Ana Kefr - The Burial Tree (II) (2011)

Dit ruim 60 minuten durende album wordt het best in zijn geheel beluisterd, aangezien de nummers mooi in elkaar overlopen. Ik vind dit persoonlijk een van de boeiendste progressieve platen die ik in lange tijd gehoord heb. Doordat het album veel rustmomenten kent en de muziek eigenlijk best toegankelijk is, is het geen lastige opgave om de plaat uit te zitten. Integendeel, zelfs. Het lijkt zo voorbij. Perfect is dit zeker niet, het heeft zeker z'n gebreken. Zo zijn de vocals bijvoorbeeld niet fantastisch (maar ze bevallen me wel). Deze plaat is echter zo origineel en zo veelzijdig dat het een plezier is om naar te luisteren.

Soms doet het me wel wat denken aan een soort kruising tussen Opeth, Devin Townsend en Unexpect, maar eigenlijk lijkt het op geen enkele band die ik ken. Zowel de labels progressive metal, death metal, black metal als matchcore kunnen op de album geplakt worden. Jawel, mathcore, met breakdowns! De bandleden zelf spreken van 'philosophical extreme metal'. Pretentieus. Maar ze maken het waar.

Deze week Metal Album van de Week.

Staat al lang in mijn lijst om te luisteren, maar het begint aardig binnen te komen. Heerlijk gevarieerd album!! Met dank aan Metal Album van de Week inbreng!