Ik heb het album nu opstaan. Valt niet tegen - "Abyss" (head-banger ) en die keyboards in de opening van "Yesterday" (Groovy )

Ik weet het nog niet goed. Op het eerste gehoor vind ik het toch vooral gewone progpower met wat Chinese elementen toegevoegd. Eigenlijk had ik gehoopt op een meer doordringende mix van stijlen, zoals bij Melechesh. Maar dat is wellicht een te hoge verwachting van mijn kant.

The Last Successor - The Last Successor (2010)

Op zich wel een lekker album, maar een betere productie en mix had niet misstaan. De drums komen er bekaaid vanaf en zoals bijvoorbeeld de "modernere" invloeden in 'The World' doen mij eigenlijk vrij weinig.

***

Kayo Dot - Hubardo (2013)

Van een heel andere orde en niet (althans voor mij) te behapstukken in 100 minuten zonder je er geestelijk op voor te bereiden.

Het eerste nummer zet je op het verkeerde been en werkt eigenlijk op de lachspieren. Na drie keer aandachtig luisteren wordt mijn mening wel bijgesteld en blijkt het in het totaalplaatje zonder meer te passen. Pas halverwege het tweede stuk komt het ware aard naar boven en als je dit gevoel weet vast te houden dan heb je een interessant stuk muziek in handen die je weliswaar gedoseerd moet toepassen.

****1/2

Het is aan [WZ] vandaag, denk ik.

Leuk. Kayo Dot binnenkort maar eens beluisteren, evenals The Last Successor. 'Hubardo' lijkt me wel een lange zit, met z'n 100 minuten. Maar dat zijn we wel gewoon hier.

Theocracy ook nog eens in de herkansing..

Kayo Dot voelt niet echt aan als een lange zit, vind ik. Ik moet het nog wat vaker beluisteren om er echt een oordeel over te vormen, maar 't is toch niet echt volledig mijn ding, denk ik.

Ook The Last Successor moet ik nog een paar keer draaien voor ik er een mening over kan vormen. Bij de eerste luisterbeurt vond ik het niet slecht, maar ook niet echt goed. Ik kan de taal niet echt verdragen, terwijl het me bij bijvoorbeeld Ijslands niet stoort dat ik er niets van versta, stoort het me hierbij wel. Ik vind het ook gewoon echt geen mooie taal.

Ik vind dat Behold! The Monolith onverwacht erg lekker, gewoon heerlijke, groovy gitaarriffs en sterke songs.

[WZ] is al sinds 5 december niet op Musicmeter geweest, zie ik. Ik ben normaal volgende week aan de beurt en ik weet al wat ik ga nomineren. Ik wil eventueel wel van week wisselen met [WZ]. Ik heb geen zin in nog een rustweek. Al kan het natuurlijk zijn dat hij straks nog online komt...

Laten we even wachten tot vanavond, zullen we zeggen, 9 uur? En dan vind ik dat jij wel mag.

Ach.

[WZ] heeft toch nog gewoon tot 23:59 uur? Zou hij nu al te laat zijn, vind ik het wat anders... eventueel maandag de inzending van JSPR_G wat mij betreft.

Goed voor mij
Die inzendingen midden de week, zoals Kayo Dot, vind ik nogal vervelend, daarmee dat ik het voorstel.

Wat, was ik vandaag? Ik dacht dat ik volgende week pas mocht! Maar geen probleem, dan zet ik er straks even iets op! (Sorry als het dan niet stipt voor 21:00 is, maar ik geloof niet dat mensen zo fanatiek zitten te F5'en achter hun MuMe pagina voor het nieuwste MavdW )

Neem maar je tijd, hoor.

27-10-2013......................Kronos
3-11-2013.........................AOVV
10-11-2013.......................Laboomzaa
17-11-2013.......................jasper1991
24-11-2013.......................Fake_World/rustweek
1-12-2013.........................The_CrY
8-12-2013.........................[WZ]
15-12-2013.......................JSPR_G
22-12-2013.......................Don Cappuccino
29-12-2013.......................Von Helsing
5-1-2014............................MichelDumoulin
12-01-2014.......................Edwynn
19-01-2014.......................crosskip

Ik heb net nog eens The Last Successor beluisterd. Mooie intro, maar wat daarna komt kan de verwachtingen niet inlossen. Het enige nummer dat ik echt goed vind is The World, maar eigenlijk past het niet echt in het album. Ook de ballad See Jasmine Again bevalt me wel nog, alleen stoor ik me enorm aan de taal... 3*

Ok, komt ie dan!
Nadat ik begon n stukje te typen over SubRosa's More Constant Than The Gods besefte ik ineens dat 1) mijn vorige inzendingen over het algemeen erg laag en traag waren, en de consensus hier neigt toch meer richting het headbangen in hogere versnelling, en 2) Black Cobra slechts 9 stemmers heeft en nooit genoemd is in MAvdW!! Dus bij deze:

Black Cobra - Chronomega (2009,Southern Lord)

Black Cobra, een 2 mans band, een geoliede machine, een sloopkogel, die als één beweegt en alles op zijn pad oblitereert..
Gewapend met enkel een drumstel en een gitaar - die door flink wat (bas- én gitaar)versterkers wordt gejast - maken ze een soort zompige, pompende, logge vorm van stonermetal en sludge, die het tempo er flink in houdt, en het voor elkaar krijgt om tegelijkertijd simpel, beukend en tóch zeer complex te zijn.

Met Chronomega leveren ze wat mij betreft hun beste werk af: Tempo- en ritme wisselingen, onverwachtte wendingen en slim in elkaar gestoken, hoekige riffs worden naadloos verweven met recht-voor-z'n-raap-riffage en effectief, doorstomend drumwerk. De drums accentueren de riffs, en de riffs benadrukken de drums, waardoor Black Cobra zich als een éénheid door de songs beweegt. Alles past ingenieus in elkaar - wat ook wel moet als je maar één melodisch instrument hebt - ook al is het soms onder zo'n dikke laag gruis en vuil bedolven dat details zich niet direct laten blootleggen, maar juist die volle, vieze en bassige sound (kenmerkend voor Southern Lord) is wat Chronomega zijn charme geeft. Met een behapbare lengte van 40 minuten en avontuurlijke (maar nooit te lange) songs blijft het energieniveau continu hoog. Ow, en had ik al gezegd dat er ook nog woedend gebrulde vocalen over dit alles heen gegoten zijn?

Dus voor een energieke, avontuurlijke 40 minuten aan sludge/stonermetal geweld, neem een dosis Chronomega!

Hoogtepunten:
Machine (chek hieronder!), Catalyst, Chronosphere, Lightning in his Hand (dat einde!), Nefarian Triangle




P.S. Laboomza zal, wederom, een van de weinigen zijn die al bekend was met mijn inzending! Ik zal alleen maar zeggen: Great minds think alike, én ga dan toch maar eens gauw Subrosa checken

Een vriend van me heeft deze al eens aangeraden, maar ik heb 'm nog niet beluisterd. Binnenkort daar dus maar eens verandering in brengen.

Dit lijkt me wel wat voor mij. Ben benieuwd!

De albums van jasper1991 en The_CrY ga ik simpelweg overslaan. Ik kom zelfs niet eens door de previewtracks heen.

Black Cobra ga ik wel beluisteren, benieuwd naar.

Ik kreeg na het typen van mijn eigen stukje weer helemaal zin in Black Cobra, en na enkele luisterbeurten kreeg ik weer helemaal zin in Roadburn (waar ze vorig jaar als allerlaatste band speelden), en aldus verkeer ik momenteel in een allesverzengende "F#CKYEAHM*THERF#CKER"-modus!!



Zeker doen dus!

Lekkere sludgeplaat van Black Cobra. Weinig verrassend, weliswaar, maar wel leuk om naar te luisteren.
Moeilijk kiezen tussen 3,5* en 4*...

'As the World Bleeds' van Theocracy kent een goeie opener en afsluiter, en kan dankzij die twee songs alsnog rekenen op een krappe voldoende. De overige acht nummer trek ik echt niet. Sorry Jasper.

Zij die een hekel hebben aan albums waarop verschillende genres door elkaar gesmeten worden: mijn nominatie is zo'n pretentieuze k*tplaat.

Ana Kefr - The Burial Tree (II) (2011)

(Ana Kefr is Arabisch voor iets in de zin van 'ik ben een ongelovige')

Dit ruim 60 minuten durende album wordt het best in zijn geheel beluisterd, aangezien de nummers mooi in elkaar overlopen. Doordat het geheel meer is dan de som der delen is het ook moeilijk om er 1 nummer uit te kiezen dat representatief moet zijn voor het album. Ik vind dit persoonlijk een van de boeiendste progressieve platen die ik in lange tijd gehoord heb. Doordat het album veel rustmomenten kent en de muziek eigenlijk best toegankelijk is, is het geen lastige opgave om de plaat uit te zitten. Integendeel, zelfs. Het lijkt zo voorbij.

Perfect is dit zeker niet, het heeft zeker z'n gebreken. Zo zijn de vocals bijvoorbeeld niet fantastisch (maar ze bevallen me wel). Deze plaat is echter zo origineel en zo veelzijdig dat het een plezier is om naar te luisteren.

Soms doet het me wel wat denken aan een soort kruising tussen Opeth, Devin Townsend en Unexpect, maar eigenlijk lijkt het op geen enkele band die ik ken. Zowel de labels progressive metal, death metal, black metal als matchcore kunnen op de album geplakt worden. Jawel, mathcore, met breakdowns! De bandleden zelf spreken van 'philosophical extreme metal'. Ik zei het al: pretentieus. Maar ze maken het waar.

Om jullie een idee te geven (maar nogmaals, elk nummer komt beter tot z'n recht in het geheel):



Veel plezier ermee!

De weken gaan weer snel. Machine van Black Cobra klinkt wel lekker. Verder ben ik nog niet geraakt.

Pretentieus is niet erg, als het maar niet geforceerd wordt. Ik ben van plan weer eens iedere inzending te gaan beluisteren deze ronde, dus als het goed is komt deze gewoon langs.

Weer even gespiekt bij dit topic en val volgens mij met Ana Kefr met mijn neus in de boter ..

Al iemand die genoten heeft van Ana Kefr, of zit iedereen terug hopeloos achter?

Ik loop nog even hopeloos achter, maar in 2014 ga ik de nominaties allemaal langs!

Ana Kefr heb ik nog niet opgezocht, hetzelfde geldt trouwens voor Black Cobra...

En vandaag ben ik aan de beurt! Hij komt er aan...

Uneven Structure - Februus




Djent. Met deze term werd vooral rond 2011 gestrooid om moderne metalbands met laag gestemde riffs, hortende en stotende drums met atmosfeer te categoriseren. Het grootste gedeelte van deze bands zijn gezichtsloos maar er zijn paar bands die er boven uit steken. Periphery liet met zijn debuutalbum een zeer sterk staaltje djent horen maar uit Frankrijk kwam er nog iets veel mooiers...

De naam is Uneven Structure en ook Februus was een debuutalbum. Ik was djent een beetje zat en toen kwam deze plaat op mijn pad terecht. Februus is extreem sfeervol, bijna psychedelisch (Pink Floyd) en meeslepend. De band zit in de richting van Textures met Eric Kalsbeek en de ritmiek van Meshuggah. Ook weet de band ontzettend mooie ambientstukken in de muziek te verweven. En eindelijk weer eens een moderne metalzanger met soul en power en niet een jongetje dat klinkt alsof hij bij een boyband heeft geauditeerd.

Voor een voorproefje, beluister hieronder Frost:




P.S. : track 11, 12 en 13 zijn ambient en zijn meer als je echt wil zennen.