Akercocke - Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone (2005)

Met dit "Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone" leverde Londen's toenmalige meest befaamde en beruchte exportproduct van de extreme metal zijn eigen pièce de résistance af.

Begonnen als black/death hybride slopen er gaandeweg steeds meer progressieve elementen in de bonte muzikale mix van deze Londense beroepsgekken. Hun derde wapenfeit Choronzon bleek uiteindelijk een voorbode te zijn van de sound die op deze Words That Go Unspoken, Deeds That go Undone geperfectioneerd zou worden. Door het feit dat Akercocke death metal injecteerde met een stevige dosis prog rock bleven vergelijkingen met Opeth niet uit. Een oppervlakkige vergelijking, want buiten het feit dat beide bands indertijd in het hokje "Prog Death" gestopt werden -onder het motto "het kind moet een naam hebben"- hadden beide bands verder weinig met elkaar gemeen. De manier waarop Akercocke vanaf Choronzon gelijkwaardige delen death met black metal begon te verweven en het geheel voorzag van een dikke saus Rush-achtige prog, Depeche Mode-achtige new wave, Killing Joke en Sonic Youth-achtige post-punk en Dead Can Dance-achtige ambient, viel dan ook met weinig te vergelijken. Alles werd uiteraard voorzien van klassevolle tik Brits Satanisme. Of wat had u gedacht?

Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone is niet alleen Akercocke's beste album, maar tevens een van de meest originele en eigenaardige albums die in het nieuwe millennium uit de extreme metal is komen bovendrijven. Het zou zonde zijn om alle tracks stuk voor stuk te beschrijven, want de verschillende wendingen en verrassingen die welbepaalde nummers nemen, vormen juist het luisterplezier van dit album. Het schijnbare gemak waarmee de verschillende invloeden gemixt worden tot de eigen, unieke sound van de band is een plezier om aan te horen. Speciale vermelding ook hier voor zanger/stemkunstenaar Jason Mendonça, wiens vocale exploten je doorheen de speelduur van het album vaak het gevoel geven dat je naar een surrealistisch duivelsritueel aan het luisteren bent.

Na de (enigszins teleurstellende) opvolger Antichrist vond de band dat ze nog maar weinig verder konden doen met hun sound. Ondanks de relatief succesvolle carrière die ze hadden opgebouwd -een aanzienlijke populariteit in het Verenigd Koninkrijk , de VS en Canada getuigen hiervan- werden andere projecten opgestart en werd Akercocke (tijdelijk?) een halt toegeroepen. Of ze in de toekomst nog eens zullen opduiken, is tot nog toe onduidelijk. Persoonlijk hoop ik echter dat we het laatste nog niet hebben gehoord van wat een van de meest originele en eigenzinnige extreme metalbands van het nieuwe millennium was.