobley en Horace Silver vind ik in zeer goeie doen. Whisper Not heeft overigens een coolheidsgehalte om U tegen te zeggen. Ligt het trouwens aan mij of bespeur ik bij Lee Morgan regelmatig een vermoeden van blues?

Dit is hoe dan ook een album dat meer aandacht verdient.

Komaan schuwe jongen, kruip uit jouw schulp!

Toevallig deze week een aantal maal beluisterd. Inderdaad, geen meesterwerk (voor dat predikaat komt eerder The Sidewinder in aanmerking), maar wel een prima album, dat mij in ieder geval de oren deed spitsen zodat ik de krant maar even weg heb gelegd. Het begint al goed met Whisper Not met mooie soli van Kenny Rodgers (alt) en Hank Mobley (tenor). En dan is mijn interesse gewekt en blijf ik geboeid doorluisteren. Fijne trompettist die Lee Morgan - het is geheel naar mijn smaak wat ik hier hoor. Ook eens wat betreft het fijne spel van Horace Silver.
Naar dit album zal ik nog wel eens vaker luisteren...

Nou nou, de eerste stem is een feit.
Hoe zong Bram Vermeulen dat ook alweer? Iets over een steen en een rivier

Daar is dan de eerste écht goede plaat van Lee Morgan als bandleider, hier nog steeds krap meerderjarig. Het moge de jazzliefhebber vergeven worden als hij het niet direct hoort, want in deze periode waren sterke hardbop-platen niet zeldzaam, en de b-kant is hier toch wel duidelijk de sterkste.

Met zulke eigentijdse zwaargewichten als Horace Silver, Paul Chambers, en de wellicht ondergewaardeerde Hank Mobley waagt Morgan zich hier aan zes composities van Jazz Messengers-saxofonist Benny Golson, en ene Owen Marshall. En als je denkt dat het moeilijk is om informatie te vinden over die Marshall, moet je eens proberen om de naam van de altsaxofonist van deze plaat te googlen zonder bij een countryzanger uit te komen. Ergens wel geruststellend, dat er zelfs in 2020 nog dingen zijn die zich lastig laten nazoeken.

Hoe dan ook, prima verzameling hardbop-opnames. Vanaf het moment dat 'Slightly Hep' de tweede helft opstart, wordt het zelfs uitstekend. Met als uitblinker Morgan zelf, die hier bewijst meer te zijn dan een kundig vertolker van blues, gospel of bop: op deze plaat klinkt sterker dan tevoren zijn eigen stem, en horen we een voorbode van de grote dingen die hij nog zou volbrengen, in de vijftien jaar die hij nog had voor zijn noodlottige dood.